Ondernemingskamer legt Wingtech dwangsommen op tot € 300 miljoen om Nexperia-enquête te beschermen De Chinese techgroep Wingtech en zijn Hongkongse dochter Yuching hebben bij Nexperia, de Nijmeegse chipmaker, een Chinese rechter ingeschakeld om de Nederlandse enquêteprocedure over het bedrijf te laten eindigen. Wie dat tegenhoudt, moet volgens de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam betalen: op straffe van dwangsommen van in totaal maximaal € 300 miljoen verbiedt de kamer Wingtech en Nexperia China onder meer de uitvoering van een Chinese rechterlijke beslissing die de bedrijfsvoering van Nexperia zou lamleggen.
De zaak draait om Nexperia Holding en Nexperia B.V., waar de Ondernemingskamer op 11 februari 2026 een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van heeft bevolen. Ook trof zij onmiddellijke voorzieningen: de toenmalige bestuurder werd geschorst, een door de kamer benoemde bestuurder (de OK-bestuurder) nam het roer over, en een beheerder kreeg de stemrechten op bijna alle aandelen. Sindsdien is het bedrijf feitelijk in tweeën gesplitst. Nexperia China en andere Chinese dochters hebben zich aan de invloed van de Nederlandse top onttrokken. Sinds 1 oktober 2025 levert Nexperia China geen eindproducten meer aan Nexperia en concurreert zij ermee, onder meer via eigen webwinkels.
Nexperia, gesteund door de OK-bestuurder, de OK-beheerder en de Staat (het ministerie van Economische Zaken), vroeg de kamer om aanvullende onmiddellijke voorzieningen. Aanleiding waren onder meer procedures die Wingtech in China voert. In de Dongguan-procedure vordert Wingtech dat Nexperia de Nederlandse enquêteprocedure intrekt, en bij weigering dat alle aandelen in Nexperia B.V. en haar dochters kosteloos aan Wingtech worden overgedragen, plus een schadevergoeding van CNY 8 miljard (ruim € 1 miljard). Op 2 november 2026 verbood de Chinese rechter bovendien, op straffe van een boete van CNY 100.000 per dag, om intellectuele-eigendomsrechten of andere vermogensbestanddelen van Nexperia over te dragen. Volgens Nexperia maakt dat het sluiten van licenties en het verkopen van producten onmogelijk.
Wingtech voerde verweer. Zij stelde onder meer dat het Nederlandse enquêterecht niet op haar van toepassing is omdat het om buitenlandse rechtspersonen gaat, dat het beginsel van 'comity of courts' (wederzijds respect tussen rechters van verschillende landen) terughoudendheid vergt, dat de gevraagde voorzieningen te onbepaald zijn en dat ze geen verband houden met de gronden voor twijfel aan een juist beleid. De voormalige bestuurder voerde aan dat hij zich om gezondheidsredenen niet meer met Wingtech bemoeit.
De Ondernemingskamer verwerpt die verweren. Wingtech en Yuching hebben vrijwillig aandelen verworven in een Nederlandse vennootschap en zijn daarom op grond van artikel 2:8 van het Burgerlijk Wetboek gebonden aan de eisen van redelijkheid en billijkheid. Dat enquêterecht niet rechtstreeks op hen van toepassing is, doet daaraan niets af. De kamer stelt vast dat Wingtech de Chinese dochters onder haar controle houdt, procedures voert om Nexperia te belemmeren en nieuwe samenwerkingspartners zoals het Indiase Tata Electronics bedreigt met aansprakelijkheid. Het vorderen van de intrekking van de enquête en van de aandelenoverdracht in de Dongguan-procedure noemt de kamer misbruik van recht en strijd met het recht op toegang tot de rechter. Ook het vragen en het ten uitvoer leggen van de Chinese voorlopige maatregelen van 2 november 2026 is volgens de kamer onrechtmatig. Het beginsel van 'comity of courts' maakt geen deel uit van het Nederlandse recht en de voorzieningen zijn niet gericht tegen Chinese rechterlijke uitspraken, maar tegen het gedrag van Wingtech. De voormalige bestuurder is nog bestuurder van Yuching en controleert Wingtech, dus ook tegen hem worden voorzieningen getroffen.
De algemene voorzieningen, zoals het gedogen van de taken van de OK-functionarissen, worden grotendeels toegewezen maar zonder dwangsom, omdat ze daarvoor te ruim zijn geformuleerd. Wél met dwangsom bekrachtigt de kamer enkele concrete geboden en verboden. Wingtech en Yuching moeten gedogen dat de OK-functionarissen een marktverkenning doen naar een langetermijnoplossing, ook bij mogelijke investeerders; de kamer wijst erop dat de huidige eigendomsstructuur de continuïteit van Nexperia kan bedreigen, onder meer omdat verlenging van de opschorting van de Amerikaanse '50%-rule' na 10 januari 2027 niet wordt verwacht. Zij moeten binnen zeven dagen de vorderingen in de Dongguan-procedure intrekken die strekken tot intrekking van de enquête en tot overdracht van de aandelen. De tenuitvoerlegging van de Chinese beslissing van 2 november 2026 is verboden, evenals het belemmeren van samenwerkingen, productie-uitbreiding, licenties en financiering van Nexperia. Tot slot moeten zij in elke nieuwe procedure tegen Nexperia en haar sleutelfiguren de beschikkingen van de Ondernemingskamer overleggen. Als de OK-functionarissen een oplossing voorstellen waar Wingtech niet achter staat, moeten zij ervoor zorgen dat deze aan de Nederlandse rechter kan worden voorgelegd.
De dwangsommen bedragen € 5 miljoen per overtreding of per dag voor de meeste voorzieningen en € 1 miljoen per keer voor het overleggen van de beschikkingen, met een totaalmaximum van € 300 miljoen. Dwangsommen tegen de Chinese bestuurders persoonlijk legt de kamer niet op, omdat hun handelen in beginsel aan de rechtspersonen wordt toegerekend. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, er is geen proceskostenveroordeling en wat verder is verzocht wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank legt 5 jaar cel op voor online kindermisbruik via Skype, drie jaar minder dan geëist Een man uit Rotterdam gaf in 2020 vanuit Nederland tegen betaling opdrachten aan zogeheten 'facilitators' in de Filipijnen, die vervolgens seksuele handelingen met of door minderjarige kinderen uitvoerden. Hij keek daarbij mee via het videobelplatform Skype en stuurde zijn instructies via de chatfunctie. De slachtoffers waren destijds twee, vijf, tien, twaalf en veertien jaar oud.
De rechtbank Rotterdam veroordeelt de man voor het medeplegen van online seksueel kindermisbruik, waarbij het lichaam van drie van de kinderen (van vijf, tien en veertien jaar) seksueel is binnengedrongen. Ook de handelingen met de kinderen van twee en twaalf jaar zijn bewezen verklaard. Daarnaast heeft hij zich toegang verschaft tot kinderporno en daarvan een gewoonte gemaakt. De man heeft de feiten bekend.
Uit de chatberichten blijkt volgens de rechtbank dat de verdachte de facilitators duidelijke en dwingende instructies gaf en dat hij betaalde voor de handelingen. Reacties als 'see' en 'ok' tonen dat zijn verzoeken werden uitgevoerd. Daarmee was sprake van een bewuste en nauwe samenwerking en dus van medeplegen. Dat een aantal verzoeken door de facilitators niet werd uitgevoerd of werd geweigerd, doet daar niet aan af. Eén van de tenlastegelegde handelingen bij het vijfjarige meisje is wel niet bewezen verklaard, omdat de reactie van de verdachte ('no, I mean') erop wijst dat de opdracht niet of niet goed is uitgevoerd. Over een andere handeling bij datzelfde kind volgt de rechtbank de verdediging niet: daarvoor is wel voldoende bewijs. Dat hij van het kijken naar de beelden een gewoonte maakte, leidt de rechtbank af uit zes momenten in ongeveer twee maanden.
De rechtbank noemt de feiten zeer ernstig en verwerpelijk. De kinderen worden volgens het vonnis gedwongen deel uit te maken van een 'afschuwelijk verdienmodel' en krijgen vanaf jonge leeftijd te maken met seksualisering, waardoor hun een normale seksuele ontwikkeling wordt ontnomen. De verdachte stond naar het oordeel van de rechtbank geen moment stil bij het welzijn van de kinderen.
Een psycholoog stelde bij de man een lichte autismespectrumstoornis en een pedofiele stoornis (niet-exclusief, gericht op meisjes) vast. Beide stoornissen beïnvloedden zijn gedrag ten dele, waardoor de rechtbank de feiten in licht verminderde mate aan hem toerekent. Hij heeft geen strafblad. De reclassering ziet seks als manier om met spanning om te gaan en een preoccupatie met seks als risicofactoren, maar ook een steunend netwerk en een gemotiveerde houding. De officier van justitie eiste acht jaar cel; de verdediging vroeg om een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, met daarnaast een zwaar voorwaardelijk deel.
De rechtbank veroordeelt de man tot een gevangenisstraf van vijf jaar, met aftrek van voorarrest. Daarnaast legt zij een maatregel tot gedragsbeïnvloeding en vrijheidsbeperking op (artikel 38z Wetboek van Strafrecht), zodat hij langdurig onder toezicht kan worden gesteld en behandeld. Een laptop en drie datadragers worden verbeurd verklaard, twee telefoons worden onttrokken aan het verkeer en een Yubico-sleutel gaat terug naar de verdachte. De voorlopige hechtenis blijft geschorst.
Rechtbank Rotterdam · 9 november 2026
Strafrecht Man (65) krijgt 38 maanden cel voor verkrachting van kwetsbare 16-jarige jongen Een 65-jarige man uit Breda heeft in augustus 2025 meerdere dagen een 16-jarige jongen met een licht verstandelijke beperking bij zich gehouden en hem verkracht. De jongen was kort daarvoor weggelopen uit de instelling waar hij woonde. Hij functioneert op sociaal-emotioneel gebied als een kind van anderhalf tot drie jaar. Op 31 juli 2025 was hij als vermist opgegeven bij de politie.
De man ontmoette de jongen op een station, bood aan zijn lekke fietsband te repareren en nam hem mee naar zijn schuur. In de dagen daarna bracht hij hem onder bij een kennis, liet hem douchen, kocht een jas voor hem en ging met hem naar een visplek, waar ze in een tentje overnachtten. Op 7 augustus 2025 trof de politie de jongen aan bij de man. De jongen vertelde de agenten direct en ongevraagd dat hij seksuele handelingen had moeten verrichten.
De rechtbank oordeelt dat de man de jongen heeft onttrokken aan het gezag van het Leger des Heils, dat het gezag over hem had. Dat de jongen zelf was weggelopen, maakt dat niet anders. Door onderdak, eten en kleding te geven creëerde de man een situatie waarin de jongen bij hem kon blijven. Hij wist dat de jongen minderjarig was. Volgens de rechtbank had hij als volwassene contact moeten opnemen met de instanties.
De man ontkende de seksuele handelingen. De rechtbank vond de verklaringen van de jongen echter betrouwbaar: hij vertelde uitgebreid en gedetailleerd, corrigeerde de zedenrechercheur waar nodig en zei ook wat er niet was gebeurd. Dat hij pas later over de penetratie sprak, verklaart de rechtbank uit schaamte. Steun voor zijn verhaal vond de rechtbank in twee DNA-rapporten van het NFI. Het DNA van de jongen zat op de lippen van de man. Het DNA van de man zat op het perineum van de jongen, het gebied tussen anus en balzak. Ook de voogd verklaarde dat het gedrag van de jongen na afloop veranderde en dat hij een traumabehandeling volgt.
De rechtbank acht bewezen dat de man de jongen meermalen heeft verkracht door hem anaal te penetreren, te pijpen, zich door hem te laten pijpen en hem af te trekken. De jongen vroeg de man te stoppen en bevroor. Door zijn leeftijd en zijn verstandelijke beperking kon hij volgens de rechtbank geen vrije wil uiten, en de man wist dat die wil ontbrak. De rechtbank rekent de man het grote leeftijdsverschil en het misbruik van de kwetsbare positie van de jongen zwaar aan.
De officier van justitie eiste 42 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak en vroeg subsidiair om een lichtere straf, omdat een lange cel de positieve ontwikkeling van de man zou doorkruisen. Hij is na zeven jaar dakloosheid net aan het opbouwen. De rechtbank vindt alleen een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden komt er niet, omdat nu niet valt in te schatten welke voorwaarden bij invrijheidstelling nodig zijn. Die kunnen alsnog worden opgelegd bij de voorwaardelijke invrijheidstelling.
De rechtbank veroordeelt de man tot 38 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de jongen € 7.500 immateriële schadevergoeding betalen, plus wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025. Het resterende deel van de gevraagde € 10.000 kan de jongen aan de burgerlijke rechter voorleggen. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op van € 7.500, met 62 dagen gijzeling bij niet-betaling.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Strafrecht Rechtbank weigert uitlevering van Poolse man voor inbraken en neemt twee jaar cel over Een Poolse man die sinds oktober 2021 in Nederland woont, wordt niet uitgeleverd aan Polen, maar moet zijn gevangenisstraf van twee jaar hier uitzitten. Polen wilde hem overgeleverd krijgen via een Europees aanhoudingsbevel, een verzoek tussen EU-landen om een gezochte persoon aan te houden en over te dragen. Het gaat om een straf voor een reeks inbraken en pogingen daartoe, waarbij de daders samenwerkten en zich door braak toegang verschaften. De rechtbank Amsterdam beslist dat Nederland de straf overneemt.
De straf is in 2003 door het Poolse Provincial Court of Chelm opgelegd, aanvankelijk voorwaardelijk met een proeftijd van vier jaar. Na nieuwe veroordelingen voor soortgelijke feiten in 2004 en 2010 is die voorwaardelijke straf alsnog onvoorwaardelijk geworden. De straf resteert in zijn geheel. De tenuitvoerlegging was in de tussentijd meermalen opgeschort.
De verdediging vroeg de overlevering te weigeren, omdat de man bij de zaak van 2010 niet zelf aanwezig was. Hij zegt geen oproep te hebben gekregen, omdat hij naar Nederland was vertrokken om te werken en zijn reclasseringswerker daarover per brief had geïnformeerd. De rechtbank stelt vast dat hij bij dat proces niet in persoon is verschenen en dat ook geen garantie is gegeven. Daardoor had de rechtbank de overlevering op die grond kunnen weigeren. Zij doet dat niet. De man gaf in december 2009 een adres op, kreeg een adresinstructie en is gewezen op de gevolgen van het niet doorgeven van een verhuizing. De oproep is naar het opgegeven adres gestuurd. Op grond van het vertrouwensbeginsel, het uitgangspunt dat EU-landen elkaars informatie mogen vertrouwen, gaat de rechtbank uit van de juistheid van de Poolse informatie. Het verzoek om het vonnis van 2010 op te vragen wijst zij af.
De weigering volgt uit een andere grond. Wie lang genoeg rechtmatig in Nederland woont, kan worden gelijkgesteld met een Nederlander, en dan kan de overlevering worden geweigerd als Nederland de straf overneemt. De man verblijft al meer dan vijf jaar rechtmatig in Nederland als duurzaam verblijvend EU-burger, en de Immigratie- en Naturalisatiedienst verwacht dat hij zijn verblijfsrecht niet verliest door deze straf. De rechtbank rekent zijn feiten naar Nederlands recht tot meerdaadse samenloop van diefstal en pogingen daartoe door twee of meer verenigde personen met braak. De Poolse straf van twee jaar blijft daar binnen het Nederlandse maximum en is niet onverenigbaar met Nederlands recht, dus aanpassing is niet nodig. Hij heeft voldoende economische banden met Nederland, en overname kan bijdragen aan zijn terugkeer in de samenleving. Polen heeft toestemming gegeven door een certificaat en een kopie van het vonnis te sturen.
De verdediging vroeg de gevangenhouding te schorsen, omdat de dag voor de zitting gratie en opschorting waren aangevraagd. De rechtbank wijst dat af. Het vluchtgevaar neemt na zo'n uitspraak toe, een schorsing is alleen in uitzonderlijke gevallen aan de orde, en een gratieverzoek maakt een zaak niet uitzonderlijk. Ook kan zij niet vooruitlopen op de uitkomst van die procedure.
De rechtbank weigert de overlevering aan het District Court of Lublin en beveelt de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf van twee jaar in Nederland. Zij beveelt de gevangenhouding van de man tot die tenuitvoerlegging en wijst het verzoek tot schorsing daarvan af. Hiertegen staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Rechtbank staat overlevering aan België toe voor drugs- en moordzaak ondanks overvolle gevangenis Mechelen Een Nederlandse man van 29 jaar wordt uitgeleverd aan België, waar hij wordt verdacht van handel in verdovende middelen en van moord of doodslag en zware mishandeling. De onderzoeksrechter in Antwerpen, afdeling Mechelen, vaardigde op 7 september 2026 een Europees aanhoudingsbevel uit, een aanhoudingsbevel dat in alle EU-lidstaten geldt. Het bevel is gebaseerd op een Belgisch aanhoudingsbevel bij verstek. De Belgische autoriteiten vragen ook om de gsm-toestellen die de man bij zijn aanhouding bij zich heeft.
De Internationale Rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam behandelde de zaak op 29 oktober 2026. De man verscheen zelf, bijgestaan door zijn advocaat. De rechtbank verlengde de beslistermijn met 30 dagen en beval de gevangenhouding, die zij tot aan de uitspraak schorste. De man heeft de Nederlandse nationaliteit. Zijn raadsvrouw deed geen beroep op de mogelijkheid om overlevering afhankelijk te maken van een garantie dat hij zijn straf in Nederland mag uitzitten.
Het geschil ging over de omstandigheden in de Belgische gevangenissen. De rechtbank oordeelde in december 2022 al dat in alle Belgische detentie-instellingen een algemeen gevaar bestaat op onmenselijke of vernederende behandeling. Een nieuw rapport van het Europees Comité ter voorkoming van foltering (CPT) van 8 september 2026 bevestigt dat gevaar, vooral door overbevolking en gedetineerden die op de grond moeten slapen. België gaf daarom een garantie af. Die houdt in dat de man in de gevangenis van Mechelen wordt opgesloten in een cel met minimaal 3 m2 eigen leefruimte, een bed, een afgescheiden toilet en dagactiviteiten buiten de cel.
De raadsvrouw vond die garantie onvoldoende en wilde dat de zaak werd aangehouden voor een aanvullende garantie. Zij wees op overbevolking, een oude gevangenis, toiletten die alleen met een scherm zijn afgeschermd en meubilair dat niet op de bezetting is berekend. Ze verwees naar het jaarverslag 2025 van de Commissie van Toezicht van Mechelen, een Pano-documentaire, een krantenartikel en een mailwisseling met de gevangenisdirecteur. Volgens haar moest het algemene gevaar worden uitgebreid tot cellen met 3 tot 4 m2 per persoon. De officier van justitie vond de garantie afdoende.
De rechtbank volgde de officier. De garantie komt niet van de Belgische rechter zelf, dus toetste de rechtbank de geboden zekerheid aan alle beschikbare gegevens. Zij noemde de omstandigheden die het jaarverslag en de documentaire beschrijven, zoals een verstopt en overstromend toilet en een celgenoot die op de grond slaapt, mensonterend. Maar volgens de rechtbank volgt uit hetzelfde jaarverslag dat de monocellen in Mechelen worden gebruikt voor onder meer Nederlanders die met een garantie worden overgeleverd. De directeur van de gevangenis bevestigde bovendien dat zijn inrichting de garantie kan nakomen. De andere materiële omstandigheden in Mechelen zijn niet zo slecht dat het algemene gevaar moet worden uitgebreid tot cellen van 3 tot 4 m2.
De rechtbank verwierp het verweer. Zij stelde vast dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn. Omdat de feiten op de lijst van bijlage 1 bij de Overleveringswet staan en in België met minstens drie jaar cel kunnen worden bestraft, onderzocht zij niet of ze ook in Nederland strafbaar zijn. De rechtbank staat de overlevering toe aan de onderzoeksrechter in Antwerpen, afdeling Mechelen, voor de feiten uit het aanhoudingsbevel, en beveelt de afgifte van de in beslag genomen Apple iPhone 15 Pro. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht