Rechtbank vernietigt verstekvonnis: bedrijf betaalt € 2.500 voor portretfoto op bestelbus Een vrouw die in 2009 via een uitzendbureau voor een bedrijf werkte, kwam er jaren later achter dat een foto van haar op een bestelbus van dat bedrijf stond. Haar voor- en achternaam stonden erbij. De foto was tijdens het werk gemaakt. Meerdere mensen attendeerden haar op de bus. Zij stapte naar de kantonrechter en eiste onder meer een schadevergoeding van € 10.000 en een verbod om haar portret te blijven gebruiken.
Het bedrijf liet de zaak eerst verstek gaan. In een verstekvonnis van 19 maart 2025 kreeg de vrouw haar vorderingen grotendeels toegewezen, al viel de schadevergoeding lager uit dan zij had gevraagd. Het bedrijf kwam daarna in verzet tegen dat vonnis. Het bedrijf betaalde intussen al ongeveer € 7.000 op grond van het verstekvonnis, en daarom kon de kantonrechter nu opnieuw naar de hele zaak kijken.
Over het feit dat de foto niet in opdracht van de vrouw is gemaakt, zijn partijen het eens. In dat geval geldt artikel 21 van de Auteurswet: zo'n portret mag niet openbaar worden gemaakt als een redelijk belang van de geportretteerde zich daartegen verzet. Het bedrijf voerde aan dat de vrouw tijdens werktijd voor de foto had geposeerd en daarmee stilzwijgend toestemming had gegeven voor zakelijke promotie. Ook zouden de huisregels van het bedrijf het gebruik van zulke foto's toestaan. De kantonrechter volgde dat niet. Instemmen met het maken van een foto is geen vrijbrief om die foto onbeperkt te gebruiken. Het bedrijf liet bovendien niet zien dat de vrouw van de huisregels op de hoogte was gesteld.
De vrouw heeft volgens de rechter wel een redelijk belang. Zij is geen fotomodel en heeft geen zakelijke belangen te verdedigen, maar ze heeft een persoonlijkheidsrechtelijk belang: zij bepaalt zelf waarmee zij in verband wordt gebracht. Zij wil niet dat mensen denken dat zij bijklust voor het bedrijf. Ze werkt al meer dan tien jaar als communicatieadviseur in het sociale domein en wil ook daarom niet dat haar beeltenis overal voor wordt gebruikt. Het verweer dat zij na vijftien jaar nauwelijks nog herkenbaar was, sneuvelde. Verschillende mensen herkenden haar op de bus, en haar naam stond erbij.
De foto op de website van het bedrijf en op de website van de beletteraar liet de rechter buiten beschouwing. De vrouw maakte niet aannemelijk dat de foto daadwerkelijk op de eigen website van het bedrijf stond, en het is niet duidelijk of gebruik door de beletteraar aan het bedrijf kan worden toegerekend.
De gevorderde schadevergoeding van € 10.000 ging de rechter te ver. Hij stelde de immateriële schade naar billijkheid vast op € 2.500. De foto stond op één bus, en dat beperkte het bereik. De naam van de vrouw op de bus woog wel zwaarder. De rechtspraak waarin hogere bedragen zijn toegekend, ging volgens de rechter over foto's die veel breder zijn verspreid. Het gevraagde verbod was te ruim geformuleerd, omdat niet duidelijk is wat 'iedere directe of indirecte inbreuk' precies omvat. De rechter beperkte het verbod daarom tot het gebruik van het portret in reclame voor het bedrijf, zoals op de bestelbus is gebeurd. De verklaringen voor recht wees hij af, omdat niet duidelijk was welk belang de vrouw daarbij nog had naast de veroordelingen.
De kantonrechter vernietigde het verstekvonnis. Het bedrijf moet de vrouw € 2.500 schadevergoeding betalen, met rente vanaf 13 februari 2025. Het bedrijf mag het portret van de vrouw niet meer openbaar maken in reclame voor het bedrijf, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 5.000. Daarnaast betaalt het bedrijf € 453,75 aan incassokosten en € 1.037,54 aan proceskosten. Omdat het bedrijf al ongeveer € 7.000 betaalde op grond van het verstekvonnis, moet de vrouw een deel terugbetalen. Daarvoor is geen vordering ingesteld, dus de partijen moeten dat onderling regelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad verwerpt HP-cassatie in inktpatronen-zaak HP, de bekende computerfabrikant, probeerde via de rechter op te treden tegen een reeks bedrijven die goedkopere inktpatronen verkopen onder de merknaam 123inkt. De zaak sleept al jaren en passeerde eerder de rechtbank Den Haag en het gerechtshof Den Haag. HP stapte naar de Hoge Raad nadat het hof in april 2025 uitspraak deed, maar de hoogste rechter van Nederland geeft HP nu geen gelijk.
De groep verwerende bedrijven — waaronder het Nederlandse Digital Revolution B.V. en zusterbedrijven in België, Spanje, Ierland, Zweden en Polen — verkoopt inktpatronen die concurreren met de originele HP-cartridges. HP voerde vermoedelijk merken- of intellectuele eigendomsrechtelijke bezwaren aan tegen deze verkoop, maar de exacte inhoud van het geschil leidde in cassatie niet tot een heroverweging.
De Hoge Raad verwerpt zowel het principale cassatieberoep van HP als het incidentele cassatieberoep van de 123inkt-bedrijven. De hoogste rechter past artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie toe: de klachten kunnen niet leiden tot vernietiging van het arrest van het hof, en het is niet nodig om vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. Kort gezegd: de Hoge Raad vindt de zaak juridisch niet interessant genoeg om uitgebreid te motiveren.
In intellectuele eigendomszaken geldt een bijzonder kostenstelsel: de verliezende partij betaalt de werkelijke proceskosten van de winnende partij, niet slechts een forfaitair bedrag. Partijen hadden al afgesproken dat de kosten zouden worden berekend op basis van het zogenoemde indicatietarief voor IE-zaken bij de Hoge Raad. HP wordt veroordeeld tot betaling van €30.000 aan proceskosten aan de zijde van de 123inkt-bedrijven. Omgekeerd moet de 123inkt-groep €2.200 aan HP betalen wegens het verworpen incidentele beroep.
De uitspraak van het gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. HP krijgt dus geen winst in cassatie en draait op voor de volledige proceskosten van de tegenpartij.
Hoge Raad · 10 juli 2026
Civiel Recht Rechtbank Den Haag verklaart schuldeiser niet-ontvankelijk in toezichtverzoeken over IE-rechten in faillissement In de faillissementen van twee besloten vennootschappen, uitgesproken in april 2023, speelt een conflict over de intellectuele eigendomsrechten op een verfformule. De uitvinder van de formule RWP100, een titaniumdioxidevrije verfformule, is de echtgenoot van de bestuurder van 4ML B.V. Die vennootschap is schuldeiser in de faillissementen en probeerde via een juridische procedure invloed te krijgen op de manier waarop de curator de boedel afwikkelt.
De kern van het geschil draait om de vraag of een doorontwikkelde verfformule, RWP203, ook tot de faillissementsboedel behoort. De curator wil alleen RWP100 verkopen en heeft na onderzoek geconcludeerd dat RWP203 geen onderdeel uitmaakt van de boedel. 4ML B.V. is het daar niet mee eens en stelt dat RWP203 niet los kan worden gezien van RWP100, en dat de boedel dus wordt benadeeld door het buiten de verkoop houden van RWP203.
Om de rechter-commissaris te dwingen tot nadere beoordeling deed 4ML B.V. een verzoek op grond van artikel 69 van de Faillissementswet. Dat artikel geeft schuldeisers de mogelijkheid om bij de rechter-commissaris op te komen tegen handelingen van de curator, of om de rechter-commissaris te vragen de curator een bepaalde handeling te laten verrichten of nalaten. De rechter-commissaris wees alle verzoeken af bij beschikking van 7 mei 2026. Daartegen stelde 4ML B.V. hoger beroep in bij de rechtbank.
De rechtbank maakt een duidelijk onderscheid in de aard van de afzonderlijke verzoeken. Het grootste deel van de verzoeken is er volgens de rechtbank niet op gericht de curator een bevel te geven, maar vraagt in feite dat de rechter-commissaris zelf handelingen verricht, informatie verstrekt of beoordelingen maakt. Dat valt buiten de reikwijdte van artikel 69 Fw. Die bepaling is bedoeld om de curator te kunnen aansturen, niet om een individuele schuldeiser toezicht te laten houden op de wijze waarop de rechter-commissaris zijn toezichthoudende taak uitoefent. Voor zover de verzoeken bovendien bedoeld zijn om de eigen informatiebehoeften van 4ML B.V. te bevredigen, geldt dat artikel 69 Fw niet voor dat persoonlijke belang is bedoeld.
Enkel het verzoek om de curator te bevelen te onderzoeken of aanvullende maatregelen nodig zijn ter veiligstelling van boedelactiva, beoordeelt de rechtbank inhoudelijk. Dat verzoek ziet immers op een bevel aan de curator en dient een algemeen boedelbelang. De rechtbank stelt vast dat er al vergelijkend chemisch onderzoek is gedaan naar RWP100 en RWP203, waaruit bleek dat de stoffen niet identiek zijn. Ook heeft de curator accountantsonderzoek laten uitvoeren bij de gelieerde vennootschap, waaruit geen omzet met verfproducten is gebleken. Er is daarmee onvoldoende bewijs voor inbreuk op de rechten van de gefailleerde vennootschappen of voor schade aan de boedel.
De rechtbank benadrukt dat de curator en rechter-commissaris bij hun afwegingen altijd de kosten, baten en slagingskansen van nader onderzoek of procedures moeten meewegen. Een principieel of theoretisch onderzoek zonder concrete aanknopingspunten dient het boedelbelang niet. Het enige concrete aanknopingspunt, een e-mail uit 2022 van een voormalig bestuurder waaruit zou volgen dat RWP203 een aanpassing is van RWP100, is in het licht van al het overige verrichte onderzoek onvoldoende om aanvullend onderzoek te rechtvaardigen.
De rechtbank vernietigt de beschikking van de rechter-commissaris voor zover die inhoudelijk heeft geoordeeld over de verzoeken waarvoor 4ML B.V. eigenlijk niet-ontvankelijk had moeten worden verklaard, en verklaart 4ML B.V. alsnog niet-ontvankelijk in het grootste deel van haar verzoeken. Het hoger beroep voor zover gericht tegen de afwijzing van het verzoek om aanvullend onderzoek naar boedelactiva, wijst de rechtbank als ongegrond af. Een proceskostenveroordeling legt de rechtbank niet op.
Rechtbank Den Haag · 21 juli 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter wijst auteursrechtclaim tegen Loewe af: Whisker-tas niet gekopieerd van Ida Een Nederlands tassenmerk dat leren handtassen ontwerpt en verkoopt, stapte naar de rechter omdat het Spaanse luxemerk Loewe zou hebben gekopieerd. De ontwerpster stelde dat de 'Whisker', die Loewe in maart 2026 presenteerde, een inbreuk was op haar tas 'Ida'. Die tas hoort sinds de herfstcollectie van 2025 tot de succesvolste ontwerpen van haar merk. De Ida werd in januari 2025 in Parijs getoond aan zo'n 400 inkopers van grote warenhuizen en in februari 2025 tijdens de New York Fashion Week. Het eerste exemplaar ging op 4 juli 2025 over de toonbank.
De ontwerpster schreef Loewe op 9 maart 2026 aan en vroeg om overleg. Loewe wees het verwijt af. De gesprekken die volgden leidden niet tot een oplossing. Rond 27 augustus 2026 bracht Loewe de Whisker wereldwijd op de markt, ook in Nederland: online en in de eigen winkels. De ontwerpster vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om Loewe te verbieden de tas in Nederland te verkopen, om informatie over productie en verkoop te geven en om dat alles met dwangsommen te versterken.
Loewe voerde verweer en begon zelf een tegenzaak. Volgens Loewe heeft zij het ontwerp zelfstandig ontwikkeld en was zij niet eens bekend met de Ida. Ze stelde dat de ontwerpster juist haar rits-strook had overgenomen, de overhangende strook langs de bovenzijde van de tas, uit eerdere Loewe-modellen. De rechter liet dat laatste standpunt toe, ook al kwam het pas laat in de procedure. Het was een kleine wijziging waardoor de ontwerpster niet in haar verdediging werd geschaad.
Eerst bekeek de rechter of Nederland bevoegd is. Dat is zo, ook ten aanzien van het Spaanse moederbedrijf, omdat de Nederlandse dochter Loewe Holanda B.V. in Amsterdam is gevestigd en de vorderingen nauw samenhangen. Ook de spoed was er volgens de rechter: de vermeende inbreuk duurde dagelijks voort.
Over de Ida was de rechter positief. De combinatie van tien ontwerpkeuzes, zoals de lage taille, de buisvormige randen, de overhangende 'hondenoren' en de vijgvormige zijkant, weerspiegelt de persoonlijkheid van de maker en is daarom auteursrechtelijk beschermd. Loewe had alleen tassen genoemd waarin losse elementen voorkwamen, nooit de combinatie. De rechter vond het bovendien niet erg aannemelijk dat Loewe de Ida niet kende, gezien de publiciteit en de vertoning in de modewereld terwijl de Whisker nog in ontwerp was.
Toch was er volgens de rechter geen inbreuk. Een aantal kenmerken van de Ida keert terug in de Whisker, maar niet op dezelfde manier. De Whisker heeft geen verstevigde rand langs de voetjes, een duidelijker achthoekige onderkant en een geprononceerdere taille. De neerwaartse welving zit alleen aan de voorkant, de achterzijde is recht. Vanaf de zijkant heeft de tas geen vijgvorm, omdat hij naar voren kantelt voor een 'collapsed look'. Waar Loewe dezelfde elementen gebruikte, gaf zij die een eigen creatieve uitwerking, waardoor de Whisker een eigen oorspronkelijk karakter heeft. Of Loewe de Ida als voorbeeld nam, liet de rechter daarom in het midden.
Ook de tegenvordering van Loewe sneuvelde. De rits-strook van de Ida verschilt van die van de Madrid en de Strip Shoulder Bag: bij die tassen hangt de strook maar aan één kant of asymmetrisch over, bij de Ida hangt hij in een andere boog en met afgeronde uiteinden. Het verbod om te zeggen dat Loewe heeft gekopieerd was ook niet nodig, omdat de ontwerpster dat buiten de rechtszaak niet had gedaan.
De voorzieningenrechter weigerde alle gevraagde voorzieningen in conventie en reconventie. De ontwerpster en haar bedrijf moeten hoofdelijk € 2.101 aan proceskosten aan Loewe betalen, plus € 98 aan nakosten en wettelijke rente. De proceskosten in de tegenzaak werden op nihil begroot.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter wijst modelrechtclaim van Alpine tegen Loop over baby-oorkappen af Twee fabrikanten van gehoorbescherming voor baby's stonden tegenover elkaar in een kort geding over de vraag of het ene bedrijf het ontwerp van het andere had gekopieerd. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag stelde het bedrijf dat van namaak werd beschuldigd in het gelijk.
Alpine Nederland verkoopt onder meer de 'Muffy Baby Comfort', een oorkap voor baby's waarvoor het bedrijf een Uniemodel heeft laten registreren. Loop, een producent van gehoorbescherming, bracht in juni 2026 een vergelijkbaar product op de markt onder de naam 'Loop Cocoon'. Alpine stuurde Loop voorafgaand aan de lancering al een sommatiebrief met de stelling dat het nieuwe product inbreuk zou maken op haar modelrecht, maar Loop bracht de Cocoon toch uit. Daarop spande Alpine een kort geding aan en eiste een verbod op verkoop van de Loop Cocoon, versterkt met een dwangsom en met veroordeling van Loop in de volledige proceskosten.
Voor de beoordeling van modelrechtinbreuk is bepalend of het product van de vermeende inbreukmaker bij de 'geïnformeerde gebruiker' een andere algemene indruk wekt dan het beschermde model. Die geïnformeerde gebruiker is geen gewone consument die een product alleen als geheel bekijkt, maar ook geen expert die elk technisch detail herkent: het gaat om iemand die de markt kent en met een relatief hoog aandachtsniveau naar de producten kijkt. De rechter ging er in dit geval van uit dat dit de ouders van baby's en jonge kinderen zijn.
Alpine wees op drie kenmerken waarmee haar model zich zou onderscheiden: de platte, organische vorm van de oorschelpen, de tweedelige bandconstructie, en de karakteristieke hoek tussen de hoofd- en nekband. Loop voerde aan dat die hoekstand puur technisch is bepaald, namelijk om druk op de fontanel te voorkomen en te zorgen dat de oorkappen niet afzakken, en dus geen rol mag spelen bij de vergelijking tussen beide producten. Een kenmerk dat uitsluitend technisch is bepaald, telt in het modellenrecht namelijk niet mee.
De rechter volgde dat verweer. Uit Alpines eigen verpakkingsteksten en productinformatie bleek dat de hoekstand was ontworpen voor een 'ergonomic fit' en om druk op gevoelige plekken als de fontanel te vermijden. Ook een LinkedIn-bericht van een ontwerper van Alpine, dat Alpine zelf had aangehaald om juist een esthetische keuze te bewijzen, bevestigde volgens de rechter vooral de technische, ergonomische verbetering. Alpine had onvoldoende aannemelijk gemaakt dat ook het uiterlijk een rol had gespeeld bij de keuze voor deze hoekstand. De hoekstand bleef daarom buiten de vergelijking tussen de twee producten.
Zonder dat kenmerk hielden er volgens de rechter genoeg verschillen over: de Loop Cocoon heeft een smallere, ovale vorm met een uitstulping aan de voorkant, andere verbindingsstukken tussen oorkap en band, uitstekende oorkussens, en smallere, aan beide zijden verstelbare hoofdbanden. Die verschillen zijn volgens de rechter zo groot dat ze de geïnformeerde gebruiker niet zullen ontgaan, zodat de Loop Cocoon een andere algemene indruk wekt dan het model van Alpine.
De voorzieningenrechter concludeerde dat van modelrechtinbreuk geen sprake is en wees alle vorderingen van Alpine af. Omdat partijen vooraf hadden afgesproken de proceskosten op een vast bedrag van € 18.000 te begroten, veroordeelde de rechter Alpine tot betaling van dat bedrag aan Loop, te vermeerderen met wettelijke rente bij te late betaling.
Rechtbank Den Haag · 7 september 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht