Rechtbank legt 36 maanden cel op voor bijna 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel; officier eiste 40 Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen. Eerder die maand was er een melding binnengekomen over een chemische lucht en een zoemend geluid bij het huis. Ook brandde er elke avond en nacht licht op zolder en liepen er regelmatig verdachte personen rond. Bij de inval lag de huurder in de slaapkamer en sliep een tweede man op de bank in de woonkamer.
Op zolder stond een tafel met resten wit poeder en hennepgruis, een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes. Achter schotten aan de zijkant van de zolder lagen tassen met gesealde zakken poeder en witte blokken. In totaal ging het om 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron. Daarnaast lag er ruim 3,5 kilo hasjiesj en gedroogde henneptoppen, en een aparte zak van 320 gram met 4-CMC en 2-MMC.
De huurder, een man uit 1997, zit vast en stond terecht voor het aanwezig hebben van deze middelen. De rechtbank stelt dat een bewoner in beginsel verantwoordelijk is voor wat er in zijn woning ligt. De man heeft bovendien bekend dat hij wist dat er drugs in zijn huis lagen. Hij is daarom schuldig aan het opzettelijk aanwezig hebben van de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs.
De rechtbank acht ook bewezen dat hij dit samen met de man deed die op de bank sliep. Berichten op de telefoon van die tweede man laten zien dat hij meerdere dagen in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon in de weken voor de inval vrijwel uitsluitend in het bereik van de woning was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam. Op het hengsel van een tas met drugs zat bovendien een DNA-mengprofiel dat meer dan 10 miljoen keer waarschijnlijker is wanneer het van hem en drie onbekenden afkomstig is. De rechtbank vindt het daarom onaannemelijk dat hij niet van de drugs wist. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen en tassen zat, is volgens de rechtbank geen medepleger, omdat uit het dossier zijn rol niet blijkt.
Van twee onderdelen spreekt de rechtbank de man vrij. De 1840 gram wit poeder dat als ketamine ten laste was gelegd, is door het Nederlands Forensisch Instituut niet onderzocht. De indicatieve test van de politie is daarvoor te weinig, en ook de officier van justitie vroeg om vrijspraak. Een pot met bruine stroperige substantie bleek cannabisconcentraat, maar het NFI kon niet vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Daardoor kan de rechtbank niet bepalen welk artikel van de Opiumwet is overtreden.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat de man zijn woning als opslagplaats gebruikte. Dat hij eerder in Frankrijk voor een soortgelijk feit werd veroordeeld en binnen een jaar na zijn vrijlating opnieuw Opiumwet-feiten pleegde, telt strafverzwarend. De rechtbank gebruikt de oriëntatiepunten als vertrekpunt: 30 maanden onvoorwaardelijke cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. Uit onderzoek van Novadic-Kentron blijkt dat de man een ernstige stoornis in het cannabisgebruik heeft en een psychotrauma- of stressgerelateerde stoornis.
De rechtbank veroordeelt hem tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie eiste 40 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel koppelt de rechtbank de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden: een meldplicht, ambulante behandeling voor verslaving en psychische klachten, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en meewerken aan het aflossen van schulden. De eis van een geldboete van € 891,95, bedoeld om criminele winst af te romen, wijst de rechtbank af, omdat er geen aanknopingspunten zijn voor financieel voordeel en alleen aanwezig hebben, niet handel, is bewezen. De voorlopige hechtenis blijft bestaan. Het strafrechtelijk beslag op het geldbedrag van € 891,95 wordt opgeheven en het geld gaat terug naar de man.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht Hof legt huisarts 12 maanden cel op voor ontucht met patiënte, verdrievoudigt schadevergoeding Een huisarts onderhield ruim drie jaar lang, van 1 juni 2016 tot en met 31 juli 2019, een seksuele relatie met een van zijn patiënten. De vrouw heeft een autismespectrumstoornis en was eerder slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De arts wist dat. Hij had meermaals seks met haar, waaronder penetratie, en zei dat het tussen hen moest blijven. Hij liet haar geloven dat zij moest leren de handelingen fijn te vinden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de man nu opnieuw gestraft, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 12 december 2025.
De rechtbank had het ten laste gelegde bewezen verklaard, gekwalificeerd als ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan de hulp of zorg van een werknemer in de gezondheidszorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd. Zij legde 15 maanden gevangenisstraf op en kende de patiënte € 5.000 aan immateriële schade toe. Alleen de verdachte ging in hoger beroep. Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en verbetert alleen de einddatum van de pleegperiode: 31 juli 2019 in plaats van 31 augustus 2019.
De advocaat-generaal eiste 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf en achtte een taakstraf passend. Zij wees op de leeftijd van de man (geboren in 1958), zijn proceshouding, zijn blanco strafblad, het lage recidiverisico en op de tuchtrechtelijke beslissing waardoor hij zich niet meer als arts mag registreren. Het hof vond een lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet verantwoord. Het weegt zwaar dat de man misbruik maakte van de afhankelijkheid binnen de behandelrelatie en op geraffineerde wijze te werk ging. Zo gaf hij zijn privénummer, sprak hij alleen nog in de avonduren af en bezocht hij haar thuis als de woonbegeleiding afwezig was. Hij hield de waarheid achter toen haar begeleiders een arts inschakelden om met hem te praten. Dat de man vanaf zijn eerste politieverhoor bekende, spijt betuigde en een laag recidiverisico heeft, pleit volgens het hof voor hem. Daarom legt het een lagere straf op dan de advocaat-generaal eiste.
Ook de schadevergoeding valt hoger uit. De patiënte vorderde € 20.000. Het hof ziet een aantasting in haar persoon, omdat zedendelicten bekend staan om hun ernstige gevolgen en omdat uit haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische gevolgen ondervindt en haar vertrouwen in hulpverleners is geschaad. Bij het begroten van het bedrag sluit het hof aan bij de Rotterdamse Schaal en de categorie 'ontucht met binnendringen' bij 'meest ernstig'. Daarbij weegt mee dat zij door de handelingen zwanger is geraakt.
Het hof veroordeelt de man tot 12 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de patiënte € 15.000 aan immateriële schade betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 31 juli 2019. Het hof legt hem bovendien de schadevergoedingsmaatregel van € 15.000 op, ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling tot ten hoogste 100 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt. Betaalt hij op een van beide verplichtingen, dan vervalt de andere voor zover daaraan is voldaan. De tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf vindt volledig plaats binnen de penitentiaire inrichting, totdat hij in aanmerking komt voor een penitentiair programma of voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 13 november 2026
Strafrecht Hof verkort straf voor drugshandel in Breda met 2 maanden na overschrijding redelijke termijn Een man uit Breda handelde in 2018 samen met een medeverdachte in harddrugs en softdrugs. De politie volgde drie telefoonnummers waarop afnemers bestellingen plaatsten. Die zogeheten deallijnen werden volgens justitie door de twee mannen gebruikt. Observaties, afgeluisterde gesprekken en verklaringen van klanten moesten dat bewijzen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde de man in 2021 voor handel in harddrugs en softdrugs, en sprak hem vrij van een derde feit.
De zaak ligt nu in hoger beroep bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch, tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 16 april 2021. De verdachte had onbeperkt beroep ingesteld. Tegen de vrijspraak van het derde feit kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, en daarom verklaarde het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk.
De verdediging bepleitte vrijspraak en voerde drie verweren. Volgens de raadsman bleek niet dat de deallijnen van de verdachte waren. Hij vond verder dat de verklaringen van negen getuigen buiten het bewijs moesten blijven, omdat hij hen niet had kunnen ondervragen. Ook de observaties uit april 2018 mochten volgens hem niet meetellen voor een periode die op 1 mei 2018 begon. Het hof verwierp alle verweren.
Over de getuigen overwoog het hof dat zeven van hen wel waren gehoord door een rechter-commissaris of raadsheer-commissaris, in aanwezigheid van de verdediging. Twee getuigen konden niet meer worden gehoord omdat ze zijn overleden. De verdediging had in eerste aanleg niet gevraagd om hen te horen. Bovendien rust het bewijs niet in beslissende mate op hun verklaringen: de deallijnen, observaties, tapgesprekken en andere getuigen ondersteunen die verklaringen. Daarom is er volgens het hof geen schending van het recht op een eerlijk proces.
Een van de getuigen was door de politie gehoord zonder tolk. Het hof vond dat geen reden om die verklaring uit te sluiten. De verbalisanten hadden vastgelegd dat de getuige Nederlands voldoende beheerste. Zijn begeleidster van een jeugdzorginstelling zat erbij en greep niet in. Zijn antwoorden waren gedetailleerd, en hij herkende de verdachte op een foto bij zijn voornaam. Ook de observaties uit april 2018 mochten meewegen, omdat dealen in april redengevend kan zijn voor dealen in de maanden daarna.
Bij de straf wees het hof erop dat de redelijke termijn ook in hoger beroep is overschreden, naast de overschrijding in eerste aanleg. De advocaat-generaal eiste 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 voorwaardelijk. De rechtbank had 12 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. Het hof vernietigde het vonnis voor de straf en legde 10 maanden gevangenisstraf op, waarvan 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd in voorarrest wordt daarvan afgetrokken. Voor het overige bevestigt het hof het vonnis.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor openlijke geweldpleging tot 100 uur door te trage behandeling Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft.
De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan.
Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet.
Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur.
Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022.
De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht