Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Gerecht Curaçao vernietigt ontbinding van stichting particulier fonds SPF Jasab door KvK om Cg 500 Een stichting particulier fonds op Curaçao, SPF Jasab, bezit een aantal bouwkavels. Die kavels zijn onderwerp van een vergevorderde transactie waarbij alle rechten in het fonds, samen met de activa, door een derde partij worden overgenomen. Toch ontbond de Kamer van Koophandel en Nijverheid (KvK) het fonds op 18 mei 2026, omdat het langer dan een jaar de jaarlijkse bijdrage voor inschrijving in het handelsregister niet had betaald. De achterstand bedroeg Cg 500, bij een jaarbijdrage van Cg 125.
De KvK had het voornemen tot ontbinding eerder bekendgemaakt door het fonds op 13 januari 2026 op een ontbindingslijst te zetten, gepubliceerd op haar website op 30 januari 2026 en vermeld in de Landscourant en de Extra. Het fonds had daarna zes weken om de achterstand weg te werken, maar betaalde pas op 23 juni 2026, na de ontbinding. Jasab stelde op 26 juni 2026 beroep in. Het Gerecht behandelde de zaak op 16 september 2026 op zitting, samen met een gelijksoortige zaak.
Jasab voerde aan dat zij niet effectief was geïnformeerd en dat een algemene lijst niet volstond. Door de ontbinding verliest zij haar normale rechtspositie en komt haar vermogen onder vereffening te staan. De KvK stelde dat zij verplicht was te ontbinden. De wet biedt volgens haar geen ruimte voor een afweging van belangen, en latere betaling verandert dat niet.
Het Gerecht stelde vast dat de wettelijke voorwaarden vervuld waren, maar dat toepassing van de regel in dit geval achterwege had moeten blijven. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de regeling bedoeld is om lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen uit het register te halen, mede om witwassen tegen te gaan. Daarom is de procedure eenvoudig gehouden. Dat ook actieve rechtspersonen met echte bezittingen enkel om een betalingsachterstand worden ontbonden, heeft de wetgever niet onderkend.
Jasab is volgens het Gerecht niet leeg of verlaten. Ontbinding betekent dat zij haar activiteiten niet kan voortzetten en alleen nog mag handelen voor de vereffening. De KvK had het fonds niet aangemaand en geen andere manier gezocht om de bijdrage te innen. Ter zitting zei zij dat het niet haar bedoeling is rechtspersonen als Jasab te ontbinden, maar dat zij zich daartoe gedwongen voelt. Dat is onevenredig.
Het Gerecht verklaarde het beroep gegrond en vernietigde de ontbindingsbeschikking van 18 mei 2026. De KvK moet de beslissing inschrijven in het handelsregister en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in een of meer dagbladen. Ze betaalt de proceskosten van Jasab, vastgesteld op Cg 700, en vergoedt het griffierecht van Cg 150. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Curaçaose stichting ten onrechte ontbonden wegens onbetaalde handelsregisterbijdrage, oordeelt Gerecht Een stichting op Curaçao die sinds 2009 kinderen en jongvolwassenen tussen zes en 24 jaar op sociaal en educatief gebied bijstaat, werd op 18 mei 2026 door de Kamer van Koophandel en Nijverheid van Curaçao ontbonden. De reden: de Stichting Save Our Youth Curaçao had langer dan een jaar de jaarlijkse bijdrage voor de inschrijving in het handelsregister niet betaald. De laatste betaling was in 2011.
De Kamer van Koophandel (KvK) had de procedure volgens de wet gevolgd. Eerst plaatste zij de naam van de stichting in januari 2026 op een ontbindingslijst op haar website en in de Landscourant. Daarna kreeg de stichting zes weken om de betalingsachterstand weg te werken. Dat gebeurde niet, waarna de KvK de ontbindingsbeschikking nam. Volgens artikel 2:25 van het Burgerlijk Wetboek van Curaçao moet de KvK een rechtspersoon dan ontbinden. De stichting stelde dat ze sinds 2011 geen facturen had gekregen, dat de KvK geen afschrift van de beschikking kon geven en dat de ontbinding onevenredig was.
Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao behandelde het beroep op 16 september 2026. De eerste twee klachten wijst het af. De KvK heeft de beschikking op de wettelijke wijze bekendgemaakt, en de wet verplicht niet tot het verstrekken van een afschrift. De betalingsverplichting volgt uit artikel 14 van de Handelsregisterverordening en bestond ook zonder kennisgeving. Dat de stichting minstens sinds 2022 niet betaalde, staat vast.
Toch krijgt de stichting gelijk. Het Gerecht legt uit dat een wet in formele zin normaal niet aan algemene rechtsbeginselen wordt getoetst, maar dat toepassing achterwege kan blijven als er bijzondere omstandigheden zijn die de wetgever niet heeft meegewogen. Volgens de toelichting bij de wet is de ontbindingsregeling bedoeld voor lege, verlaten of onbereikbare rechtspersonen, om het handelsregister op te schonen en witwassen en terrorismefinanciering tegen te gaan. Daarom koos de wetgever voor een eenvoudige bekendmaking via een lijst. De wetgever heeft niet onderkend dat ook actieve, bereikbare rechtspersonen alleen om een betalingsachterstand zo kunnen worden ontbonden, met zeer verstrekkende gevolgen: na ontbinding kan de rechtspersoon alleen nog zijn vermogen vereffenen, en een doorstart vraagt meestal een nieuwe rechtspersoon.
Bij deze stichting is niet gebleken dat zij zonder bestuurder, onbereikbaar of niet meer actief was. De KvK heeft haar niet aangemaand en geen andere manier gezocht om de bijdrage te innen. De KvK zei zelf ter zitting dat het niet haar bedoeling is actieve rechtspersonen te ontbinden, maar dat zij zich gedwongen voelt zodra aan een voorwaarde is voldaan. Het Gerecht oordeelt dat toepassing van artikel 2:25 hier zozeer in strijd komt met het evenredigheidsbeginsel dat zij achterwege moest blijven.
Het Gerecht verklaart het beroep gegrond en vernietigt de ontbindingsbeschikking van 18 mei 2026. De KvK hoeft geen nieuw besluit te nemen, maar moet de beslissing in het handelsregister inschrijven en de vernietiging bekendmaken op haar website, in de Landscourant en in een of meer dagbladen. Daarnaast moet de KvK het door de stichting betaalde griffierecht van Cg 150 vergoeden. Hoger beroep staat niet open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst inzage in beslagen bewijs af in concurrentiezaak na vijf jaar bedrijfsverkoop Een bedrijf dat in 2019 werd opgericht om twee werkmaatschappijen over te nemen, wil weten of de vorige eigenaar en diens bedrijf met een nieuwe onderneming de concurrentie zijn aangegaan. De bedrijfsnaam is in de uitspraak geanonimiseerd, het bedrijf heet daarin [eiseres]. De vorige eigenaar, [gedaagde 1], verkocht in 2019 een meerderheidsbelang van 75 procent in de twee werkmaatschappijen aan [eiseres] en bleef als manager aan het bedrijf verbonden. In oktober 2023 verkocht [gedaagde 1] ook de resterende 25 procent. Daarna deden [gedaagde 2], bestuurder van [gedaagde 1], en zijn echtgenote nog werk voor [eiseres] als opdrachtnemers. Een paar weken later, op 26 oktober 2023, werd [gedaagde 3] opgericht.
[eiseres] stelt dat [gedaagde 1] en [gedaagde 2] met [gedaagde 3] een concurrent hebben opgezet en daarmee de afspraken hebben geschonden die na de verkoop gelden: geheimhouding, het verbod om personeel en relaties weg te halen, een non-concurrentiebeding en een boetebeding. Ook zou [gedaagde 3] onrechtmatig hebben geprofiteerd van die schending. In de hoofdzaak eist [eiseres] boetes en schadevergoeding. Dat deel van de zaak is nog niet beslist; de rechtbank deed nu alleen uitspraak over een tussenvordering, een zogenoemd incident.
In dat incident wilde [eiseres] inzage in en een afschrift van gegevens die bij een deurwaarderskantoor in bewaring liggen. Die gegevens zijn in april 2025 en mei 2026 in beslag genomen. Dat is een conservatoir bewijsbeslag: informatie wordt veiliggesteld voordat een partij die kan laten verdwijnen. [eiseres] voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de schendingen van de afspraken en het onrechtmatig handelen te onderbouwen. De drie gedaagden voerden daartegen gemotiveerd verweer.
De rechtbank wijst erop dat voor inzage aan vier voorwaarden moet zijn voldaan: de vrager is partij bij een rechtsbetrekking, de gevraagde informatie is voldoende bepaald, de vrager heeft voldoende belang en de ander beschikt over de informatie. Het gaat hier om het belang. De rechtbank vindt dat [eiseres] dat belang in dit stadium onvoldoende heeft aangetoond.
Daarvoor wijst de rechtbank op het verloop van de zaak. [eiseres] had eerder in kort geding inzage gevraagd. De rechtbank Limburg wees die vordering op 25 juni 2025 af en overwoog toen dat [eiseres] haar vorderingen in de bodemprocedure kon onderbouwen. Had [eiseres] echt belang bij de gegevens gehad, dan had het volgens de rechtbank voor de hand gelegen dat zij de inzagevordering meteen bij de dagvaarding had ingesteld. Dan had zij haar stellingen met de gegevens kunnen onderbouwen en hadden de gedaagden daar inhoudelijk op kunnen reageren. [eiseres] dagvaardde echter zonder inzagevordering en diende die pas in nadat de schriftelijke ronde in de hoofdzaak vrijwel was afgerond. Zij wachtte ook niet op de beslissing in hoger beroep, die op 19 mei 2026 volgde.
Uit dit alles leidt de rechtbank af dat [eiseres] al beschikte over de informatie die zij nodig had om haar feiten te onderbouwen. Voor zover zij de gegevens wil gebruiken om iets te bewijzen, is bewijslevering nog niet aan de orde. In dit stadium van de procedure, waarin de hoofdzaak is afgeconcludeerd en voor mondelinge behandeling komt, heeft [eiseres] dus onvoldoende belang bij inzage.
De rechtbank wijst de incidentele vordering daarom af. [eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten betalen: € 842 aan [gedaagde 2] en [gedaagde 1] samen, en € 842 aan [gedaagde 3], elk te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als dat niet gebeurt. De hoofdzaak is verwezen naar de rol van 4 november 2026 voor het bepalen van de dag van de mondelinge behandeling.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht