Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter geeft 17-jarige handlichting om autodetailingbedrijf te starten Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting.
Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen.
In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek.
Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen.
De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter houdt bewind over man in stand: te weinig stabiliteit en overzicht over zijn geldzaken Een man uit Brabant wil zijn financiën terug in eigen beheer, maar de kantonrechter vindt hem daar nog niet klaar voor. Over zijn goederen is sinds 4 februari 2026 een bewind ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand. Een bewindvoerder beheert dan zijn geld en regelt de betalingen. Voor het eerst vroeg de man in maart 2026 om opheffing van het bewind. Dat verzoek werd op 25 juni 2026 afgewezen. Eind augustus diende hij een nieuw verzoek in.
De man stelt dat de bewindvoerder hem zonder leefgeld liet zitten nadat hij zijn toeslagen had stopgezet. Volgens hem betaalt de bewindvoerder rekeningen te laat en heeft die niets geregeld voor zijn schuld bij de Belastingdienst. Hij zegt zijn geldzaken met een boekhoudschema zelf makkelijk te kunnen regelen en dat het bewind zijn gezondheid schaadt. Op 11 september 2026 zegde hij zelf zijn baan op omdat hij fysiek en mentaal uitgeput was.
De bewindvoerder, ZEKER Financiële Zorgverlening, vindt dat de man zijn belangen nog niet zelfstandig en verantwoord kan behartigen. Door de toeslagen zonder overleg stop te zetten vielen inkomsten weg die nodig waren voor het budgetplan, de vaste lasten en het leefgeld. Nadat de man de toeslagen na uitleg weer had geactiveerd, is het leefgeld met terugwerkende kracht uitbetaald. Volgens de bewindvoerder is er nu meer stabiliteit en kan worden toegewerkt naar schuldhulpverlening. Een MSNP-traject, een minnelijk schuldsaneringstraject, acht de bewindvoerder voordeliger dan langdurige afbetalingsregelingen. De samenwerking met instanties en hulpverleners verloopt volgens de bewindvoerder moeizaam: de man reageert regelmatig vanuit boosheid en wantrouwt zijn begeleiders.
De kantonrechter ziet de noodzaak van het bewind nog steeds. Om zijn financiën terug te kunnen nemen moet eerst blijken dat zijn situatie stabiel is, dat hij overzicht heeft over zijn geldzaken en dat hij de praktische vaardigheden heeft om die duurzaam zelf te regelen. Dat is volgens de rechter nog niet gebleken. Dat de man afgelopen zomer vanuit boosheid zijn toeslagen stopzette en daarmee problemen veroorzaakte, weegt daarin mee. Ook vroeg niet hijzelf maar de bewindvoerder een Participatiewet-uitkering aan nadat hij ontslag had genomen. Daarbij komen schulden die nog moeten worden opgelost. De man gaf zelf aan dat het medisch gezien momenteel helemaal niet goed met hem gaat. Juist nu kan een bewindvoerder hem op financieel vlak steunen, zodat er geen nieuwe schulden ontstaan en hij zich minder zorgen hoeft te maken. Volgens de rechter is het in zijn belang dat hij wordt aangemeld voor schuldhulpverlening.
De rechter ziet dat de communicatie tussen de man en zijn bewindvoerder stroef verloopt en dat de man weinig vertrouwen heeft. Hij begrijpt dat een bewind beperkingen meebrengt en niet makkelijk te accepteren is. Het kan volgens hem alleen slagen als beide partijen samenwerken en een gezamenlijk einddoel hebben, en dan mag de man de bewindvoerder niet tegenwerken. De bewindvoerder moet de man perspectief bieden om zo snel mogelijk aan zijn financiële zelfredzaamheid te werken, want het bewind hoort niet langer te duren dan nodig. Zijn de financiën stabiel, zijn de schulden opgelost en is een zelfredzaamheidstraject geslaagd, dan kan de man, bij voorkeur samen met de bewindvoerder, opnieuw om opheffing vragen.
De kantonrechter wijst het verzoek tot opheffing van het bewind daarom af. Omdat al twee keer in een half jaar een opheffingsverzoek ter zitting is besproken, waarschuwt hij dat een nieuw verzoek alleen wordt behandeld als de man gemotiveerd onderbouwt dat er nieuwe, relevante feiten of omstandigheden zijn die zijn specifieke situatie raken.
Rechtbank Oost-Brabant · 3 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Gerecht wijst claim van Cg 400.000 af van ex-Jehovah's Getuige tegen kerkgenootschap en ouderlingen Veertig jaar lang was een Curaçaose vrouw lid van de Jehovah's Getuigen. Nadat ze in 2024 vertrok, werd haar vertrek ondanks haar uitdrukkelijke verzoek bekendgemaakt in de gemeente. Daarna kreeg ze te maken met sociale uitsluting, tot in haar eigen familie. Volgens de vrouw, die zonder advocaat procedeerde, is zij jarenlang het slachtoffer geweest van onrechtmatig handelen. Ze stapte naar het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, met twee procedures: één tegen de stichting die de gemeenschap in Curaçao en Bonaire vertegenwoordigt, en één tegen zeven ouderlingen van haar voormalige gemeente.
De vrouw voerde vier verwijten aan. Zij stelde dat zij tientallen jaren onbetaald werk heeft verricht onder sociale en religieuze dwang, omdat weigeren zou leiden tot verlies van status en reputatie. Ook zou zij onder druk een 'bloedkaart' hebben moeten dragen, waarop staat dat ze geen bloedtransfusie wil. Drie keer was zo'n transfusie nodig en kreeg ze die niet. Verder maakte ze bezwaar tegen de mededeling van haar vertrek aan de gemeente, en tegen de uitsluiting die daarop volgde. Van de stichting vroeg ze een verklaring voor recht dat die onrechtmatig heeft gehandeld, schadevergoeding en een onafhankelijk onderzoek naar de machtsstructuren binnen de gemeenschap. Van de ouderlingen eiste ze Cg 400.000 schadevergoeding.
De stichting betoogde dat het handelen van ouderlingen haar niet kan worden toegerekend, omdat zij slechts het juridische vehikel van de gemeenschap is. Het gerecht ging daar niet in mee. Uit het register van de Kamer van Koophandel blijkt dat de stichting de lokale gemeenten organiseert en daarop toezicht houdt. Bovendien handelden de ouderlingen in hun functie, dus namens de organisatie. Wie schade stelt te hebben geleden, moet zich tot die organisatie kunnen wenden.
Inhoudelijk kreeg de vrouw toch geen gelijk. Het gerecht legde uit dat de vrijheid van godsdienst een geloofsgemeenschap de ruimte geeft zichzelf te organiseren, en dat de rechter zich onthoudt van een oordeel over de inhoud van geloofsovertuigingen. Dat geldt ook voor besluiten over het toelaten en uitsluiten van leden. Een lid heeft binnen een geloofsgemeenschap geen recht op afwijkende meningen. Tegelijk is het de vrouw vrij gelaten om de gemeenschap te verlaten, en dat bestreden gedaagden ook niet.
Het verwijt van onbetaald werk was volgens het gerecht onvoldoende concreet. In veel organisaties, van kerken tot verenigingen, wordt van leden onbetaalde inzet verwacht, en wie zich onttrekt, krijgt vaak te maken met afkeuring. Dat maakt nog geen dwangarbeid. Op de betwisting van de stichting had de vrouw in wezen niet gereageerd. Ook de bloedkaart leverde geen onrechtmatig handelen op. Het weigeren van bloedtransfusies hangt samen met een geloofsovertuiging waarover de rechter niet oordeelt, en dat de leer later is herzien maakt geen verschil. De vrouw had niet concreet gemaakt dat ze tegen haar wil de kaart moest dragen. Dat ze druk voelde omdat dit van leden werd verwacht, is daarvoor te weinig.
De mededeling van haar vertrek was wel een inbreuk op haar privéleven, omdat zij had gevraagd dit niet te doen. Het gerecht woog haar recht op privacy af tegen de godsdienstvrijheid van gedaagden, en liet de laatste zwaarder wegen. De gemeenschap ziet een publieke mededeling over vertrek als vergelijkbaar met de publieke doop van een nieuw lid, en die opvatting moet het gerecht respecteren. Bovendien was de mededeling volgens gedaagden zakelijk, en dat heeft de vrouw niet weersproken.
Voor de sociale uitsluiting nam het gerecht aan dat de vrouw dit werkelijk heeft meegemaakt, ondersteund door een verklaring van haar psycholoog, en dat het samenhangt met de opvattingen binnen de gemeenschap. Een leerstellig boekje en teksten op de website van de stichting zeggen dat contact met uitgesloten personen moet worden vermeden. Toch handelen gedaagden daarmee niet onrechtmatig. Die opvattingen vallen onder de godsdienstvrijheid, en iedereen mag zelf bepalen met wie hij omgaat. Een recht op sociale omgang is in het civiele recht niet af te dwingen. Het zou anders zijn als gedaagden leden aanspoorden om een uitgetreden lid lastig te vallen of te bedreigen, maar dat speelde hier niet.
Het gevraagde onderzoek naar de machtsstructuren wees het gerecht af omdat de vrouw daar geen eigen belang bij had. Zij wilde vooral opkomen voor kwetsbare leden in het algemeen. Voor zo'n collectieve actie is een andere regeling bedoeld, die alleen openstaat voor stichtingen en verenigingen.
Het gerecht wees alle vorderingen af. De vrouw moet de stichting Cg 4.000 aan proceskosten betalen, met Cg 150 extra bij betekening van het vonnis en de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis. De zeven ouderlingen krijgen Cg 4.500 aan proceskosten van haar.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 26 oktober 2026
Civiel Recht