Hof na terugwijzing: boete € 300 voor krokodillenleer zonder vergunning Een man kocht in 2019 tijdens een verblijf in Thailand een paar schoenen van krokodillenleer in een winkel in Bangkok. In de prijs zaten ook een riem, een gesp en een pasjeshouder van hetzelfde leer. De spullen werden per container naar Rotterdam verscheept en kwamen daar op 7 december 2019 aan. Een invoervergunning had de man niet. Krokodillenleer van deze soort valt onder de CITES-regels voor bedreigde diersoorten, waardoor voor invoer in de Europese Unie vooraf een vergunning nodig is.
Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak opnieuw in hoger beroep tegen het vonnis van de economische politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 mei 2022. Het hof had de man bij arrest van 8 februari 2024 al veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete van € 500. De Hoge Raad vernietigde dat arrest op 27 mei 2025 en wees de zaak terug. Volgens de Hoge Raad had het hof onvoldoende gemotiveerd dat het opzet van de man gericht was op het zonder vergunning binnenbrengen van de goederen.
Na die terugwijzing oordeelt het hof dat opzet niet bewezen is. Het dossier en de zitting bieden onvoldoende steun voor de conclusie dat de man bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat de goederen zonder invoervergunning de Europese Unie binnenkwamen. Daarom spreekt het hof hem vrij van de primaire tenlastelegging, het opzettelijk handelen in strijd met de CITES-regels.
Wel bewezen acht het hof de subsidiaire tenlastelegging: handelen in strijd met die regels zonder dat opzet vereist is. Dat is een overtreding. De man deed een beroep op afwezigheid van alle schuld. Hij zei dat hij goed had opgelet. Hij had informatie ingewonnen bij lokale vrienden, in een reisgids en via internetreviews, en de verkoper had toegezegd de vergunningen te regelen. Ook had hij de douane-app geraadpleegd.
Het hof wijst dat verweer af. De man wist dat Nederland streng is op de invoer van producten van bedreigde diersoorten en realiseerde zich in Thailand al dat er restricties konden zijn. Volgens het hof moest hij zelf meer onderzoek doen. De verkoper had een commercieel belang en kon niet als expert op het gebied van de CITES-bepalingen gelden. De man had zich er vóór de verscheping van moeten vergewissen dat de vergunning was afgegeven, bijvoorbeeld door contact op te nemen met de Nederlandse autoriteiten. Hij was zelf degene die de goederen invoerde en dus verantwoordelijk. Het voorwaardelijke verzoek om de verkoper als getuige te horen hoeft het hof niet te beoordelen. Het gaat uit van de juistheid van diens schriftelijke verklaring en neemt aan dat de verkoper de vergunning heeft toegezegd. Ook dan heeft de man niet de zorg betracht die van hem verwacht mocht worden.
Bij de straf weegt het hof mee dat de man geen verantwoordelijkheid nam voor zijn handelen en dat een onvoorwaardelijke boete in beginsel passend is. Omdat de schoenen en de overige goederen waarschijnlijk zijn vernietigd en de man geen eerdere veroordelingen voor soortgelijke feiten heeft, volstaat het hof met een voorwaardelijke boete. Een overschrijding van de redelijke termijn van berechting neemt het hof niet aan.
Het hof veroordeelt de man tot een geldboete van € 300, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door drie dagen hechtenis. De boete wordt niet ten uitvoer gelegd, tenzij hij binnen een proeftijd van één jaar opnieuw een strafbaar feit pleegt. De advocaat-generaal had een voorwaardelijke boete van € 250 gevorderd.
Gerechtshof Den Haag · 21 oktober 2026
Strafrecht Rechter oordeelt dat mensenrechtenstichting geen belanghebbende is bij Kyndryl-verbod De staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat legde IT-dienstverlener Kyndryl in mei 2026 een verbod op om overwegende zeggenschap te verkrijgen in het Nederlandse bedrijf Solvinity. Volgens de staatssecretaris kon die overname het publieke belang bedreigen. Dit gebeurde op grond van de Telecommunicatiewet, die de overheid de bevoegdheid geeft om investeringen in gevoelige sectoren tegen te houden als de nationale veiligheid in het geding kan zijn.
Zowel Solvinity en haar aandeelhouder als de Stichting Human Rights in Finance.EU (HRIF.EU) maakten bezwaar tegen dit verbod, samen met een zestal betrokken personen. Solvinity en haar aandeelhouder wilden natuurlijk dat het verbod van tafel zou gaan, zodat de overname alsnog kon doorgaan. HRIF.EU wilde juist meedoen aan de bezwaarprocedure van Solvinity en probeerde daarvoor via een eigen bezwaar en vervolgens een verzoek om een spoedmaatregel toegelaten te worden als deelnemer aan een hoorzitting.
De staatssecretaris verklaarde het bezwaar van HRIF.EU echter niet-ontvankelijk. Om als organisatie bezwaar te kunnen maken tegen een besluit, moet je volgens de Algemene wet bestuursrecht 'belanghebbende' zijn: de organisatie moet volgens haar eigen statuten en haar feitelijke werkzaamheden opkomen voor een algemeen of collectief belang dat rechtstreeks door het besluit wordt geraakt. De staatssecretaris oordeelde dat de statutaire doelstelling van HRIF.EU, die neerkomt op het beschermen van grondrechten binnen het economisch verkeer, zo breed en internationaal geformuleerd is dat zij daarmee onvoldoende onderscheidend is om een rechtstreeks belang bij dit specifieke besluit aan te nemen. Vrijwel elke handeling die uiteindelijk tot een economische transactie kan leiden, zou volgens die redenering binnen het doel van de stichting vallen. Bovendien bleek uit onderzoek naar de feitelijke werkzaamheden van HRIF.EU dat deze zich vooral beperken tot het voorbereiden en voeren van juridische procedures, wat volgens vaste rechtspraak niet meetelt als de feitelijke werkzaamheid die nodig is om als belanghebbende te worden aangemerkt.
HRIF.EU stapte naar de rechtbank Rotterdam en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel: toelating tot de hoorzitting in de bezwaarprocedure van Solvinity, die al de dag na de uitspraak zou plaatsvinden. Omdat het verzoek naar het oordeel van de voorzieningenrechter duidelijk kansloos was, deed zij uitspraak zonder zitting te houden, wat de wet toestaat als een verzoek 'kennelijk ongegrond' is.
De voorzieningenrechter onderschreef de motivering van de staatssecretaris volledig. Een organisatie die opkomt voor een algemeen belang, mag daarbij niet alleen worden beoordeeld op het voeren van juridische procedures zelf; dat is volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State geen feitelijke werkzaamheid die belanghebbendheid oplevert. Daarnaast wees de voorzieningenrechter op iets opmerkelijks: uit een eerdere procedure bleek dat HRIF.EU zich juist had ingezet om een overname door Kyndryl tegen te laten houden. Nu de staatssecretaris dat verbod ook daadwerkelijk had opgelegd, had HRIF.EU dus helemaal geen inhoudelijk bezwaar tegen dit besluit. Daarmee ontbrak volgens de voorzieningenrechter ook om die reden een rechtstreeks en actueel belang bij het bezwaar.
Omdat de staatssecretaris het bezwaar van HRIF.EU terecht niet-ontvankelijk had verklaard, zag de voorzieningenrechter geen enkele aanleiding om het besluit te schorsen of om HRIF.EU alsnog tot de hoorzitting toe te laten. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af en bepaalt dat er geen proceskostenvergoeding wordt toegekend.
Rechtbank Rotterdam · 25 augustus 2026
Bestuursrecht Aruba: zorgverzekeraar UOAZV is geen onderneming, klacht van lab Medlab over tarieven ongegrond Een particulier laboratorium op Aruba vindt dat de overheidsverzekeraar voor ziektekosten oneerlijk concurreert. Medlab van Noord Medical Center klaagde dat het Uitvoeringsorgaan Algemene Ziektekostenverzekering (UOAZV) alle laboratoriumdiensten voor ziekenhuisgebruik exclusief afneemt van het laboratorium van het Horacio Oduber Hospital, en Medlab voor overige diagnostiek lagere tarieven betaalt. Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba oordeelde dat UOAZV bij die inkoop geen onderneming is, zodat de Arubaanse mededingingsregels niet gelden. Medlab verloor.
Medlab verzorgt laboratoriumdiensten voor huisartsen en medisch specialisten. UOAZV voert de algemene ziektekostenverzekering (AZV) uit. De Stichting Ziekenverpleging Aruba (SZA) exploiteert het Horacio Oduber Hospital en het daarbij horende LabHOH. Op 21 februari 2024 vroeg Medlab de Aruba Fair Trade Authority (AFTA) om handhavend op te treden tegen UOAZV en SZA, op grond van de Mededingingsverordening. AFTA wees dat verzoek op 20 januari 2025 af. De bezwaaradviescommissie adviseerde op 10 oktober 2025 het bezwaar gegrond te verklaren, omdat AFTA niet had onderzocht of de inkoop economisch van aard is. AFTA week daarvan af en verklaarde het bezwaar op 27 oktober 2025 ongegrond. Daartegen kwam Medlab op 5 december 2025 in beroep. De zitting was op 9 september 2026.
Medlab betoogde dat UOAZV wel een onderneming is: de inkoop van zorg is privaatrechtelijk, UOAZV heeft geen bevoegdheid om tarieven vast te stellen en schrijft feitelijk maximumtarieven voor. AFTA, UOAZV en SZA vonden dat de AZV een stelsel is dat op solidariteit berust.
Het gerecht keek naar de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU, waarvan het ondernemingsbegrip volgens de Arubaanse memorie van toelichting is overgenomen. Wie een zuiver sociaal doel nastreeft, volgens het solidariteitsbeginsel werkt, geen winstoogmerk heeft en onder toezicht van de staat staat, oefent geen economische activiteit uit. Het gerecht hield de AZV daartegen: iedereen is verplicht verzekerd, de premie hangt af van het inkomen, ook mensen zonder inkomen zijn verzekerd, ondernemers betalen een bestemmingsheffing en het Land vult tekorten aan. De aanspraken op zorg zijn bij wet bepaald en niet afhankelijk van de premie, particuliere concurrentie is uitgesloten voor het AZV-pakket, en de minister benoemt de bestuurders van UOAZV en kan overeenkomsten nietig laten verklaren. UOAZV heeft geen winstoogmerk en kan de premie en het niveau van de prestaties niet beïnvloeden.
Ook de inkoop van laboratoriumdiensten is volgens het gerecht geen economische activiteit. In navolging van het Fenin-arrest van het Hof van Justitie bepaalt het gebruik waarvoor de ingekochte diensten dienen, de aard van de inkoop. UOAZV koopt zorg in om verzekerden hun aanspraken te laten gelden, zoals artikel 39 van de Landsverordening Algemene Ziektekostenverzekering voorschrijft. Dat UOAZV geen tarieven kan vaststellen en dat de tarieven in privaatrechtelijke overeenkomsten tot stand komen, verandert dat niet, evenmin als Medlabs stelling dat UOAZV een dominante positie heeft. Omdat UOAZV geen onderneming is, valt haar gedrag buiten het toezicht van AFTA.
De andere beroepsgronden slaagden evenmin. AFTA had geen reden voor nader onderzoek, en Medlab hoefde niet gehoord te worden over een verwijzing naar het Landspakket, omdat die verwijzing niet dragend was.
Het gerecht verklaarde het beroep van Medlab ongegrond: AFTA heeft het handhavingsverzoek terecht afgewezen. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter veroordeelt man voor meewerken aan schijnconstructie veehouderij Een man is door de rechtbank Oost-Brabant veroordeeld tot een geldboete van € 10.000 voor het meewerken aan een schijnconstructie waarmee zijn broer een rechterlijke stillegging van diens veehouderij probeerde te omzeilen.
De zaak gaat terug op een agrarisch bedrijf in Elsloo dat sinds 1981 als maatschap werd gedreven. Wegens eerdere overtredingen van de Wet dieren had de rechtbank Oost-Brabant in januari 2025 een voorlopige maatregel opgelegd: de maatschap en haar maten mochten geen koeien en schapen meer bedrijfsmatig houden, en de veehouderij werd gedeeltelijk stilgelegd. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch bevestigde dit in februari 2025 met een bijkomende straf van dezelfde strekking, voor de duur van een jaar.
Nadat een van de twee maten in januari 2025 overleed, zette de overgebleven maat, de broer van de verdachte, het bedrijf feitelijk voort als eenmanszaak. Om dit voor de autoriteiten te verhullen, werden tientallen dieren op papier overgeschreven naar de namen van familieleden. De verdachte kreeg 92 schapen op zijn naam gesteld, zijn zus kreeg 43 runderen. Bij een controle op 19 maart 2025 trof de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit echter nog altijd 47 runderen, 90 volwassen schapen en 35 lammeren aan op de oorspronkelijke bedrijfslocatie, gehouden onder dezelfde omstandigheden als voorheen, met veel mest in de ligboxen en op de dieren zelf.
Volgens de rechtbank ging het om een schijnconstructie. Er waren wel overeenkomsten van verkoop en verhuur opgemaakt tussen de broer en zijn familieleden, met uitgestelde betaling die pas bij de afwikkeling van een erfenis zou worden verrekend, maar er veranderde feitelijk niets: de dieren bleven op dezelfde plek, in dezelfde stallen, en de verantwoordelijkheid voor de verzorging ging niet daadwerkelijk over. De verdachte was op de dag van de controle niet aanwezig; hij heeft een fulltime baan bij de gemeente en houdt op andere locaties zelf ook schapen. Zijn verklaring dat zijn schapen op het bedrijf van zijn broer moesten blijven omdat zij daar konden grazen, vond de rechtbank ongeloofwaardig, omdat hij zelf over voldoende ander weiland beschikte.
De verdediging voerde aan dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat drie eerdere strafzaken tegen de maatschap waren geseponeerd en de verdachte daaruit zou hebben mogen afleiden dat de voorlopige maatregel niet langer zou worden gehandhaafd. De rechtbank verwierp dat verweer: het seponeren van andere zaken wekt geen gerechtvaardigd vertrouwen dat een geheel andere overtreding, het opzettelijk negeren van de voorlopige maatregel, niet zou worden vervolgd.
De rechtbank achtte bewezen dat de verdachte, samen met zijn broer en zus, opzettelijk had bijgedragen aan het overtreden van zowel de bijkomende straf van het hof als de voorlopige maatregel van de rechtbank. Hij wist van de opgelegde maatregelen en heeft door mee te werken aan de constructie zijn broer in staat gesteld deze te ontlopen.
Bij de strafoplegging vond de rechtbank de rol van de verdachte te ernstig voor een lagere of voorwaardelijke boete, zoals de verdediging had bepleit. Anders dan bij zijn broer, aan wie ook een houdverbod werd opgelegd, zag de rechtbank daarvan bij deze verdachte af: hij hield op zijn eigen locaties al schapen zonder dat daarbij misstanden in het dierenwelzijn waren vastgesteld, zodat een houdverbod volgens de rechtbank niet passend was. De rechtbank legde hem daarom alleen een geldboete op van € 10.000, subsidiair 75 dagen hechtenis, gelijk aan de eis van de officier van justitie.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 augustus 2026
Strafrecht Hof legt taakstraf op voor handel in illegaal erectiemiddel Kamagra via websites, rechtbank gaf 28 maanden cel Een man uit Noord-Nederland bouwde jarenlang websites waarmee het illegale erectiemiddel Kamagra via internet werd verkocht. Het ging om middelen met de werkzame stoffen sildenafil en tadalafil, waarvoor geen handelsvergunning was verleend. Hij maakte het raamwerk van de webshops, zorgde ervoor dat ze hoog in Google verschenen en regelde de teksten. Inspecteurs van de Inspectie voor de Gezondheidszorg bestelden via een pseudokoop Kamagra op vier van die websites. Het pakket dat arriveerde bevatte tabletten met sildenafil en tadalafil.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank had de man veroordeeld tot 28 maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal eiste in hoger beroep 23 maanden gevangenisstraf. De verdachte ontkende opzet. Volgens hem ging hij ervan uit dat er homeopathische middelen werden verkocht, die hij schreef als 'Camagra'. Ook vond zijn raadsman zijn rol te beperkt voor medeplegen.
Het hof volgde dat niet. Medeverdachte [medeverdachte 1] verklaarde dat de verdachte het initiatief nam voor de handel in Kamagra. Dat werd ondersteund door een e-mail van 23 januari 2012. Daarin stelde de verdachte voor om samen 'kam sites' te beginnen, met een verdeling van taken en winst. Ook stelde hij voor de activiteiten onder te brengen in een B.V. met een administratiekantoor, omdat de handel niet helemaal legaal was. De domeinnamen van de websites bleken door de verdachte of zijn eigen bedrijf te zijn geregistreerd. Teksten liet hij schrijven door een extern bedrijf, waarin Kamagra standaard met een 'k' stond. In een databasedump van een van de websites kwam dat woord meer dan tweehonderdduizend keer voor. Verder liet hij een anti-kamagrawebsite ontwikkelen om meer verkeer te trekken, waarin stond dat Kamagra een verboden middel is, en maakte hij synchronisatiewebsites waardoor het voor betaalproviders leek om legale producten te gaan.
Het hof oordeelde dat de verdachte een significante bijdrage leverde en dus medepleger was. Ook nam hij op zijn minst bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat via de websites illegaal Kamagra werd verkocht. Dat is voorwaardelijk opzet. Het hof sprak hem vrij van de onderdelen van de tenlastelegging die niet bewezen waren. Bewezen verklaarde het hof het afleveren van de geneesmiddelen zonder vergunning (feit 1 primair) en het in voorraad hebben, te koop aanbieden, verkopen en afleveren ervan (feit 2 primair), telkens opzettelijk, meermalen en samen met anderen.
Bij de straf woog het hof zwaar dat het om professionele handel ging, waaraan de verdachte veel geld verdiende, zonder oog voor de gevolgen voor afnemers. Het hof woog mee dat in het dossier niet is uitgewerkt welke risico's het gebruik van Kamagra concreet meebrengt. De verdachte had geen eerdere veroordelingen voor soortgelijke feiten en het recidiverisico is volgens de reclassering laag. Hij wordt behandeld bij de Brijder Stichting en probeert zijn leven weer op de rails te krijgen. In beginsel vond het hof een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend. Maar zowel in eerste aanleg als in hoger beroep is de redelijke termijn overschreden en de zaak is inmiddels erg oud. Nog de gevangenis in moeten zou onevenredig groot negatief uitpakken.
Het hof vernietigde het vonnis en legde een taakstraf van 360 uren op, die bij niet naar behoren verrichten wordt vervangen door 180 dagen hechtenis. Daarbovenop komt een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaren. Voorarrest wordt op de taakstraf in mindering gebracht, met twee uren per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht