Jeugdige krijgt 146 dagen jeugddetentie voor mortierbommen bij woning van rouwend gezin Op 14 augustus 2024 werden twee zware mortierbommen aangestoken en in de voortuin van een woning in Vlaardingen gegooid. In het huis waren een moeder en haar twee jonge kinderen. Slechts twee dagen eerder hadden zij hun man en vader verloren, en aan hun adres waren al vaker explosies geweest. De rechtbank Den Haag veroordeelde een toen minderjarige verdachte voor die poging tot ontploffing en voor een gewelddadige diefstal in Rijswijk.
De verdachte, geboren in 2007, stak de bommen zelf niet aan. Hij gaf samen met anderen instructies aan degene die dat wel deed. De rechtbank rekent dat hem zwaar aan, omdat het gezin hierdoor ernstig in zijn veiligheidsgevoel en rouwproces is geraakt. Het gezin weet nog altijd niet wie de opdracht gaf. De verdachte bekende het feit op de zitting. De rechtbank sprak hem vrij van het onderdeel dat levensgevaar te duchten was, en bewees wel het gevaar voor goederen en zwaar lichamelijk letsel.
De tweede zaak gaat over 31 mei 2023. Samen met anderen nam de verdachte in een muziekstudio in Rijswijk een laptop, een spelcomputer, muziekinstallaties en slippers van een jongeman mee. Het slachtoffer werd met de vuist in zijn gezicht geslagen, kreeg meerdere knietjes in buik en kruis en werd bedreigd: als hij naar de politie of zijn vader zou gaan, zou een drill-rapgroep hem zoeken. Hij liep letsel aan zijn neus op en kreeg later psychische klachten, waarvoor hij EMDR-behandelingen onderging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld, volledig open was op de zitting en zich positief heeft ontwikkeld. Uit het psychologisch rapport blijkt dat hij op onderdelen zwakbegaafd functioneert, moeilijk de gevolgen van zijn handelen overziet en makkelijk te beïnvloeden is. Ook ruim tien maanden detentie in België speelde mee. Bovendien is de redelijke termijn voor jeugdstrafzaken van zestien maanden ruim overschreden, zonder rechtvaardiging. De rechtbank woog dat mee bij de straf, zonder te zeggen hoeveel.
De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest, plus een deels voorwaardelijke werkstraf en begeleiding. De jeugdreclassering vond een proeftijd van één jaar genoeg. De rechtbank koos voor twee jaar, omdat de afstand tot zijn oude vriendengroep nog pril is. Een nieuwe periode in de cel zou volgens de rechtbank de structuur doorkruisen die hij inmiddels heeft opgebouwd.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 146 dagen jeugddetentie, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 86 dagen is gelijk aan zijn voorarrest, zodat hij niet terug de cel in hoeft. Het gedeelte van 60 dagen vervalt niet als hij zich houdt aan bijzondere voorwaarden: toezicht door de jeugdreclassering, onderwijs of dagbesteding, coaching en zo nodig traumabehandeling. De straf komt overeen met de eis van de officier van justitie.
De verdachte moet de slachtoffers ook schadevergoeding betalen, hoofdelijk met zijn mededaders. Het slachtoffer van de diefstal krijgt € 2.571,26 (€ 1.571,26 materiële en € 1.000 immateriële schade, van de gevraagde € 3.160,01), te vermeerderen met rente vanaf 31 mei 2023. De moeder en haar twee kinderen krijgen elk € 4.000 immateriële schadevergoeding, met rente vanaf 14 augustus 2024. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, zonder gijzeling vanwege zijn jeugdige leeftijd. Het verzoek om een contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen aanwijzingen zijn dat de verdachte het gezin opnieuw heeft benaderd of bedreigd.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor woningoverval in Veghel, een jaar meer dan geëist Op 11 oktober 2025 drongen twee mannen met bivakmutsen en zwarte kleding een woning in Veghel binnen. Ze eisten geld en een kluis, toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt vast. In huis waren ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. Een derde man bleef achter het stuur van een grijze Peugeot 206 zitten, keerde op het erf en reed na afloop met de beide anderen weg. Buit maakten ze niet, waardoor het bij een poging tot afpersing bleef.
Een jonge man, geboren in 2006, werd als verdachte aangehouden. Hij verklaarde dat hij de bestuurder was en dat hij door twee anderen was gedwongen mee te werken. De rechtbank gelooft die verklaring niet. Ze wijst erop dat hij zijn verhaal telkens aanpaste: pas later zei hij dat er wapens aan hem waren getoond, en over het moment waarop de machete tevoorschijn kwam verklaarde hij steeds anders. Dat twee overvallers vol bivakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten in zijn auto zouden hebben geladen zonder dat hij iets merkte, noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Gevraagd om uitleg over de kentekenplaten, die volgens hem met blote handen in stukjes zouden zijn gebroken, bleef hij het antwoord schuldig.
Voor de betrokkenheid van de verdachte telt het volgende. De auto is van zijn moeder. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon en die van een medeverdachte samen naar de omgeving van de woning en terug reisden. In zijn slaapkamer lag een machete die lijkt op die uit de camerabeelden en die de medeverdachte in Duitsland had gekocht. Er lagen ook schoenen met zijn DNA, die lijken op de schoenen van de overvaller met het slanke postuur. Daarnaast wist hij via zijn werkgever, met wie het slachtoffer samenwerkt, van de kluis, en de auto reed zonder aarzelen naar de juiste plek op de oprit. Het slachtoffer verklaarde bovendien dat de verdachte eerder in de woning was geweest, wat hij zelf ontkende. De rechtbank kan niet vaststellen wie van de twee medeverdachten in de woning was en wie achter het stuur zat, maar oordeelt dat ze nauw en bewust samenwerkten met onderling uitwisselbare rollen. Daarom is er sprake van medeplegen en niet van medeplichtigheid, zoals de officier van justitie vond. Een tweede medeverdachte wordt vrijgesproken omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid te mager is. Het beroep op psychische overmacht, dus dwang door de anderen, strandt omdat de rechtbank zijn verklaring niet gelooft.
Ook twee wapenfeiten zijn bewezen: op 20 januari 2026 een gasdrukwapen dat op een vuurwapen lijkt, en op 23 april 2026 een stroomstootwapen, beide in Den Dungen. De verdachte pleegde deze feiten tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof, wat de rechtbank zwaar aanrekent. De impact op de slachtoffers was groot: het echtpaar voelt zich niet meer veilig, en de twee oudste kleinkinderen volgen EMDR-therapie. De rechtbank volgt het oriëntatiepunt voor een woningoverval met bedreiging, drie jaar cel, en ziet geen reden voor een deels voorwaardelijke straf. De eis van drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, ging uit van medeplichtigheid.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 4 jaar op, met aftrek van voorarrest, en heft de schorsing van de voorlopige hechtenis op. Ook beveelt ze de tenuitvoerlegging van 123 dagen voorwaardelijke jeugddetentie uit het vonnis van 4 juli 2025. Aan het slachtoffer, zijn echtgenote en de drie kleinkinderen kent ze elk € 6.000 immateriële schadevergoeding toe, hoofdelijk met de mededaders en vermeerderd met wettelijke rente. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 250 aan proceskosten. De vorderingen van de kleinkinderen worden gedeeltelijk toegewezen en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard. De dagvaarding tot betaling van de zesde benadeelde partij, die om € 335,44 aan reis- en begeleidingskosten vroeg, wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbrekende bewijsstukken. De schadevergoedingsmaatregel wordt voor de toegewezen bedragen opgelegd, en voor de minderjarigen geldt een BEM-clausule.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank wijst verzoek af om overlevering aan België te vervroegen voor cocaïnezaak Een man van 40 uit België wordt in Nederland vervolgd voor het medeplegen van de invoer van cocaïne in november en december 2019. Dezelfde man wordt ook in België verdacht van strafbare feiten, en de Nederlandse rechtbank stond in maart 2026 toe dat hij aan België wordt overgeleverd. Zover is het nog niet gekomen. Nu zit hij in Nederland in voorlopige hechtenis, en de zaak tegen hem loopt hier nog.
Op 12 maart 2026 stond de rechtbank Amsterdam de overlevering aan België toe. Op 18 maart 2026 besliste de rechtbank vervolgens op vordering van de officier van justitie om het moment en de plaats van de feitelijke overlevering aan te houden, zolang de Nederlandse strafzaak loopt. De rechtbank woog toen mee dat de man zijn verdedigingsrechten in Nederland in eerste aanleg wilde uitoefenen en dat de zittingen net waren begonnen.
Op 2 november 2026 vroeg zijn raadsman om dat uitstel te laten vervallen. De man wilde namelijk geen gebruik meer maken van zijn recht om bij de Nederlandse zittingen aanwezig te zijn. Volgens de raadsman viel daarmee de reden voor het uitstel weg. Hij voerde ook aan dat de Belgische strafzaak niet start zolang de man in Nederland is, en dat een rechter later anders kan beslissen over iets waarover hij eerder oordeelde.
De officier van justitie vond dat de raadsman niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat de wet zo'n verzoek niet kent. Subsidiair vond de officier dat het verzoek moest worden afgewezen, omdat de omstandigheden van maart nog bestaan.
De rechtbank verklaarde het verzoek wel ontvankelijk. De Overleveringswet noemt een verzoek tot opheffing niet, maar de rechtbank mag uitstel toekennen op verzoek van de opgeëiste persoon. Dan moet zij volgens de rechtbank ook kunnen beslissen over opheffing, mits de omstandigheden zijn gewijzigd. Dat is hier zo, want de man doet nu afstand van zijn aanwezigheidsrecht. Bovendien raakt de man er niet door in zijn belangen geschaad.
Inhoudelijk wees de rechtbank het verzoek toch af. Het aanwezigheidsrecht is slechts één factor in de belangenafweging. De Nederlandse vervolging loopt nog en ziet op soortgelijke feiten als in België. De ernst van de feiten is gelijk. Het Nederlandse onderzoek zit in een vergevorderd stadium: sluiting wordt medio november 2026 verwacht en een beslissing medio december 2026, al is het onderzoek eerder gesloten en heropend. In België is de strafprocedure nog niet begonnen.
Daar komt een praktisch bezwaar bij. De man zit in voorlopige hechtenis in de Nederlandse zaak en niet in overleveringsdetentie. Bij toewijzing zou hij binnen tien dagen moeten worden overgeleverd. Eerst zou dan moeten worden beslist over de voortduring van zijn voorlopige hechtenis, zodat hij op grond van de Overleveringswet gedetineerd kan worden. De rechtbank ziet niet in hoe dat binnen tien dagen kan.
De rechtbank verklaarde het verzoek om het uitstel van 18 maart 2026 te laten vervallen daarom ontvankelijk, maar wees het af. De man blijft in Nederland tot de lopende strafzaak is afgerond.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Internationaal Strafrecht Hof zet cel om in taakstraf voor illegale handel in erectiemiddel Kamagra, mede om zaakduur Jarenlang werden via een netwerk van bedrijven in Nederland illegale erectiemiddelen verkocht, vooral het middel Kamagra, dat sildenafil en tadalafil bevat. Voor die geneesmiddelen was geen handelsvergunning verleend. Een man, geboren in 1964, werd ervan verdacht in de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018 bij die handel betrokken te zijn geweest. Hij zou de middelen samen met anderen hebben ingevoerd, in voorraad gehad, te koop aangeboden, verkocht en afgeleverd.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank had de man veroordeeld tot 28 maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal eiste in hoger beroep 25 maanden. Het hof vernietigde het vonnis en deed de zaak opnieuw.
De verdediging voerde eerst aan dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat de man in Duitsland al was vrijgesproken van illegale handel in geneesmiddelen. Dat zou in strijd zijn met het verbod om iemand twee keer voor hetzelfde feit te vervolgen (ne bis in idem). Het hof verwierp dit. De Duitse zaak ging over een pleegdatum van 12 september 2018, buiten de periode die in Nederland ten laste is gelegd, en over middelen die in de woning van de zoon van de man waren gevonden. Ook was de samenwerking met medeverdachten in Nederland een andere. Dat dezelfde bedrijven in beide zaken voorkwamen, veranderde dat niet.
Een tweede verweer ging over het specialiteitsbeginsel. De man was in Duitsland aangehouden en overgeleverd op grond van een Europees aanhoudingsbevel van 12 juni 2018 dat sprak over de periode vanaf 1 mei 2016. Later is de periode verlengd tot 2013 met een aanvullend bevel. Volgens de verdediging mocht hij alleen worden vervolgd voor de oorspronkelijke periode. Het hof oordeelde dat de verlenging voortkwam uit het politieonderzoek naar hetzelfde feit, zonder dat de aard van het feit veranderde, en dat het opsporingsteam niet eerder van de langere periode wist. Het hof verwierp ook het verweer dat de man niet was gehoord over het aanvullende bevel: de Duitse hoofdofficier van justitie had hem daartoe de gelegenheid gegeven.
Over de rol van de man was het hof duidelijk. Hij bekende dat hij met anderen handelde in Kamagra en dat hij tot 2016 de leiding had. Daarna droeg hij de leiding over aan twee medeverdachten, maar hij bleef verantwoordelijk voor onder meer de inkoop, de voorraad, het personeel, het bedrijfspand, de verzending en het klantcontact. Het hof achtte daarom bewezen dat hij de feiten samen met anderen pleegde.
Bij de strafmaat woog het hof zwaar dat het om professionele handel ging waaraan veel geld werd verdiend. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf was in beginsel passend. Toch koos het hof voor een andere straf. De redelijke termijn is zowel in eerste aanleg als in hoger beroep overschreden, de zaak is inmiddels heel oud en de man heeft zijn leven weer op orde. Hij heeft werk, woont bij zijn partner en is mantelzorger voor haar, en de reclassering schat het recidiverisico laag in. Een gevangenisstraf zou daarom onevenredig zwaar uitpakken. Het hof legde hem een taakstraf van 480 uren op, met 240 dagen hechtenis als die niet wordt verricht, plus een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaren. De tijd die hij in voorarrest zat, gaat af van de taakstraf, tegen twee uren per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Jeugdrechter legt 33 dagen detentie en 120 uur werkstraf op voor twee straatroven op fatbikes in Tilburg Op 12 mei 2025 omstreeks 21:20 uur werd een jongen in de Tilburgse wijk Reeshof aangehouden door twee jongens op een fatbike. Zij dwongen hem zijn horloge af te geven en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Daarbij toonden ze een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek, prikten ze hiermee in zijn rug en maakten ze een slaande beweging in de richting van zijn nek. Een dag later, op 13 mei 2025, werd in dezelfde wijk een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Zij trapten hem, reden hem klem en dreigden met hetzelfde soort voorwerp, waarbij ze zeiden dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Een van hen reed daarna weg op zijn fatbike.
De politie kon de gestolen fatbike van 13 mei kort na het feit opsporen doordat er een tracker in zat. Op die fatbike troffen agenten een 17-jarige verdachte en een medeverdachte aan. De verdachte erkende dat hij bij de tweede straatroof aanwezig was en met de fatbike was weggereden, maar zei verder niets te hebben gedaan en geen wapen te hebben gezien. Bij de feiten van 12 mei ontkende hij elke betrokkenheid. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de zaak met gesloten deuren behandelde, geloofde hem niet.
Voor de feiten van 12 mei wees de rechtbank op overeenkomstige signalementen van het slachtoffer en een getuige, op camerabeelden van een fatbike waarvan de berijders van plek wisselden, en op foto's en video's op de telefoon van de medeverdachte. Daarop waren onder meer een horloge te zien dat sterk leek op het afgepakte horloge en een jongen met kenmerken die overeenkwamen met het signalement van de verdachte. Volgens de rechtbank was hij degene die het slachtoffer vertelde dat de fatbike van zijn neefje was, vervolgens het wapenachtige voorwerp van de medeverdachte kreeg en daarmee dreigde. Bij het feit van 13 mei oordeelde de rechtbank dat de verklaring van de verdachte dat hij geen wapen zag ongeloofwaardig was, mede door een appje van de medeverdachte dat diens moeder 'echt een fatbike wil'. Beide keren was volgens de rechtbank sprake van een nauwe en bewuste samenwerking, zodat de verdachte als medepleger werd aangemerkt.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar dat de verdachte op 19 februari 2025 al was veroordeeld voor zeer ernstige geweldsfeiten en drie maanden later opnieuw geweld pleegde. Ook baarde zijn houding zorgen: de rechtbank had niet de indruk dat hij besefte wat hij de slachtoffers had aangedaan. De Raad voor de Kinderbescherming constateerde dat de verdachte veel externe sturing nodig heeft en zich moeilijk aan afspraken houdt, ondanks eerdere hulpverlening zoals begeleiding, een leerstraf en elektronische monitoring. Positief waren zijn behaalde Entree-diploma en de afgeronde leer- en werkstraf. De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie, mede met het oog op de richtlijn voor straatroof, waarbij het fysieke geweld, het wapenachtige voorwerp en de jonge slachtoffers strafverzwarend werkten.
De rechtbank legde de verdachte een jeugddetentie van 33 dagen op, gelijk aan de tijd die hij in voorarrest zat, en een werkstraf van 120 uur, met 60 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij het ene slachtoffer € 2.000 immateriële schadevergoeding betalen en het andere € 534,99 (€ 34,99 materiële en € 500 immateriële schade), steeds vermeerderd met wettelijke rente en hoofdelijk samen met zijn mededaders. Aanvullende materiële claims werden afgewezen of kunnen bij de burgerlijke rechter worden aangebracht. Ten slotte legde de rechtbank 30 dagen van een eerder opgelegde voorwaardelijke jeugddetentie ten uitvoer, om te zetten in een werkstraf van 60 uur. De proeftijd werd met een jaar verlengd en de bijzondere voorwaarden werden gewijzigd.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht