Rechter wijst spoedverzoek af: e-mail al ingebracht bij kantonrechter Een man stuurde op 6 mei 2026 per abuis een e-mail met bijlagen naar de Omgevingsdienst Midden- en West-Brabant. Hij vroeg kort daarna om het bericht en de correspondentie die daarop volgde te verwijderen. De Omgevingsdienst weigerde dat bij besluit van 3 juni 2026.
De man maakte bezwaar tegen die weigering en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant ook om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op bezwaar. Dat verzoek werd bij uitspraak van 23 juli 2026 afgewezen. Op 8 oktober 2026 verklaarde de Omgevingsdienst het bezwaar ongegrond. Twee dagen later, op 10 oktober 2026, vroeg de man opnieuw om een voorlopige voorziening. Hij wilde voorkomen dat de e-mail en de vervolgcorrespondentie door de Omgevingsdienst zouden worden ingebracht in een lopende procedure bij de kantonrechter.
Van een zitting is afgezien, omdat de wet dat in deze situatie toestaat. De griffier belde op 13 oktober 2026 met een medewerker van de Omgevingsdienst. Daaruit bleek dat de Omgevingsdienst de stukken al op 9 oktober 2026 had ingebracht bij de kantonrechter, een dag voordat het verzoek werd ingediend.
De griffier vroeg de man diezelfde dag wat zijn belang bij het verzoek nog was, nu de stukken al in de procedure bij de kantonrechter zaten. Hij gaf aan er nog over na te willen denken en dat hij uiterlijk op 19 oktober 2026 zou toelichten waarom hij nog een belang had. Die toelichting kwam niet binnen de afgesproken termijn.
De voorzieningenrechter wijst op de vaste rechtspraak over procesbelang. Dat is er alleen als het doel van de procedure ook echt kan worden bereikt en als het bereiken daarvan voor de indiener feitelijke betekenis heeft. Hier kon de man met een voorlopige voorziening niet meer bereiken wat hij wilde, omdat de Omgevingsdienst de e-mail en de correspondentie al had toegestuurd aan de kantonrechter. Zonder toelichting van de man over zijn belang bleef er niets over dat het verzoek kon dragen.
De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om voorlopige voorziening daarom niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 20 oktober 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Rechtbank: gemeente mag gegevens van inwonende ouder blijven controleren voor uitkering dochter Een man uit de gemeente Roerdalen wil niet dat zijn persoonsgegevens maandelijks worden gecontroleerd. Zijn meerderjarige dochter woont bij hem in en ontvangt een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet. Om te beoordelen of de kostendelersnorm moet worden toegepast, laat de gemeente via het Bureau Informatiediensten Nederland (het inlichtingenbureau) elke maand nagaan wie er op het adres van de dochter staat ingeschreven. De kostendelersnorm is een korting op de bijstand als meerdere volwassenen onder één dak de kosten delen. Daardoor worden ook de gegevens van de vader meegenomen, en dat wilde hij stoppen.
Op 7 november 2023 vroeg de man de gemeente om zijn persoonsgegevens los te koppelen van die van zijn dochter. Het college van burgemeester en wethouders zag dit als een bezwaar tegen gegevensverwerking op grond van artikel 21 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) en wees het op 9 januari 2024 af. Het bezwaar daartegen verklaarde het college bij beslissing van 25 april 2024 ongegrond. Daarnaast verklaarde het college een tweede bezwaar van 27 november 2023 niet-ontvankelijk. De man stelde beroep in, maar beperkte dat tot de ongegrondverklaring van het bezwaar tegen het besluit van 9 januari 2024. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, behandelde de zaak op 23 september 2026.
De man voerde aan dat een wettelijke grondslag ontbreekt en dat de gemeente geen redelijk belang bij de verwerking heeft. Volgens hem is de verwerking in strijd met de beginselen van subsidiariteit, proportionaliteit en transparantie en met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Dat artikel beschermt het privéleven. Als het doel fraudebestrijding is, zou er volgens hem bovendien sprake zijn van misbruik van bevoegdheid (detournement de pouvoir). Ook vond hij dat de gemeente hem op het verkeerde been had gezet door te zeggen dat hij bij het inlichtingenbureau moest zijn.
De rechtbank stelt vast dat de verwerking gebaseerd is op een taak van algemeen belang. De gemeente moet de bijstand afstemmen op de omstandigheden van de betrokkene en heeft een rol bij het tegengaan van uitkeringsfraude. Toch heeft het college volgens de rechtbank een fout gemaakt. In de beslissing op bezwaar stelde het college dat de man geen bijzondere omstandigheden had aangevoerd waarom de verwerking moest stoppen. Dat is een onjuist uitgangspunt: maakt iemand bezwaar, dan moet de verwerkingsverantwoordelijke de verwerking staken of aantonen dat er dwingende gerechtvaardigde gronden zijn die zwaarder wegen. Dat heeft het college nagelaten, en dat is een motiveringsgebrek.
Die motivering heeft het college in de beroepsfase alsnog gegeven. Het inlichtingenbureau controleert geautomatisch of er wijzigingen zijn die invloed hebben op de uitkering van de dochter. Als er niets verandert, worden de gegevens van de vader niet naar het college verstuurd en krijgt het college er geen inzage in. De gevolgen voor hem zijn daarom relatief gering. Het college toonde bovendien aan dat alternatieven grote bezwaren hebben, zoals het mislopen van een tijdige signalering van wijzigingen. De rechtbank vindt de verwerking niet in strijd met proportionaliteit, subsidiariteit of het EVRM, en ziet geen gebrek aan transparantie. Dat de dochter zelf ook een inlichtingenplicht heeft, neemt niet weg dat de gemeente actief mag controleren.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de beslissing op bezwaar van 25 april 2024. De rechtsgevolgen blijven echter in stand, zodat het college het bezwaar ongegrond mocht verklaren en niet opnieuw hoeft te beslissen. Omdat het beroep gegrond is, krijgt de man het griffierecht van € 187 terug en een proceskostenvergoeding van € 1.868.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst lening- en schadeclaims af na einde relatie Een voormalig stel heeft na het einde van hun affectieve relatie een geldgeschil uitgevochten bij de kantonrechter in Almere. De man vorderde van zijn ex-partner het restant van een geldlening van € 12.500, met rente en incassokosten. Volgens hem had zij de lening in termijnen terug moeten betalen en was ze daarmee gestopt. De vrouw ontkende dat er een lening was. Zij stelde dat de betalingen van de man kosten van de gezamenlijke huishouding waren.
De kantonrechter geeft de vrouw gelijk. De man baseerde zich vooral op het feit dat zij in de onderlinge correspondentie en bij haar betalingen zelf over 'de lening' en 'afbetaling' sprak. De vrouw legde uit dat zij zich onder druk gezet voelde om terug te betalen. Zij wees onder meer op een huiselijk geweldsincident op 27 oktober 2022, dat aan de periodieke betalingen voorafging. Die uitleg achtte de rechter aannemelijk genoeg, zodat de vrouw op haar eerdere erkenning mocht terugkomen.
Daarmee lag het op de weg van de man om concreet uit te leggen waaruit de lening bestond. Dat deed hij onvoldoende. Het enige bedrag dat hij noemde was een betaling van € 6.019,30 aan de ex-werkgever van de vrouw, zodat zij met hem naar Curaçao kon verhuizen. Volgens de rechter was die verhuizing in het gezamenlijk belang van beide partijen. Het samenlevingscontract somt de kosten van de gezamenlijke huishouding bovendien niet limitatief op. De overige posten (een belastingschuld, een auto en een vakantie) noemde de man zonder bedragen, terwijl het samenlevingscontract die kosten juist uitdrukkelijk als huishoudkosten noemt. Volgens de vrouw was het recht van de man om meer betaalde kosten te verrekenen vervallen, en dat betwistte hij niet. De hoofdsom en alle nevenvorderingen worden daarom afgewezen.
Ook de eigen vorderingen van de vrouw (de reconventie) hebben geen succes. De rechter laat haar eisvermeerdering toe, maar wijst alles af. Het incassotraject van de man was niet onrechtmatig. Zijn vordering was niet bij voorbaat kansloos, en hij en zijn incassogemachtigde mochten de ex-werkgever en de ouders van de vrouw benaderen. Voor het verwerken van hun persoonsgegevens bestond een gerechtvaardigd belang. Haar claim van € 3.500 aan immateriële schade strandt omdat het huiselijk geweld niet automatisch recht geeft op schadevergoeding en zij de gestelde jarenlange intimidatie en financiële druk nauwelijks onderbouwde.
Ook € 3.000 van de verhuiskostenvergoeding krijgt de vrouw niet. Er is geen rechtsgrond, want zij was geen contractpartij en het samenlevingscontract zegt niets over zulke vergoedingen. De vergoeding is volgens de rechter logischerwijs besteed aan de gezamenlijke huishouding. De € 1.000 voor achtergelaten inboedel wijst de rechter af, omdat de man haar een termijn tot uiterlijk 17 november 2024 gaf om de spullen op te halen en dat blijft voor haar risico. Het contactverbod en het bevel om persoonsgegevens te verwijderen sneuvelen op gebrek aan onderbouwing en onbepaaldheid.
De man wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, die op nihil zijn begroot. In reconventie moet de vrouw de proceskosten van de man betalen: € 864, binnen veertien dagen, plus de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State wijst Woo-hoger beroep af wegens misbruik van recht door man Een man uit Noord-Brabant wilde informatie van de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Op 17 november 2022 deed hij een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het verzoek ging over zijn eigen hoger beroep in een eerdere zaak. Zijn eerste advocaat zou daarin zijn gevraagd de bezwaren tegen een vonnis uit te werken, en de tweede advocaat zou zijn verdediging terzijde hebben gelegd ten gunste van een eigen aanpak. Daardoor zou hij zonder raadsman hebben moeten verdedigen. De man vroeg om openbaarmaking van informatie over het vervangen van de op toevoeging (gesubsidieerde rechtsbijstand) werkende raadsman.
De deken vond het verzoek onduidelijk. Op 22 november 2022 vroeg hij de man zijn verzoek te preciseren, en de man reageerde daarop op 28 november 2022. Dat bleek niet genoeg. Een telefoontje om het verzoek te verduidelijken lukte niet, waarna de deken de man vroeg zelf te bellen. Hij reageerde op 13 december 2022 per brief. Bij besluit van 16 december 2022 nam de deken het verzoek niet in behandeling, omdat de man zijn verzoek onvoldoende had gepreciseerd. Het bezwaar daartegen verklaarde de deken op 30 januari 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 21 juni 2024 ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk geformuleerd. De man had meerdere keren de kans gekregen het te verduidelijken, maar had dat niet gedaan en had geweigerd te bellen. De deken had hem volgens de rechtbank voldoende geholpen en hoefde het verzoek dus niet te behandelen.
In hoger beroep betoogde de man dat zijn verzoek wel duidelijk genoeg was en de deken het in behandeling had moeten nemen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam daar niet aan toe. Zij oordeelde ambtshalve, dus zonder dat een partij daarom had gevraagd, dat de man misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. De Afdeling verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin had zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij herhaaldelijk dezelfde verzoeken doet, veel kansloze klachten indient en evenzoveel procedures voert, onduidelijke processtukken indient en niet meewerkt. Het procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk. De inhoud van het Woo-verzoek is niet beoordeeld, dus de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De deken hoeft de proceskosten van de man niet te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank benoemt deskundige in zaak over Bitvavo-datalek en rekeninggluren Twee cryptobezitters vermoeden dat medewerkers van Bitvavo hun accounts hebben ingezien zonder goede reden. Fraudeurs benaderden hen met zeer specifieke gegevens: het exacte saldo van hun cryptotegoeden, de soorten crypto's, het type ledger van de een en het toegangsprotocol van de ander. Zij waren, zo stellen zij onweersproken, 'whales': grote bezitters die weinig handelen en hun crypto voor de lange termijn houden. Voordat ze Bitvavo aansprakelijk stellen, willen zij weten wat er is gebeurd. Daarom vroegen zij om een voorlopig deskundigenbericht, een onderzoek door een onafhankelijke deskundige dat vooraf feiten moet vaststellen.
In een tussenbeschikking van 21 mei 2026 beval de rechtbank dat onderzoek al. Het draait om twee kernvragen: zijn de gegevens van de verzoekers betrokken geweest bij het datalek bij Bitvavo van mei 2024, en welke medewerkers hebben wanneer en waarom hun accounts ingezien? In deze vervolgbeschikking regelt de rechtbank de uitvoering.
Bitvavo stelde eerst dat partijen na de mondelinge behandeling van 2 april 2026 een procesafspraak hadden gemaakt over het onderzoek. De verzoekers betwisten dat en noemen de e-mail van Bitvavo van 7 april 2026 een onjuiste weergave van het overleg. De rechtbank kan niet vaststellen dat er een afspraak is en houdt er geen rekening mee. Ook wijst de rechtbank het verzoek af om de feitelijke omschrijving in de tussenbeschikking aan te passen. Daar stond dat niet in geschil is dat bij Bitvavo betrokken personen zich zonder geëigende redenen toegang tot klantaccounts verschaften. Bitvavo heeft niet betwist dat er in het verleden mensen waren die toegang hadden tot klantgegevens zonder dat daar aanleiding voor bestond.
De deskundige is drs. W.A. Verloop, manager van de cyber security unit bij DataExpert B.V. De verzoekers stelden hem voor en Bitvavo heeft daar geen bezwaar tegen.
Bitvavo wil de privacy van haar medewerkers beschermen en beroept zich op de AVG. De rechtbank blijft bij haar eerdere afweging: het belang van de verzoekers om te weten wie in hun rekeningen heeft gekeken, weegt zwaarder. Doorslaggevend is dat de fraudeurs informatie hadden die niet lijkt te komen uit een datalek bij een derde. Wel erkent de rechtbank dat bekendmaking van medewerkersgegevens verstrekkende gevolgen heeft en een publicitair risico meebrengt. Het onderzoek omvat ook medewerkers die wel een geëigende reden hadden. Daarom moeten partijen eerst een geheimhoudingsovereenkomst sluiten. Bitvavo legt binnen een week na de beschikking een voorstel voor. Komen partijen binnen vier weken niet tot overeenstemming, dan beslist de rechtbank op verzoek van de meest gerede partij. Pas daarna kan het onderzoek beginnen.
De verzoekers wilden vijf extra vragen aan de deskundige voorleggen. Drie daarvan wijst de rechtbank af, namelijk de vragen naar de methode waarmee Bitvavo de getroffen klanten bepaalde, naar de volledigheid van de toegangslogs en naar de authenticiteit van de triggers (zoals supporttickets) die toegang rechtvaardigden. Door hun brede formulering gaat het om een 'fishing expedition', waar een voorlopige bewijsverrichting niet voor bedoeld is. Twee vragen worden toegevoegd: welke categorieën persoonsgegevens bij het datalek zijn blootgesteld, en op welke gegevens in de accounts de medewerkers daadwerkelijk inzage hadden. Daarvoor hebben de verzoekers belang, omdat Bitvavo niet toelicht waarop zij baseert dat wallettype, cryptosaldo, transactiehistorie en telefoonnummers niet zijn blootgesteld. Ambtshalve voegt de rechtbank een slotvraag toe waarin de deskundige andere relevante zaken kan melden.
De verzoekers moeten het voorschot voor de kosten van de deskundige betalen, ook voor het verstrekken van de gegevens. De deskundige begroot de kosten binnen twee weken na ontvangst van de vragen en brengt uiterlijk drie maanden na bericht van de betaling een rapport uit. Beide partijen zijn verplicht mee te werken. Doen zij dat niet, dan kan de rechtbank daar gevolgen aan verbinden, ook in hun nadeel.
De rechtbank benoemt Verloop tot deskundige, stelt negen vragen vast en verplicht partijen tot een geheimhoudingsovereenkomst over de gegevens van de Bitvavo-medewerkers. Het meer of anders verzochte wijst zij af.
Rechtbank Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht