Hoge Raad verklaart cassatie van B.V. niet-ontvankelijk om onbetaald griffierecht, geen vragen aan EU-Hof Een B.V. die cassatie had ingesteld tegen een uitspraak van het gerechtshof Amsterdam in een belastingzaak, heeft het daarvoor verschuldigde griffierecht niet betaald. De Hoge Raad verklaart het beroep daarom niet-ontvankelijk, zonder de zaak inhoudelijk te beoordelen.
De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende op 17 juli 2026 bij aangetekende brief op de plicht om griffierecht te betalen en gaf daarvoor vier weken de tijd. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier, waarmee het bedrijf de gelegenheid kreeg uit te leggen waarom het niet had betaald. Daarvan maakte het bedrijf gebruik met een brief van 16 september 2026 via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde de belanghebbende aan dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, niet past bij artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 daarvan. Het bedrijf stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou volgens de belanghebbende veel evenrediger zijn dan de voorschriften van artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarom zou de Hoge Raad verplicht zijn prejudiciële vragen te stellen, dat wil zeggen vragen over de uitleg van EU-recht voor te leggen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de belanghebbende aanvoert, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het bedrijf niet in verzuim was. De Hoge Raad verwijst naar zijn eigen arrest van 12 juni 2026, waarin hij uitlegde waarom hij geen aanleiding ziet om over deze kwestie vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Die redenering geldt ook hier. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: Staatssecretaris verliest cassatie in zaak over teruggaaf omzetbelasting Een ondernemer vroeg teruggaaf van omzetbelasting over het eerste kwartaal van 2020, van 1 januari tot en met 31 maart. De Belastingdienst gaf die teruggaaf niet, en zo ontstond een geschil dat langs de rechtbank en het gerechtshof naar de Hoge Raad ging. Waar het geschil precies om draaide, blijkt niet uit het arrest, want de Hoge Raad gaat daar niet op in.
De zaak begon met een beschikking op het verzoek om teruggaaf van omzetbelasting. Daartegen kwam de ondernemer op bij de Rechtbank Noord-Holland. De inspecteur ging vervolgens in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam. Dat hof deed op 21 januari 2025 uitspraak, en tegen die uitspraak stelde de Staatssecretaris van Financiën beroep in cassatie in. Belanghebbende, de ondernemer in deze zaak, liet zich daarbij bijstaan door M. Klomp. Beide partijen reageerden nog schriftelijk op elkaars standpunten: de Staatssecretaris diende een conclusie van repliek in, de ondernemer een conclusie van dupliek.
De Hoge Raad heeft de klachten van de Staatssecretaris tegen de uitspraak van het hof beoordeeld. Die klachten kunnen niet leiden tot vernietiging van de uitspraak. Een uitgebreide motivering geeft de Hoge Raad daar niet bij. Hij hoeft dat ook niet te doen, omdat voor de beoordeling van deze klachten geen antwoord nodig is op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. Voor zo'n beknopte afdoening biedt artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie de ruimte.
De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam blijft daardoor in stand. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond en veroordeelt de Staatssecretaris van Financiën in de proceskosten van de ondernemer voor het geding in cassatie. Die kosten zijn vastgesteld op € 3.736 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Daarnaast wordt voor de behandeling van het cassatieberoep griffierecht geheven van de Staatssecretaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: belastingzaak stopt omdat griffierecht niet is betaald Een belastingzaak bij de Hoge Raad is geëindigd voordat de rechters er inhoudelijk naar keken. De reden: het griffierecht, de vergoeding die iedereen betaalt om een zaak in cassatie te laten behandelen, is niet voldaan.
De belanghebbende, vertegenwoordigd door J.W. Vugts, ging in cassatie tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 7 april 2026. Daarmee richtte het beroep zich rechtstreeks tegen de rechtbank, zonder tussenstop bij het gerechtshof. Wat er in de belastingzaak zelf speelde, blijkt uit het arrest niet; de Hoge Raad kwam daar niet aan toe.
De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de belanghebbende zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Daarna kreeg de belanghebbende een tweede kans. Bij aangetekende brief van 29 juli 2026 vroeg de griffier binnen vier weken uit te leggen waarom er niet was betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgeleverd op het opgegeven adres. De belanghebbende reageerde niet.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep in dat geval niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad deed dat dan ook. Een veroordeling in de proceskosten vond de Hoge Raad niet nodig.
De Hoge Raad verklaarde op 13 november 2026 het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant blijft daardoor ongewijzigd in stand. Proceskosten zijn niet toegewezen.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst cassatieberoep af: griffierecht niet betaald, vragen aan EU-Hof geweigerd Een bv uit de belastingzaak die bij het Gerechtshof Amsterdam in het ongelijk was gesteld, ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het beroep strandde echter op een formaliteit: het griffierecht, de vergoeding die je moet betalen om een zaak in behandeling te laten nemen, werd niet voldaan. Over de inhoud van het belastinggeschil heeft de Hoge Raad zich daardoor niet uitgelaten.
De Hoge Raad beslist in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026. De griffier schreef de bv op 17 juli 2026 aan met de melding dat griffierecht verschuldigd was, en gaf haar vier weken om te betalen. Die aangetekende brief is volgens de gegevens van PostNL afgehaald op een afhaallocatie. Het geld kwam niet binnen.
Op 20 augustus 2026 kreeg de bv via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 16 september 2026. Daarin voerde ze geen verklaring voor het uitblijven van de betaling aan, maar een principieel verweer. Volgens de bv is het onverenigbaar met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte (artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52) dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard als het griffierecht niet vooraf is betaald. Ze stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. Daarom, zo betoogde de bv, moest de Hoge Raad prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie stellen.
De Hoge Raad volgde dat betoog niet. Wat de bv aanvoerde, geeft volgens hem geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag hij geen aanleiding. Hij verwees daarvoor naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag uitvoerig had beoordeeld. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep van de bv niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet, omdat de Hoge Raad daar geen aanleiding toe ziet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Raad van State: ouderschuld van € 41.684 niet over te nemen bij toeslagenhersteloperatie Een vrouw die gedupeerd is in de toeslagenaffaire leende € 41.684 van haar ouders. Op papier staat die lening in een onderhandse overeenkomst: een gewone schriftelijke afspraak zonder notaris. Daarin staat dat het bedrag uiterlijk op 1 december 2037 moet zijn afgelost. Aflossingstermijnen zijn er niet. De vrouw wilde dat de overheid deze schuld zou overnemen als onderdeel van het herstel van de schade die zij door de toeslagenaffaire opliep.
De Belastingdienst/Toeslagen weigerde dat bij besluit van 22 juli 2024. Het bezwaar daartegen verklaarde de minister van Financiën op 18 februari 2025 ongegrond. Volgens de minister voldoet de schuld niet aan de voorwaarden van de Wet hersteloperatie toeslagen: de lening is niet vastgelegd in een notariële akte en niet gebleken is dat de schuld vóór 1 juni 2021 opeisbaar was.
De rechtbank Amsterdam gaf de minister op 29 augustus 2025 gelijk. Zij overwoog dat de eindtermijn van 2037 nog niet is verstreken en dat er daarom geen achterstallige betalingen of opeisbare termijnbedragen zijn. Ook was niet gebleken dat de vrouw vóór 1 juni 2021 achterliep met de rente. Haar beroep op het gelijkheidsbeginsel strandde. De regeling is er niet om gedupeerden van elke betalingsverplichting te bevrijden, maar om te voorkomen dat zij worden geconfronteerd met incassomaatregelen. Het onderscheid tussen ouders met en zonder betalingsachterstand op 1 juni 2021 is volgens de wetgever gerechtvaardigd.
De vrouw ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 29 augustus 2025. Haar gronden herhaalden grotendeels wat zij al bij de rechtbank had aangevoerd, en zij gaf niet aan waarom de motivering van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. Dat haar vader mondeling zou hebben aangemaand tot betaling, vond de Afdeling onvoldoende zonder nadere stukken om te bewijzen dat de schuld opeisbaar was.
De vrouw verwees op de zitting ook naar een uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 5 februari 2024. Daarin was geoordeeld dat het vereiste van een notariële akte buiten toepassing kon blijven. De Afdeling volgde dat niet: de wetgever heeft dit vereiste bewust in de wet opgenomen. Bovendien zou het niet-tegenwerpen van het aktevereiste haar niet baten, omdat dan nog steeds de eis van opeisbaarheid niet is gehaald.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De schuld van € 41.684 aan de ouders wordt dus niet overgenomen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht