Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: griffierecht van BV niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een uitspraak in een belastingzaak, kwam bij de Hoge Raad niet verder dan de voordeur. Het griffierecht, het bedrag dat je moet betalen om een procedure in behandeling te laten nemen, werd niet voldaan. Daarmee kwam de Hoge Raad niet toe aan de vraag of het gerechtshof het bij het rechte eind had.
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf, een besloten vennootschap die in de uitspraak wordt aangeduid als belanghebbende, op 17 juli 2026 bij aangetekende brief op de verplichting om griffierecht te betalen. Daarvoor kreeg het een termijn van vier weken. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht werd daarna niet betaald.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf gebruikte die gelegenheid met een brief van 16 september 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan voor het uitblijven van de betaling, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard als het griffierecht niet vooraf is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, was volgens de Hoge Raad geen reden om te oordelen dat het niet in verzuim was geweest bij de betaling. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar de overwegingen in een eerder arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al aan de orde kwam. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026 blijft daarmee staan.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatie van bv niet-ontvankelijk: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bv uit de belastingsector ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam en betaalde het griffierecht niet. De Hoge Raad kwam daardoor niet toe aan de inhoud van het beroep.
De griffier van de Hoge Raad wees de bv op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het door de bv opgegeven adres. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 28 juli 2026 kreeg de bv via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 25 augustus 2026.
In die brief stelt de bv dat het niet-ontvankelijk verklaren van een cassatieberoep bij onbetaald griffierecht in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (artikel 47 in samenhang met artikel 52). Volgens de bv zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger is dan de vooraf te betalen heffing uit artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De bv vond dat de Hoge Raad daarover vragen aan het Hof van Justitie moest voorleggen.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de bv aanvoert levert geen reden op om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. De Hoge Raad verwijst naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij uitlegt waarom hij geen aanleiding ziet om zulke prejudiciële vragen te stellen. Daarom is het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, Awb niet-ontvankelijk.
De Hoge Raad veroordeelt niemand in de proceskosten. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026 blijft daarmee in stand, omdat de Hoge Raad de inhoud van het beroep niet heeft beoordeeld.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: te late zorgmachtiging maakt vrijheidsontneming niet onrechtmatig Een vrouw kreeg van de rechtbank Gelderland een zorgmachtiging voor zes maanden, een rechterlijk bevel waarmee iemand verplichte zorg kan krijgen. Daaronder vielen het beperken van haar bewegingsvrijheid en opname in een accommodatie. De officier van justitie in het arrondissement Oost-Nederland had die machtiging gevraagd. Het verzoekschrift kwam op 5 december 2025 binnen bij de rechtbank. De rechtbank hield de mondelinge behandeling op 9 januari 2026 en verleende diezelfde dag de zorgmachtiging, die liep tot en met 9 juli 2026.
De vrouw ging in cassatie, een procedure bij de Hoge Raad waarin alleen wordt getoetst of de rechter het recht goed heeft toegepast. Zij voerde aan dat de rechtbank te laat had beslist. De Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) schrijft voor dat de rechter uiterlijk drie weken na ontvangst van het verzoekschrift uitspraak doet. Volgens haar was de vrijheidsontneming daardoor niet tot stand gekomen 'in accordance with a procedure prescribed by law', zoals artikel 5 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) vereist.
De Hoge Raad stelt vast dat de beslistermijn inderdaad is overschreden. Die verstreek op maandag 29 december 2025, omdat vrijdag 26 december een feestdag was en de twee dagen erna in het weekend vielen. De rechtbank besliste elf dagen later, op 9 januari 2026.
Daaraan verbindt de wet volgens de Hoge Raad geen gevolgen. Een overschreden termijn betekent niet dat de rechter zijn bevoegdheid verliest om een zorgmachtiging te verlenen. De rechtbank was op 9 januari 2026 dus nog bevoegd om de machtiging af te geven.
De Hoge Raad wijst ook het uitgangspunt van het middel af dat elke overschrijding van de termijn een schending van artikel 5 EVRM oplevert. Dat is in zijn algemeenheid onjuist. In deze zaak is volgens de Hoge Raad geen sprake van een 'gross or obvious irregularity' in de procedure, en evenmin van willekeur bij de vrijheidsontneming. De vrouw kreeg bovendien pas verplichte zorg nadat de rechter de machtiging had verleend, en dat past bij het stelsel van de Wvggz.
Advocaat-Generaal Drijber adviseerde in zijn conclusie om het cassatieberoep te verwerpen, en de Hoge Raad volgt dat advies. De Hoge Raad verwerpt het beroep, zodat de zorgmachtiging van de rechtbank Gelderland van 9 januari 2026 in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hoge Raad: cassatie van B.V. niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een B.V. die in cassatie ging in een belastingzaak, heeft het griffierecht niet betaald. Daardoor is het beroep niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad vond de bezwaren van het bedrijf tegen de verplichting om dat griffierecht vooraf te betalen niet overtuigend en stelde ook geen vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.
De zaak begon met een cassatieberoep tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf deed dat op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf aan dat de regel in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 daarvan. Volgens het bedrijf mag griffierecht pas achteraf worden geheven als een beroep ongegrond blijkt, omdat dat evenrediger zou zijn dan betaling vooraf op straffe van niet-ontvankelijkheid. Het bedrijf verwachtte dat het Hof van Justitie dat ook zo zou oordelen en vond dat de Hoge Raad daarom prejudiciële vragen moest stellen.
De Hoge Raad ziet dat anders. Wat het bedrijf aanvoert, geeft geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij die vragen om dezelfde redenen niet nodig vond. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Een veroordeling in de proceskosten bleef achterwege. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst beroep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een belastinguitspraak, krijgt geen inhoudelijke behandeling bij de Hoge Raad. De reden is eenvoudig: het verschuldigde griffierecht, de vaste bijdrage die je betaalt om een zaak bij de rechter te laten behandelen, is niet betaald. Daarmee strandt het beroep voordat de Hoge Raad aan de kern van de zaak toekomt.
Het beroep richt zich in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Het ging om een belastingzaak waarin het bedrijf, belanghebbende genoemd, door een gemachtigde werd vertegenwoordigd. Wat het hof inhoudelijk had beslist, speelt in dit arrest geen rol: de Hoge Raad kijkt alleen naar de vraag of het beroep ontvankelijk is.
De griffier van de Hoge Raad stuurde het bedrijf op 1 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd was en dat het bedrijf vier weken had om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarmee kreeg het bedrijf de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf maakte daar gebruik van met een brief van 28 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het Europese Handvest van de grondrechten (artikel 47, gelezen met artikel 52) om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond is. Die manier van heffen zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Volgens het bedrijf moest de Hoge Raad daarom vragen stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om te zeggen dat het niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld, en zag op de gronden uit dat arrest geen aanleiding om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten is de Hoge Raad kort: er is geen reden voor een veroordeling in de proceskosten. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht