Hof Den Haag: verzekeraar moet losgeld na cyberaanval vergoeden ondanks Amerikaanse sancties In de nacht van 3 op 4 februari 2021 werd een groot deel van het computernetwerk van een Nederlands logistiek bedrijf versleuteld door ransomware. De hackers hadden daarbij ook ten minste 13.228 bestanden gekopieerd en naar buiten gesluisd. Twee dagen later betaalde het bedrijf losgeld om weer bij zijn eigen systemen te kunnen. Het bedrijf had een cyberverzekering, maar de verzekeraar, een Franse onderneming binnen een internationale groep, weigerde het losgeld te vergoeden.
De verzekeraar erkende dat het losgeld in beginsel onder de dekking viel. Zij beriep zich op twee bepalingen in de polisvoorwaarden. Volgens haar verbiedt Amerikaanse sanctiewetgeving een uitkering, omdat het geld terecht zou komen bij Evil Corp, een Russische hackersgroep die op de sanctielijst van de Amerikaanse toezichthouder OFAC staat. Zij vreesde voor sancties tegen haarzelf of haar Amerikaanse moeder- en zustermaatschappijen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde de verzekeraar in haar vonnis van 12 juni 2024 tot betaling van het losgeld en de kosten van de onderhandelingen, vermeerderd met rente. Daarnaast kende zij € 6.775 toe voor buitengerechtelijke kosten. Het gerechtshof Den Haag oordeelt nu in hoger beroep tegen dat vonnis. Beide partijen hadden hoger beroep ingesteld.
Het hof legt de polisvoorwaarden uit aan de hand van hun bewoordingen, omdat er niet over is onderhandeld. De eerste bepaling, artikel 4.1, is volgens het hof helemaal geen sanctieclausule. Het kopje, de formulering en de uitsluiting van claims in de Verenigde Staten en Canada laten zien dat het om het geografische dekkingsgebied gaat. De tweede bepaling, artikel 4.28, is wel een dekkingsuitsluiting. Daarvoor geldt dat de verzekeraar moet stellen en bewijzen dat een uitkering werkelijk een inbreuk op sanctieregels zou vormen. In de tekst staat 'indien dit een inbreuk zou vormen', niet 'zou kunnen vormen' of 'mogelijk vormt'. Het bleef dus bij een onzeker risico, en dat is onvoldoende.
Het hof vindt ook niet aangetoond dat de Amerikaanse overheid sancties zal opleggen. De verzekeraar is in Frankrijk gevestigd en valt onder Frans en Europees recht. Artikel 4.28 gaat bovendien over de verzekeraar zelf, niet over een Amerikaanse moeder- of zustermaatschappij. In de adviezen van OFAC staat dat bedrijven die losgeldbetalingen faciliteren sanctierisico's lopen, maar die adviezen spreken van 'may risk' en 'potential', en hier betaalde het slachtoffer het losgeld zelf. De juridische analyse van de Amerikaanse advocaat van de verzekeraar bevat volgens het hof geen vergelijkbare gevallen waarin sancties zijn opgelegd. Ook de briefwisseling met OFAC wijst de andere kant op. De verzekeraar vroeg in augustus 2021 om toestemming voor de uitkering. OFAC reageerde pas in mei 2024, vroeg of er nog beslist moest worden en leek er geen prioriteit aan te geven. Jaren na de hack waren er geen sancties opgelegd. Een beroep op overmacht, of op onaanvaardbaarheid naar redelijkheid en billijkheid, strandt daarmee ook.
Het hof ziet geen reden om een deskundige te benoemen en passeert het bewijsaanbod van de verzekeraar. Ook verklaart het de betaling van het losgeld uitvoerbaar bij voorraad. De rechtbank had dat afgewezen. Het hof vindt dat het belang van het bedrijf zwaarder weegt, omdat er na bijna vier jaar nog geen sancties zijn gekomen en OFAC zich passief opstelt.
In het incidenteel hoger beroep wilde het bedrijf ook de advieskosten van € 41.425 vergoed krijgen, voor het werk van zijn Nederlandse en Amerikaanse advocaat. Het hof wijst dat af. Het bedrijf heeft de kosten niet met facturen onderbouwd, en daardoor is niet duidelijk wat de Amerikaanse advocaat deed en of de kosten redelijk zijn. Ook voor zijn stelling dat geen gerenommeerde Amerikaanse advocaat zijn naam wilde verbinden aan een deskundigenbericht, kon het bedrijf geen bewijs overleggen.
Het hof bekrachtigt het vonnis van de rechtbank Rotterdam. De verzekeraar moet het losgeld en de onderhandelingskosten vergoeden en de buitengerechtelijke kosten van € 6.775 betalen. Zij moet ook de proceskosten in hoger beroep van € 12.369 betalen, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het arrest is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Den Haag · 13 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt Canadees bedrijf tot betaling van € 40.000 voor onbetaalde facturen aan Oldenzaals bedrijf Een Oldenzaals handelsbedrijf, Trinity Trade, leverde goederen aan het Canadese bedrijf Sure Good Foods uit Ontario en stuurde daarvoor in maart 2026 twee facturen. De eerste, van 11 maart 2026, was € 28.189,10, de tweede, van 26 maart 2026, € 43.974,00. Beide moesten binnen veertien dagen worden betaald. Dat is, althans voor een deel, niet gebeurd. Trinity Trade vorderde daarop € 40.000 aan hoofdsom, met handelsrente en incassokosten, en dagvaardde Sure Good Foods op 28 augustus 2026.
Sure Good Foods kwam niet op de zitting en liet ook geen advocaat optreden. De rechtbank Overijssel, zittingsplaats Almelo, verleende daarom verstek tegen het Canadese bedrijf. Dat betekent dat de rechter de vordering toetst op wat Trinity Trade stelt, zonder dat er een verweer tegenover staat.
Omdat het om een Canadees bedrijf gaat, onderzocht de rechtbank eerst uit zichzelf of zij de zaak wel mocht behandelen en welk recht van toepassing is. Trinity Trade beriep zich op een bepaling in haar algemene voorwaarden waarin Nederlandse rechters als exclusief bevoegd zijn aangewezen. Volgens de rechtbank voldoet die afspraak aan de eisen van de Europese bevoegdheidsverordening, die ook geldt als de wederpartij buiten de Europese Unie zit. De rechtbank achtte zich daarom bevoegd. Ook de keuze in de voorwaarden voor Nederlands recht, inclusief het Weens Koopverdrag over internationale koopovereenkomsten, hield stand.
De vordering zelf kwam de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor, en werd dus toegewezen. Ook de buitengerechtelijke incassokosten kende de rechter toe, omdat Trinity Trade voldoende had onderbouwd dat zij incassowerkzaamheden had verricht voordat zij naar de rechter stapte.
Sure Good Foods moet als verliezende partij ook de proceskosten van € 4.690,65 betalen. Daarvan bestaat € 3.083,00 uit griffierecht, € 1.290,00 uit het salaris van de advocaat, € 128,65 uit de kosten van de dagvaarding en € 189,00 uit nakosten.
De rechtbank veroordeelt Sure Good Foods tot betaling van € 40.000 aan Trinity Trade, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de twee facturen, rekening houdend met eventuele al gedane betalingen. Daarnaast moet het bedrijf € 1.175,00 aan buitengerechtelijke kosten en € 4.690,65 aan proceskosten betalen, met wettelijke rente over die proceskosten als niet binnen veertien dagen na aanschrijving is betaald. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat Trinity Trade het vonnis kan laten uitvoeren ook als Sure Good Foods daartegen in beroep zou gaan.
Rechtbank Overijssel · 14 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank verwijst verzoek om getuigenverhoor na verkeersongeval naar hof: verzekeraar bij deelgeschil 60% aansprakelijk Tijdens de jaarwisseling, op 1 januari 2025 om ongeveer 00:16 uur, reed een motorfiets, bestuurd door een politieagent, een voetganger aan. De voetganger liep letsel op. Euro Insurances DAC, de Ierse WAM-verzekeraar van de motorfiets, wees de aansprakelijkheid voor het ongeval af. Accident Management Services B.V. wikkelt de schade voor de verzekeraar in Nederland af.
De gewonde voetganger startte daarop een deelgeschilprocedure bij de rechtbank Amsterdam. Dat is een snelle procedure waarin een rechter een deel van een geschil beslist, hier de vraag wie voor het ongeval aansprakelijk is. In de beschikking van 9 april 2026 verklaarde de rechtbank voor recht dat Euro Insurances 60% van de geleden en nog te lijden schade moet vergoeden. De rechtbank wees het beroep van de verzekeraar op overmacht af. Omdat de voetganger zelf mede schuld had aan het ongeval, bleef het bij 60%. Het beroep van de voetganger op de billijkheidscorrectie, die een groter aandeel voor rekening van de verzekeraar had gebracht, werd afgewezen.
Euro Insurances kon zich daar niet in vinden. De verzekeraar vroeg de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor te gelasten. Daarmee wilde zij bewijs verzamelen over de toedracht van het ongeval, vooruitlopend op verdere rechtsmaatregelen waarmee zij alsnog wil laten vaststellen dat zij niet aansprakelijk is. Een mondelinge behandeling van dit verzoek vond uiteindelijk niet plaats. De rechtbank beslist op de stukken en op de e-mails van de raadslieden van partijen.
De rechtbank oordeelt dat zij niet bevoegd is om op het verzoek te beslissen. Volgens artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet een verzoek om een voorlopig getuigenverhoor worden gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn van de zaak kennis te nemen als die aanhangig wordt gemaakt. De rechtbank wijst erop dat de uitspraak in het deelgeschil over de omvang van de aansprakelijkheid in een nog te starten bodemprocedure het karakter heeft van een bindende eindbeslissing. Een bodemprocedure bij de rechtbank kan daar dus niets meer aan veranderen.
Euro Insurances heeft twee wegen om tegen de deelgeschilbeschikking op te komen. Zij kan een bodemprocedure starten en de rechtbank verlof vragen voor tussentijds hoger beroep, waarna de zaak bij het gerechtshof komt. Zij kan ook de bodemprocedure in eerste aanleg uitprocederen en daarna in hoger beroep gaan. Dan komt de deelgeschilbeschikking alsnog bij het hof. De verzekeraar heeft niet gesteld dat zij in een bodemprocedure bij de rechtbank wil aantonen dat de deelgeschilbeschikking een feitelijke of juridische misslag bevat. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan te nemen dat het getuigenbewijs daarvoor bedoeld is. De strijd over de aansprakelijkheid speelt zich volgens de rechtbank dus af bij het gerechtshof. Daarom beschouwt zij het hof als de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn.
De rechtbank verklaart zich onbevoegd van het verzoek kennis te nemen en verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar het gerechtshof Amsterdam. De beslissing over de proceskosten houdt zij aan, zodat het hof daarover kan beslissen na inhoudelijke behandeling van het verzoek.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst factuur van € 32.431 voor schoonmaak scheepstank af: toezegging om te betalen niet bewezen Een binnenvaartschip, de Oostzee, liet in 2021 en in 2024 zijn tanks reinigen door Martens Havenontvangstinstallatie Vlissingen. Martens heeft de werkzaamheden nooit betaald gekregen. Het bedrijf stuurde een rekening naar de huidige eigenaar van het schip, een BV uit Vlaardingen, en spande een procedure bij de rechtbank Rotterdam aan. De eigenaar betwistte dat zij kon worden aangesproken en stelde daarnaast zelf schade te hebben geleden, omdat bij de reiniging in 2024 brandstof verloren zou zijn gegaan.
In een eerder tussenvonnis van 8 april 2026 had de rechtbank de zaak al voor een groot deel beslist. De rekening voor het werk uit 2024, ruim € 39.000, lag voor toewijzing gereed. De tegeneis van de eigenaar over de verloren brandstof lag voor afwijzing gereed. Over het werk uit 2021 was nog niets beslist. Daarvoor eiste Martens € 32.431,63, maar de eigenaar had die opdracht niet zelf gegeven. Martens stelde daarom dat een vertegenwoordiger van de eigenaar, de financieel directeur van het concern waartoe de BV behoort, had toegezegd de rekening te zullen betalen. De rechtbank droeg Martens op dat te bewijzen.
Martens liet drie getuigen horen. Zij vertelden over gesprekken in november 2024 en april 2025 op het kantoor in Vlaardingen. Volgens hen zei de financieel directeur dat de rekening zou worden betaald als de verzekeraar het geld had uitgekeerd, en wilde hij dat samen laten gaan met een aanbod om ook de andere tanks te reinigen. Berichten waarin hij dat zou hebben bevestigd, waren automatisch verwijderd. De directeur zelf verklaarde als getuige van de eigenaar dat hij niets had toegezegd. Het geld was volgens hem nooit binnengekomen, omdat de verzekeraar het had verrekend met andere facturen. De BV waar het om ging was een lege vennootschap die zonder geld niet kon betalen.
De rechtbank vond dat Martens niet in de bewijsopdracht is geslaagd. De verklaringen van de getuigen gingen niet verder dan wat zij eerder schriftelijk hadden verklaard. Geen van hen verklaarde met zekerheid dat de directeur namens de eigenaar had toegezegd te betalen, en een van hen wist niet eens welke BV hij bedoelde. Er was dus niets wezenlijks veranderd ten opzichte van de situatie voor de bewijslevering. Zonder vaststaande toezegging ontbreekt ook de grondslag voor betaling op basis van een betalingsafspraak.
De rechtbank wijst de vordering van € 32.431,63 voor het werk uit 2021 daarom af. De eigenaar moet wel de rekening van € 39.146,46 voor het werk uit 2024 betalen, met wettelijke rente vanaf 26 juni 2025. De tegeneis van de eigenaar wordt afgewezen. De eigenaar betaalt daarnaast € 7.859,88 aan proces- en beslagkosten, omdat zij al in het tussenvonnis grotendeels in het ongelijk was gesteld. De kosten van de getuigenverhoren over het werk uit 2021 zijn daarbij niet meegeteld. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht