Rechtbank herroept voorwaardelijke vrijlating oplichter deels: 150 dagen cel voor schuldenvoorwaarden Een man van in de zestig, in 2020 door het gerechtshof 's-Hertogenbosch veroordeeld tot zes jaar cel voor oplichting en fraude, kwam begin 2024 voorwaardelijk vrij. Hij moest zich daarbij aan bijzondere voorwaarden houden: zich melden bij de reclassering, een behandeling volgen, meewerken aan schuldhulpverlening, openheid geven over zijn financiën en zich inschrijven op het adres waar hij verblijft. Omdat hij in een andere zaak nog vastzat, kwam hij feitelijk pas op 31 oktober 2024 vrij. Vanaf die datum liep een proeftijd van 746 dagen.
De officier van justitie vorderde op 13 juli 2026 herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling, omdat de man de voorwaarden niet naleefde. De reclassering adviseerde het toezicht voortijdig negatief te beëindigen. Zij zag een zorgelijke combinatie van problemen met huisvesting, geld, psychosociaal functioneren en gezondheid, en schatte het risico op herhaling hoog in. De man zegde volgens de reclassering regelmatig afspraken af, vaak om medische redenen zonder dat hij daarvan deugdelijke stukken kon laten zien. Op de zitting benadrukte de reclasseringswerker dat het zwaartepunt van het advies lag bij de voorwaarden over zijn financiële situatie.
De verdediging vroeg primair om afwijzing. Er waren geen nieuwe strafbare feiten en de man had zich volgens zijn advocaat gehouden aan de voorwaarden, binnen de grenzen van zijn medische toestand. De reclassering zou bovendien onduidelijk en inconsequent zijn geweest over de manier waarop hij moest voldoen. Subsidiair vroeg de verdediging om geen volledige herroeping, maar een andere maatregel of een verlenging van de proeftijd.
De rechtbank oordeelde per voorwaarde. De behandelverplichting had de man naar behoren nageleefd: het traject bij de kliniek was volledig afgerond. Ook de meldplicht rekende de rechtbank hem niet aan. Tot april 2026 was de naleving niet optimaal, maar dat was geen reden voor een herroepingsadvies. Daarna werd hij in Den Haag nooit fysiek gezien, maar dat valt deels te verklaren door een ziekenhuisopname van 18 juni tot 14 juli 2026. De rechtbank kon de toezichthouder daarover niet bevragen, omdat die zonder opgave van reden niet op zitting was. Overtreding van de meldplicht stond daarom onvoldoende vast.
Bij de gedragsvoorwaarden lag dat anders. De man zei vanaf april 2026 bij zijn ex in een andere plaats te wonen, maar stond nog steeds ingeschreven op zijn oude adres. De ziekenhuisopnames, drie tussen 28 april en 24 oktober 2026, rechtvaardigen dat volgens de rechtbank niet, want hij lag niet onafgebroken in het ziekenhuis. Ook werkte hij vanaf het begin van het toezicht onvoldoende mee aan schuldhulpverlening. Hij gaf maar enkele financiële stukken, waarmee de reclassering geen compleet beeld kreeg, en verscheen geen enkele keer op een afspraak voor budgetbeheer. Dat bleef zo na een officiële waarschuwing op 27 februari 2026 dat een herroepingsadvies zou volgen.
Bij de keuze tussen volledige en gedeeltelijke herroeping woog de rechtbank positief mee dat de man sinds zijn vrijlating niet voor nieuwe feiten is veroordeeld en dat hij de intensieve behandeling heeft afgerond. Daar stond tegenover dat hij de voorwaarde over openheid over zijn financiën en schuldhulp volstrekt onvoldoende naleefde, en ook de inschrijvingsplicht negeerde. Dat rekende de rechtbank hem zwaar aan. Omdat hij deels wel aan de voorwaarden voldeed, vond zij herroeping van het hele strafrestant van 746 dagen niet passend en niet proportioneel.
De rechtbank wees de vordering toe en gelastte dat de man 150 dagen van zijn resterende straf alsnog moet uitzitten. Zijn medische toestand gaf geen aanleiding voor een andere maatregel.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt taakstraf van 100 uur op aan cocaïnedealer na overschrijding van redelijke termijn Drie weken lang verkocht een man uit de omgeving van Hoogerheide cocaïne aan klanten die via WhatsApp contact opnamen met een dealernummer. Na een bestelling verscheen de verdachte op een locatie in Hoogerheide of Putte en leverde hij de drugs af. Hij bekende dat hij op 21 januari, 1 februari en 8 februari 2024 cocaïne heeft verkocht, vanuit een auto die daarvoor aan hem ter beschikking was gesteld. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde hem op 13 november 2026 tot een taakstraf van 100 uur.
De verdediging betwistte dat het om cocaïne ging, omdat de in beslag genomen middelen alleen met een snelle test waren onderzocht en niet door het Nederlands Forensisch Instituut. De rechtbank vond het bewijs desondanks voldoende. Alle middelen testten positief op cocaïne, meerdere afnemers verklaarden dat zij via dit nummer al maanden of jaren cocaïne kochten, en de verdachte zei zelf dat hij alleen cocaïne verkocht. Dat klanten telkens bleven terugkomen, maakt volgens de rechtbank dat zij ook steeds kregen wat ze verwachtten.
Ook het medeplegen werd bewezen. Via hetzelfde nummer konden meerdere dealers op de afgesproken plek verschijnen. Volgens de rechtbank moet er dus een organisatie achter zitten die de cocaïne aan de dealers leverde en de opbrengst inde. De verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn en werkte nauw en bewust samen met onbekend gebleven anderen. De ten laste gelegde periode liep tot 25 maart 2024, maar de rechtbank kwam op een kortere periode uit: 21 januari tot 15 februari 2024. De verdachte verklaarde namelijk dat hij kort voor half februari was gestopt, en het dossier bevat geen aanwijzingen dat hij daarna nog doorging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat cocaïne zeer verslavend is en dat de handel schade en overlast voor de samenleving veroorzaakt. Volgens de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting hoort bij dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook als de pleegperiode korter is dan een maand. Niet gebleken is echter dat de verdachte met grote intensiteit dealde. Omdat hij eerder was veroordeeld, is sprake van recidive en kon de rechtbank een zwaardere straf overwegen.
De rechtbank stelde ook vast dat de redelijke termijn is overschreden. Die termijn begon op 25 maart 2024, de dag waarop de woningen van de verdachten werden doorzocht. Binnen 24 maanden had er een eindvonnis moeten liggen, dus uiterlijk op 25 maart 2026. Dat is met meer dan zeven maanden overschreden, waardoor de verdachte lang in onzekerheid verkeerde over de afloop van zijn zaak. De rechtbank verwerkte dat in de strafmaat.
De officier van justitie had zelf een taakstraf van 100 uur gevorderd, en de rechtbank volgde die vordering. Weigert de verdachte de taakstraf te verrichten, dan volgt vervangende hechtenis van 50 dagen. Daarnaast was er een vordering om een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur uit een vonnis van de politierechter in Breda van 11 juli 2024 alsnog uit te voeren. Omdat het bewezen feit niet in de proeftijd is gepleegd, verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in die vordering. Het bleek ook de eigen lezing van de officier van justitie ter zitting.
De verdachte is dus veroordeeld voor het medeplegen van het meermalen verkopen, afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne. Hij krijgt een taakstraf van 100 uur, met 50 dagen hechtenis als vervanging als hij die niet naar behoren verricht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 6 maanden cel op voor ontucht met 13-jarig meisje in 1997, 9 maanden minder dan geëist In het najaar van 1997 ging een toen 13-jarig meisje meerdere keren naar het huis van een volwassen man in Den Haag. Zijn vriendin was op die momenten niet thuis. In haar dagboek schreef het meisje op wat er gebeurde: de man zoende haar, betastte haar borsten, bracht een of meer vingers in haar vagina en bevredigde zichzelf boven haar. Bijna dertig jaar later las zij een Facebookbericht over een verdenking tegen dezelfde man in een andere zaak. Zij reageerde daarop, waarna de politie haar als mogelijk slachtoffer hoorde. Aangifte deed zij niet.
De man was destijds 26 jaar. Hij ontkende dat er seksuele handelingen waren, maar gaf wel toe dat het meisje meermalen bij hem thuis was geweest en dat zijn vriendin er toen niet was. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf. De raadsman bepleitte vrijspraak. Hij betwistte onder meer dat het dagboek door een 13-jarige was geschreven.
Eerst keek de rechtbank naar verjaring. Op dit feit stond destijds maximaal acht jaar cel, waardoor een verjaringstermijn van twaalf jaar gold. Die termijn begon te lopen toen het slachtoffer achttien werd, in 2001. Het feit zou dus in 2013 zijn verjaard. Maar op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor deze zedendelicten afgeschaft, en toen was dit feit nog niet verjaard. Daarom kon de man nog worden vervolgd.
De rechtbank vond de verklaringen van het slachtoffer betrouwbaar. Ze waren volgens de rechtbank concreet, gedetailleerd en navolgbaar. Het slachtoffer gaf ook aan wanneer zij iets niet meer wist, en de rechtbank zag geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. Kleine verschillen tussen haar verklaringen verklaarde de rechtbank uit het tijdsverloop. Ook het dagboek gaf geen reden om te twijfelen.
Een bewezenverklaring kan niet alleen op de verklaring van één getuige steunen, dus was steunbewijs nodig. Dat vond de rechtbank in de verklaringen van de ouders. De vader zag dat zijn dochter na een bezoek aan de man bedrukt thuiskwam met een binnenstebuiten zittend truitje en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes had gedaan die zij niet leuk vond. De moeder bevestigde dat haar dochter emotioneel thuiskwam, over seksuele handelingen vertelde en dat het truitje binnenstebuiten zat. Samen met de verklaring van de man over de bezoeken was dat genoeg.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee. De man liet zijn eigen gevoelens prevaleren en miskende dat het meisje bescherming nodig had. Het slachtoffer verklaarde dat zij nog steeds moeite heeft met intimiteit en met de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Ook speelde mee dat de man op 23 januari 2026 al was veroordeeld tot vier jaar en zes maanden cel voor onder meer mensenhandel, verkrachting en kinderporno. Omdat die straf wordt meegewogen, vond de rechtbank een lagere straf passend dan de officier eiste.
De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het slachtoffer krijgt € 7.500 immateriële schadevergoeding van de gevraagde € 10.000, plus wettelijke rente vanaf 18 september 1997. De man moet dat bedrag ook als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat betalen, ten behoeve van het slachtoffer. Betaalt hij niet, dan volgt gijzeling van 62 dagen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Jeugdrechter legt 17-jarige 120 dagen jeugddetentie op voor Cobra 6-ontploffing en mishandeling Op 31 januari 2025 liep een groep jongens een McDonald's in Amersfoort binnen om te eten. Twee jongens kwamen naar hun tafeltje toe, gingen zitten en begonnen een van de jongens te slaan. Beveiligingsbeelden laten zien dat de ene verdachte het slachtoffer eerst met zijn vlakke hand in het gezicht sloeg en daarna met zijn vuist meermalen uithaalde. De tweede verdachte sloeg ook mee. Het slachtoffer hield zwellingen aan zijn kaak en linkerwang over en zijn bril ging kapot.
Op 29 juli 2025 plakte dezelfde jongen, inmiddels een Syrische tiener uit de regio Utrecht, een Cobra 6 op het keukenraam van een woning en stak die aan. Het zwaar illegale vuurwerk ontplofte. In de keuken stonden op dat moment een bewoonster en haar baby van 10 maanden. Zij bleven ongedeerd, maar in de keuken lagen scherven en delen van het explosief. De verdachte verklaarde dat hij snel geld wilde verdienen en dacht dat het om een klein klusje ging. Toen hij merkte wat de opdracht inhield, durfde hij zich niet meer terug te trekken.
Het vonnis dat de meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland op 13 november 2026 wees, ging over beide zaken, die gevoegd werden behandeld. De rechtbank achtte bewezen dat de jongen openlijk en in vereniging geweld pleegde. Hij betwistte dat het gezamenlijk was gebeurd en hield vol dat hij door de groep van het slachtoffer was uitgedaagd. De rechtbank verwierp beide verweren: de verdachte en zijn vriend benaderden zelf de groep die rustig zat te eten, en beiden sloegen. Dat de verdachte vaker sloeg dan zijn vriend, doet daar niet aan af. Ook de ontploffing is bewezen, inclusief gemeen gevaar voor goederen en levensgevaar voor de bewoners. Van opzettelijke brandstichting sprak de rechtbank hem vrij, omdat er geen brand ontstond. De officier van justitie vroeg dat ook.
Uit een psychologisch rapport blijkt dat de verdachte een lichte verstandelijke ontwikkelingsstoornis heeft. Daardoor kan hij zich moeilijk in een ander verplaatsen, overziet hij de gevolgen van zijn gedrag slecht en laat hij zich makkelijk beïnvloeden. De psychologen adviseerden het geweld in verminderde mate toe te rekenen en de ontploffing in licht verminderde mate. De rechtbank rekende beide feiten in verminderde mate toe. De verdachte had geen strafblad.
Voor een ontploffing met gevaar voor personen is onvoorwaardelijke jeugddetentie in beginsel passend, en langer dan het voorarrest. De rechtbank week daarvan af. De jongen hield zich tijdens de schorsing van zijn voorlopige hechtenis goed aan de voorwaarden, inclusief een periode met enkelband en begeleiding door ITB Harde Kern, en heeft zijn leven weer op de rails. De Raad voor de Kinderbescherming zag geen meerwaarde in een langere detentie.
De rechtbank legde jeugddetentie van 120 dagen op, waarvan 101 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar en de door de Raad geadviseerde bijzondere voorwaarden, zoals begeleiding door de jeugdreclassering en contactverboden. Daarnaast kreeg hij de leerstraf 'So Cool' van 50 uur en een werkstraf van 50 uur, elk te vervangen door 25 dagen jeugddetentie. De officier eiste 150 dagen jeugddetentie, waarvan 131 voorwaardelijk, plus de leerstraf.
De jongen moet ook de slachtoffers schadevergoeding betalen. De mishandelde jongen krijgt € 1.246 (€ 646 voor de beschadigde brilglazen, € 600 smartengeld). De bewoonster krijgt € 3.200 (€ 200 voor een camera en € 3.000 smartengeld) en een tweede bewoner € 2.500 smartengeld. De Staat int de bedragen via de schadevergoedingsmaatregel. Gijzeling bij niet-betaling is vanwege zijn leeftijd uitgesloten.
Rechtbank Midden-Nederland · 13 november 2026
Strafrecht Verslaafde dief na reeks inbraken vrijwel volledig voorwaardelijk gestraft: 60 dagen cel in plaats van 18 maanden Een man uit Helmond pleegde in ongeveer een maand tijd een reeks diefstallen. Hij sloeg autoruiten in, klom een erf op, pinde met gestolen bankpassen en nam een portemonnee mee die hij had gevonden. Ook had hij een revolver voorhanden. Zijn motief was volgens de rechtbank zijn basecoke-verslaving, die hij kennelijk wilde bekostigen met zijn buit.
De rechtbank Oost-Brabant verklaart elf feiten bewezen. Op 24 juli 2026 werd de man in Oss aangetroffen als bestuurder van een auto die veertien uur eerder was gestolen. Hij gaf daar geen aannemelijke verklaring voor. Een fietser die bij de diefstal was gezien had hetzelfde postuur als hij, en hij droeg bij zijn aanhouding een pet die overeenkwam met die van de fietser. Daarom nam de rechtbank aan dat hij de auto zelf had weggenomen. Verder gaat het om een diefstal door braak uit een woning, een poging tot diefstal uit een auto, diefstal van een jas en portemonnee in Schinveld, onbevoegd pinnen met de passen van twee slachtoffers en het voorhanden hebben van een .22 revolver.
Bij het pinnen verschilde de rechtbank van mening met de officier van justitie, die daarvoor geen bewijs zag. De rechtbank vond het bewijs in onderlinge samenhang wel voldoende. Ook bij de poging tot diefstal volgde de rechtbank de verdediging niet. Die stelde dat de man mogelijk alleen de auto wilde vernielen. De rechtbank leidde uit zijn werkwijze bij de eerdere diefstallen af dat hij goederen wilde stelen. Hij had immers ook steeds de zijruit ingeslagen.
De officier van justitie eiste 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank vindt dat de ernst en het aantal feiten in beginsel een veel langere onvoorwaardelijke straf rechtvaardigen dan de tijd die de man al in voorarrest zat. Toch kiest zij voor speciale preventie. Nadat zijn voorlopige hechtenis op 21 september 2026 was geschorst, woont en werkt de man op een veeboerderij in Grave. Alle urinecontroles zijn schoon gebleven, en de reclassering ziet daarin een beschermende factor. Volgens de rechtbank zou een langere gevangenisstraf die prille positieve lijn doorkruisen en de kans op herhaling juist vergroten. Dat de man de feiten pleegde tijdens de proeftijd van twee eerdere veroordelingen, weegt zij mee in zijn nadeel.
De rechtbank legt 720 dagen gevangenisstraf op, waarvan 660 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 60 dagen is gelijk aan zijn voorarrest. Aan het voorwaardelijke deel verbindt zij de bijzondere voorwaarden van de reclassering, waaronder ambulante verslavingsbehandeling, verblijf bij NovaFarm-Grip, een drugs- en alcoholverbod met controles en meewerken aan schuldhulpverlening. Daarbovenop volgt een taakstraf van 320 uur, die bij verzuim wordt vervangen door 160 dagen hechtenis. Omdat het om meerdere feiten tegelijk gaat, mag de taakstraf boven de 240 uur uitkomen.
Ook de benadeelde partijen komen aan bod. De man moet € 250 betalen aan een slachtoffer van een diefstal in Oss, € 77,30 aan een slachtoffer van onbevoegd pinnen en € 177,50 aan een ander slachtoffer, steeds met wettelijke rente. Twee eigenaren van de gestolen auto zijn niet-ontvankelijk in hun claim, omdat zij hun schade niet onderbouwden. Zij kunnen die bij de burgerlijke rechter aanbrengen. De voorlopige hechtenis van de man eindigt per direct.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht