Hoge Raad wijst belastingberoep af: griffierecht niet betaald Een belastingplichtige uit Brabant wilde bij de Hoge Raad opkomen tegen een uitspraak van de rechtbank over meerdere belastingzaken, maar kwam niet verder dan de poort. Het griffierecht, de vergoeding die je betaalt om een zaak bij de rechter aan te brengen, werd niet voldaan. Daardoor heeft de Hoge Raad de inhoud van de zaak niet eens bekeken.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 10 april 2026. De zaak werd in één keer van de rechtbank naar de Hoge Raad gebracht, een route die sprongcassatie heet: het gerechtshof wordt dan overgeslagen. De uitspraak van de rechtbank ging over zes samengevoegde zaken met de nummers BRE 25/5105, BRE 25/5106 en BRE 25/5109 tot en met BRE 25/5111.
De griffier van de Hoge Raad stuurde de indiener van het beroepschrift op 3 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat er griffierecht verschuldigd was en dat hij vier weken had om dat te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht kwam er niet.
Daarna kreeg de indiener een tweede kans. Bij aangetekende brief van 4 augustus 2026 vroeg de griffier hem uit te leggen waarom hij niet had betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgehaald, maar de indiener reageerde niet. Hij maakte geen gebruik van de gelegenheid om te verklaren waarom het griffierecht uitbleef.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard. Dat betekent dat de Hoge Raad niet toekomt aan de vraag of de rechtbank het bij het rechte eind had. De uitspraak van de rechtbank blijft daardoor in stand.
De Hoge Raad (belastingkamer, onder voorzitterschap van vice-president M.E. van Hilten) verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Voor een veroordeling in de proceskosten ziet de Hoge Raad geen aanleiding.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechtbank wil bij Mastercard-claim van Stichting MIFC cijfers over achterban en procesfinanciering zien De Stichting Multilateral Interchange Fees Claims (MIFC) wil Mastercard aansprakelijk stellen in een collectieve schadeclaim namens winkeliers en andere bedrijven die creditcardbetalingen accepteren. Voordat de rechtbank aan de inhoud van die claim toekomt, moet eerst vaststaan of de Stichting wel ontvankelijk is. Daarover heeft de rechtbank Amsterdam op 11 november 2026 een rolbeslissing gegeven.
Mastercard Europe, Mastercard Incorporated en Mastercard International Incorporated hebben op 4 november 2026 een conclusie van antwoord genomen die zich beperkt tot de toepassing van het collectieve-actierecht en de ontvankelijkheid. Daarin vroegen zij de rechtbank ook om gebruik te maken van artikel 22 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering. Dat artikel geeft de rechter de bevoegdheid om een partij te bevelen bepaalde stukken of inlichtingen te verstrekken. De Stichting vond die verzoeken te verstrekkend en te vroeg. Zij wilde niet dat de rechtbank binnen twee weken bij vonnis reageert, maar vroeg om een mondelinge behandeling. Als de rechtbank toch al wilde beslissen, wilde de Stichting zich eerst over de verzoeken kunnen uitlaten.
De rechtbank kiest voor een mondelinge behandeling over de ontvankelijkheid van de Stichting. Voor die zitting moet de Stichting uiterlijk tien dagen vooraf bij akte uitleg geven over haar achterban. Het gaat om het aantal bedrijven dat zich op dat moment als benadeelde van Mastercard bij haar heeft aangemeld, welke gegevens over hen zijn vastgelegd en waarom de Stichting meent dat zij tot de omschreven groep behoren. Zijn de actuele gegevens over andere ontvankelijkheidseisen anders dan in de dagvaarding staat, dan moet de Stichting die in dezelfde akte vermelden.
Ook moet de Stichting in die akte de procesfinancieringsovereenkomst(en) en eventuele andere afspraken met haar procesfinanciers overleggen. In het exemplaar voor Mastercard mag het budget onleesbaar worden gemaakt. Mastercard krijgt op de zitting de gelegenheid om op de akte te reageren.
De Stichting mag zich niet meer uitlaten over de verzoeken tot toepassing van artikel 22. Volgens de rechtbank gaat het om een bevoegdheid die de rechter ambtshalve heeft, dus ook zonder dat een partij erom vraagt.
De rechtbank beveelt de Stichting daarmee haar standpunt toe te lichten en de genoemde stukken in het geding te brengen. De zaak komt op 25 november 2026 weer op de rol, zodat partijen verhinderdata kunnen opgeven voor de periode april tot en met juni 2027. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter: gespreksverslag bijstandsaanvraag is geen besluit, bezwaar Rotterdammer niet-ontvankelijk Een Rotterdamse man vroeg op 25 augustus 2026 bij de gemeente een bijstandsuitkering aan. Op 14 oktober 2026 werd hij uitgenodigd voor een gesprek met medewerkers van de gemeente. Daarin kwamen vragen aan bod over zijn inkomsten, een uitkering uit het verleden, een vakantie en een auto. De gemeente beëindigde het gesprek voortijdig, omdat de man op veel vragen geen antwoord had.
Na dat gesprek maakte de man bezwaar tegen het gespreksverslag van het college van burgemeester en wethouders van 14 oktober 2026. Hij stelde dat hem aan het einde van het gesprek mondeling was meegedeeld dat zijn aanvraag zou worden afgewezen. Die mededeling stond niet in het verslag. Het college verklaarde zijn bezwaar met een besluit van 20 oktober 2026 niet-ontvankelijk, omdat het gespreksverslag geen besluit is en er nog niet op de aanvraag was beslist. Daartegen stelde de man beroep in bij de rechtbank Rotterdam.
De rechtbank besliste zonder zitting, omdat het beroep kennelijk ongegrond was. Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk.
De rechtbank gaf het college gelijk. Volgens artikel 1:3 van de Awb is een besluit een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan die een publiekrechtelijke rechtshandeling inhoudt, dus een beslissing die iets verandert in iemands rechten of plichten. Een gespreksverslag legt alleen vast welke vragen zijn gesteld en waarom het gesprek eindigde. Ongeacht wat erin staat, brengt het geen verandering aan in het recht, want er is niet mee beslist op de aanvraag voor een bijstandsuitkering. Het college had bovendien op 20 oktober 2026 schriftelijk laten weten dat nog geen besluit op de aanvraag was genomen.
Omdat het gespreksverslag niet gericht was op rechtsgevolg, heeft het college het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter: wijkstichting is geen belanghebbende in zaak over dassenraster bij voetbalveld In Overhees, een wijk in Soest, ligt een voetbalclub vlak bij een bosgebied met een dassenburcht. De das foerageert op een van de voetbalvelden en beschadigt het veld. De gemeente Soest, eigenaar van de velden, vroeg daarom op 22 juli 2024 bij de provincie Utrecht een omgevingsvergunning aan voor een flora- en faunaactiviteit: het plaatsen van een dassenraster rondom het veld, zodat de dassen geen schade meer aanrichten.
Gedeputeerde staten van Utrecht verleenden die vergunning op 28 november 2024, geldig tot en met 1 oktober 2028. Stichting Behoud Overhees, die opkomt voor de leefomgeving in de wijk, maakte bezwaar. Op 23 september 2025 verklaarden gedeputeerde staten dat bezwaar gegrond. Zij trokken de vergunning in en verleenden meteen een nieuwe vergunning voor hetzelfde doel, met een aangepaste motivering. Daartegen ging de stichting in beroep bij de rechtbank Midden-Nederland.
Tegen de verwachting van de stichting kwam de rechtbank niet toe aan de vraag of de vergunning terecht was verleend. Bij de voorbereiding van de zitting zag de rechtbank aanleiding om uit zichzelf te onderzoeken of de stichting wel belanghebbende is. Alleen een belanghebbende kan bij de bestuursrechter beroep instellen. De rechtbank vroeg de stichting daarom op 3 september 2026 een overzicht te sturen van haar feitelijke werkzaamheden sinds de oprichting op 30 november 2023. De provincie stelde pas op de zitting van 16 september 2026 dat de stichting geen belanghebbende is. De stichting vond het teleurstellend dat de rechtbank dit zo laat aan de orde stelde.
Voor een rechtspersoon geldt dat het algemene belang dat zij behartigt zowel in haar statuten als in haar feitelijke werkzaamheden terug moet komen. Hoe ruimer de doelstelling, hoe zwaarder de eisen aan de werkzaamheden. De doelstelling van de stichting, het bevorderen van het leefmilieu van Overhees, waaronder behoud en versterking van de aangrenzende natuur en het landschap, vond de rechtbank in orde. Het voetbalveld ligt bovendien binnen het werkgebied.
De werkzaamheden waren het probleem. Over twee jaar bezien noemde de stichting een bewonersbijeenkomst, een kerstkaartenactie, een nieuwsbrief, een informatieavond over grondwater, overleg met de gemeente over de herinrichting van openbaar groen, een bijdrage aan een scoutingactiviteit en een reactie op een concept-omgevingsprogramma over water. Volgens de rechtbank is dat vrij beperkt, zeker bij zo'n ruime doelstelling. Alleen het overleg over het groen aan het Hazepad zou als natuurwerk kunnen tellen, maar daarbij werden boomsoorten gewijzigd met het oog op zonnepanelen, wat vooral de bewoners diende. De informatieavond over grondwater was vooral gericht op wateroverlast voor bewoners. De overige activiteiten zag de rechtbank niet als relevant. Dat de rechtbank niet alleen naar dassenbescherming keek maar naar alle natuurwerkzaamheden in Overhees en omgeving, veranderde daar niets aan.
De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk. De stichting krijgt haar griffierecht niet terug en geen vergoeding van haar proceskosten. De omgevingsvergunning voor het dassenraster blijft daarmee in stand.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Hoge Raad: belastingzaak stopt omdat griffierecht niet is betaald Een belastingzaak bij de Hoge Raad is geëindigd voordat de rechters er inhoudelijk naar keken. De reden: het griffierecht, de vergoeding die iedereen betaalt om een zaak in cassatie te laten behandelen, is niet voldaan.
De belanghebbende, vertegenwoordigd door J.W. Vugts, ging in cassatie tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 7 april 2026. Daarmee richtte het beroep zich rechtstreeks tegen de rechtbank, zonder tussenstop bij het gerechtshof. Wat er in de belastingzaak zelf speelde, blijkt uit het arrest niet; de Hoge Raad kwam daar niet aan toe.
De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de belanghebbende zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Daarna kreeg de belanghebbende een tweede kans. Bij aangetekende brief van 29 juli 2026 vroeg de griffier binnen vier weken uit te leggen waarom er niet was betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgeleverd op het opgegeven adres. De belanghebbende reageerde niet.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep in dat geval niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad deed dat dan ook. Een veroordeling in de proceskosten vond de Hoge Raad niet nodig.
De Hoge Raad verklaarde op 13 november 2026 het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant blijft daardoor ongewijzigd in stand. Proceskosten zijn niet toegewezen.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht