Raad van State herstelt weigering van drive-thru's bij wegrestaurants in Lelystad, anders dan de rechtbank Een exploitant van twee wegrestaurants op de verzorgingsplaatsen De Aalscholver en De Lepelaar in Lelystad wilde bij beide restaurants een drive-thru openen, met een eigen in- en uitrit en parkeerplaatsen. Daarvoor is een vergunning van de minister van Infrastructuur en Waterstaat nodig op grond van de Wet beheer rijkswaterstaatswerken (Wbr). De minister weigerde die in december 2021 en bleef daarbij na bezwaar in juli 2022. Hij vond dat de drive-thru's geen uitbreiding van het wegrestaurant zijn maar aanvullende voorzieningen. Die zijn volgens zijn beleid, de Kennisgeving Voorzieningenbeleid op verzorgingsplaatsen langs rijkswegen, alleen toegestaan onder strikte voorwaarden. Zo mag er geen nieuwe infrastructuur voor nodig zijn en gaat de voorziening niet ten koste van bestaand groen.
De rechtbank Midden-Nederland oordeelde in januari 2024 in een tussenuitspraak dat de minister de aanvragen ten onrechte als aanvullende voorziening had beoordeeld, omdat een drive-thru gewoon restauratieve diensten biedt en het restaurant daardoor zijn functie niet verliest. Na een nieuwe motivering van de minister vernietigde de rechtbank in april 2024 de besluiten. Zowel de minister als de exploitant ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De minister legde ook een nieuw besluit van 6 september 2024 voor. Fastned, die op de plaatsen een laadpunt heeft, werd gehoord.
De Afdeling geeft de minister gelijk. Volgens de Kennisgeving zijn alleen een benzinestation, een laadstation, een servicestation en een wegrestaurant basisvoorzieningen. De vraag is niet of het bestaande restaurant zijn functie verliest, maar hoe de drive-thru zelf moet worden gekwalificeerd. Een wegrestaurant biedt uitgebreide restauratieve diensten, met eigen tafels en stoelen en gerechten waar mensen de tijd voor nemen. Een drive-thru biedt beperkte diensten, gericht op snelle doorloop en consumptie elders. In de aanvragen is geen ruimte met tafels en stoelen gevraagd, en de drive-thru's liggen op afstand van de restaurants met een eigen in- en uitrit, afgifteloket en parkeerplaatsen. De minister mocht ze dus als aanvullende voorziening beoordelen.
Daarna toetst de Afdeling zelf de overige bezwaren van de exploitant. Omdat een in- en uitrit moet worden aangelegd, is nieuwe infrastructuur aangevraagd. De minister mocht oordelen dat het doelmatig en veilig gebruik van de verzorgingsplaatsen dan niet is verzekerd: er komen meerdere wegen bij elkaar, dat doet afbreuk aan de rust en overzichtelijkheid, en er zijn al veel voorzieningen. Dat de verkeersveiligheid zelf niet in geding is, doet daar niet aan af, want het criterium omvat meer. Bij De Aalscholver moet bovendien een substantieel stuk groen wijken zonder concreet voorstel tot compensatie. De beroepen op het gelijkheidsbeginsel en op het vertrouwensbeginsel, op grond van een telefonische mededeling dat de vergunningen eraan kwamen, slagen niet, mede omdat de e-mail daarover door de exploitant zelf is opgesteld. Omdat de aanvragen voor de Omgevingswet zijn ingediend, geldt de oude Wbr.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en dat van de exploitant ongegrond. Zij vernietigt de tussenuitspraak en de einduitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep van de exploitant tegen de besluiten van 28 juli 2022 ongegrond, zodat de weigeringen van de vergunningen voor de drive-thru's in stand blijven. Het besluit van 6 september 2024 vernietigt de Afdeling omdat de grondslag eraan is ontvallen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter staat veiling van woning toe: vrouw betaalde bijna een jaar niets aan Banco di Caribe Een vrouw die in Nederland woont, wilde voorkomen dat haar woning op Curaçao morgen wordt geveild. Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao wees in kort geding haar vordering af. De bank mag de veiling van 21 oktober 2026 laten doorgaan.
De vrouw had de woning gefinancieerd met een hypothecaire lening van Banco di Caribe. Daarnaast had zij bij de bank een autolening en een rekening-courant. Vanaf 2024 kwam zij in de problemen met haar betalingen. Er werd veel gemaild en gesproken, en er werden afspraken gemaakt om een opeising van de leningen te voorkomen. In april 2025 meldde de bank dat de schuld ruim XCG 453.000 bedroeg, bij een laatst getaxeerde marktwaarde van ANG 335.000. In mei 2025 volgde een 'laatste work-out scenario': als zij maandelijks voor de tiende betaalde, kwam zij in aanmerking voor herstructurering. Van mei tot en met november 2025 betaalde zij elke maand Cg 2.500. Op 30 september 2025 kwam een nieuwe kredietovereenkomst tot stand, waarmee de financiering werd geherstructureerd.
Op 14 november 2025 zegde de bank de lening toch op, omdat de vrouw volgens de bank 'voor de zoveelste maal' niet op tijd had betaald. Het gerecht vindt die opzegging voorbarig. Het vond niet duidelijk waarom de bank deze stap zette. De vrouw had op één maand na steeds volgens de tijdelijke afspraken betaald, en over augustus was zij tien dagen te laat. Dat was voor de bank kennelijk geen beletsel om te herstructureren. Bovendien bepaalt artikel 19 van de voorwaarden van de nieuwe overeenkomst dat een betaling pas als verzuim telt als de bank haar niet binnen dertig dagen na de vervaldatum heeft ontvangen. De bank sprak de uitleg van de vrouw niet gemotiveerd tegen, en de termijnen over oktober en november had zij op de twintigste van die maanden betaald. Daarmee was zij toen nog niet in verzuim.
Toch krijgt zij geen gelijk. Na november 2025 betaalde zij bijna een jaar lang niets meer. Volgens het gerecht had zij de maandelijkse termijnen moeten blijven betalen, ook al vond zij de opzegging terecht ongegrond. Ook nadat de bank haar eind juni 2026 op het uitblijven van betalingen wees, bleef zij in gebregebleven: het in juni aangekondigde bedrag van Cg 50.000 betaalde zij niet, en de gewone termijnen evenmin. Daardoor is zij alsnog in verzuim geraakt, en dat geeft de bank een zelfstandige grond om de woning zonder rechterlijke tussenkomst te verkopen.
Ook de betekening van de veilingaanzegging redt haar niet. De bank liet de aanzegging openbaar betekenen, omdat de vrouw geen bekende woon- of verblijfplaats zou hebben. Dat was onjuist: in de hypotheekakte had zij woonplaats gekozen bij de notaris. Maar omdat de deurwaarder haar al een dag later via WhatsApp foto's van het exploot stuurde, is zij door de fout niet in haar belangen geschaad. Dan is er volgens het gerecht geen reden om de veiling daarom te verbieden.
In de belangenafweging weegt zwaar dat de bank al elf maanden niets meer ontvangt terwijl een aanzienlijk bedrag is uitgeleend, dat de bank al voor de herstructurering veel moeite moest doen om betalingen los te krijgen, en dat de woning in waarde daalt. Het belang van de vrouw weegt minder zwaar: zij woont en is ingeschreven in Nederland, dus zij raakt met de veiling niet dakloos.
Het gerecht wijst de vordering af en veroordeelt de vrouw in de proceskosten van de bank, begroot op Cg 1.000 aan gemachtigdensalaris, plus Cg 250 aan nakosten (Cg 150 extra bij betekening). Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat de veiling op 21 oktober 2026 kan doorgaan.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst claim af: buurman mist recht van eerste koop op groenstrook van gemeente In 2007 maakten twee buren bezwaar tegen een nieuw bestemmingsplan en tegen bouwvergunningen in hun straat in Geldrop. De gemeente Geldrop-Mierlo wilde die procedures voorkomen en deed hun een toezegging: als zij hun bezwaren introkken, kregen zij maximaal 25 jaar lang een recht van eerste koop op een strook gemeentegrond tegenover hun woningen. Dat recht zou gelden zodra de gemeente besloot de strook als bouwkavels voor woningbouw uit te geven. De buren trokken hun bezwaren in en lieten de afspraak in 2008 nog schriftelijk door de gemeente bevestigen.
In 2009 meldden de buren zelf dat zij van het recht gebruik wilden maken. De gemeente reageerde in augustus 2010 met een aanbod: bouwrijpe grond voor € 360 per vierkante meter exclusief btw, met als voorwaarde dat de planologische bestemming eerst zou worden gewijzigd van groen naar wonen. Dat wijzigingstraject zou de gemeente zelf voeren. De gemeente schreef er uitdrukkelijk bij dat zij met dit aanbod aan haar verplichting voldeed en dat de optie zou vervallen als het aanbod niet tot een overeenkomst zou leiden.
De buren gingen niet akkoord. Zij vonden de prijs veel te hoog en wilden de grond kopen tegen de waarde van snippergroen, om later bij te betalen als er daadwerkelijk gebouwd kon worden. De gemeente hield aan haar aanbod vast en stelde nog twee keer een termijn. In 2011 verklaarde zij de optie definitief vervallen. De buren reageerden daar niet meer op.
In december 2023 legde de gemeente een wijzigingsplan ter inzage waarmee op de strook vier woningen mogen worden gebouwd. In januari 2024 meldden de buren zich weer en beriepen zich op hun recht uit 2007. De gemeente stelde zich op het standpunt dat dat recht in 2011 was vervallen. Een van de buren daagde de gemeente daarna voor de rechtbank en eiste dat zij de strook alsnog als vier bouwkavels aan hem en zijn buurman zou aanbieden, subsidiair twee kavels aan hemzelf. Ook legde hij beslag op de grond.
Tijdens de zitting spraken partijen over een minnelijke regeling waarbij de buren drie kavels zouden kunnen kopen. Die regeling kwam niet van de grond, onder meer omdat de gemeente vreest schadeplichtig te worden. Op grond van de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad moet een overheid die grond verkoopt, ruimte bieden aan andere gegadigden als er meer gegadigden zijn of te verwachten zijn. De gemeente zei dat er al marktbelangstelling is voor de kavels en wilde daarom dat de rechter oordeelt over het recht van de buren.
De rechtbank oordeelt dat de gemeente met het aanbod van 2010 de afspraken uit 2007 is nagekomen. Dat aanbod kwam op initiatief van de buren zelf tot stand. Volgens de rechtbank volgt uit de brief van de gemeente duidelijk dat de buren pas bij levering van de bouwrijpe grond hoefden te betalen. De eiser dacht ten onrechte dat hij de koopsom al moest betalen terwijl de grond nog geen bouwkavel was. Omdat zo'n voorstel in de markt hoogst ongebruikelijk is, had hij moeten navragen of zijn lezing klopte. Dat hij dat niet deed, komt voor zijn rekening. Ook zijn beroep op een adviesnota over grondprijzen en een mogelijke afslag voor grote kavels slaagt niet: die nota maakte geen deel uit van het dossier en er bleek niet dat zij tot een besluit had geleid.
De buren hebben het aanbod niet aanvaard en nooit geprotesteerd tegen de mededeling dat de optie zou vervallen. Daarmee is hun recht van eerste koop vervallen. De rechtbank wijst de vorderingen af. Het verzoek van de gemeente om het beslag op te heffen behandelt zij niet, omdat de gemeente daarvoor een vordering in reconventie had moeten instellen. De eiser moet de proceskosten van de gemeente betalen, begroot op € 4.490.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht