Raad van State verhoogt proceskostenvergoeding in Woo-geschil van Veldhovense raadslid met gemeente Een raadslid uit Veldhoven vroeg op grond van de Wet open overheid (Woo) om documenten van de gemeente Veldhoven. Aanleiding was een verklaring die wethouders in februari 2022 hadden voorgelezen tijdens een raadsvergadering, waarin het raadslid werd beschuldigd van het doen van schadelijke uitspraken over collega's. Het raadslid wilde inzage in de stukken die aan die beschuldigingen ten grondslag lagen.
Het college van burgemeester en wethouders verstrekte vijf documenten, maar deels met zwartgelakte namen. Over andere gevraagde documenten stelde het college dat het ging om openbaar toegankelijke informatie die niet door het college was opgemaakt of ontvangen, en dus niet onder de Woo valt. Het raadslid maakte bezwaar, maar dat werd ongegrond verklaard. De rechtbank Oost-Brabant oordeelde vervolgens dat het college zijn weigering onvoldoende had gemotiveerd en gaf het college de kans dat gebrek te herstellen. Na een aanvullende motivering oordeelde de rechtbank dat het college dat herstel correct had uitgevoerd en liet de rechtsgevolgen van het besluit in stand.
Het raadslid ging in hoger beroep bij de Raad van State. Zij voerde onder meer aan dat zij haar Woo-verzoek in bezwaar niet had uitgebreid maar slechts verduidelijkt, dat er meer documenten bij het college moesten berusten, dat sociale mediaposts wél onder de Woo zouden vallen en dat de zwartlakkingen van persoonsgegevens onterecht waren. De Raad van State volgde al deze argumenten niet.
Over de sociale mediaberichten oordeelde de Raad van State dat het college slechts had kennisgenomen van die berichten zonder er printscreens van te maken. Die informatie was daarmee niet neergelegd in een door het college opgemaakt of ontvangen document en valt dus niet onder de Woo. Ook bestond er geen verplichting voor het college om dergelijke gegevens alsnog te vervaardigen. Over de volledigheid van de zoekslag oordeelde de Raad van State dat het raadslid niet aannemelijk had gemaakt dat er meer relevante documenten bij het college berustten.
Over de zwartgelakte namen bevestigde de Raad van State het oordeel van de rechtbank. Namen van ambtenaren die niet uit hoofde van hun functie in de openbaarheid treden, hoeven niet openbaar te worden gemaakt. Dat sommige medewerkers hun naam en werk zelf op LinkedIn zetten, betekent niet dat zij daarmee als functionaris in de openbaarheid treden. Ook de naam van een externe adviseur was terecht weggelakt: externe adviseurs treden niet automatisch in de openbaarheid, net zomin als advocaten dat doen.
Op één punt kreeg het raadslid wel gelijk. De rechtbank had een tijdig ingediende zienswijze over de aanvullende motivering van het college ten onrechte niet bij de beoordeling betrokken. Dit raakte niet de inhoudelijke uitkomst, maar wel de berekening van de proceskostenvergoeding: voor het indienen van een zienswijze had de rechtbank nog een half punt extra moeten toekennen. De einduitspraak van de rechtbank werd op dat punt vernietigd.
De Raad van State veroordeelt de gemeente Veldhoven tot vergoeding van de totale proceskosten in beroep en hoger beroep van € 4.280,25, waarvan € 4.203,00 voor rechtsbijstand en € 77,25 voor reiskosten. Daarnaast moet de gemeente het betaalde griffierecht van € 289,00 terugbetalen.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Hoge Raad: ING mocht eigenaar metaalhandel acht jaar registreren na opzegging bankrelatie Een handelaar in oud ijzer en metalen dreef zijn zaak als eenmanszaak en had zowel privé als zakelijk rekeningen bij ING. In 2021 liet de bank weten de zakelijke bankrelatie te willen beëindigen. Volgens ING had de ondernemer bij een periodiek cliëntenonderzoek geen transparant beeld gegeven van het gebruik van zijn zakelijke rekeningen, waardoor de bank haar wettelijke verplichtingen om witwassen te voorkomen niet goed kon nakomen. In oktober 2022 werd de zakelijke relatie daadwerkelijk beëindigd. De man verzette zich daar eerst tegen, maar berustte er uiteindelijk in.
Daarmee was de kous voor hem niet af. ING had zijn gegevens ook opgenomen in haar Interne Verwijzingsregister en in haar Gebeurtenissenadministratie, voor een periode van acht jaar. Dat zijn interne registers van de bank over gebeurtenissen die voor de veiligheid en integriteit van de financiële instelling van belang zijn. In de aantekening stond dat de man grote cashuitgaven had gedaan die niet te verantwoorden waren, dat hij geen adequate boekhouding van zijn cashinkopen had bijgehouden en dat hij te weinig maatregelen nam om betrokkenheid bij heling, witwassen en andere financieel-economische criminaliteit uit te sluiten.
De ondernemer wilde die registratie weg hebben. Hij vorderde dat ING de gegevens zou wissen waaruit volgt dat niet is uitgesloten dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen of andere financiële criminaliteit, en dat de bank hem uit het verwijzingsregister zou schrappen. De rechtbank Amsterdam wees de vordering af. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis. Volgens het hof ging het niet om strafrechtelijke persoonsgegevens, omdat de genoemde feiten geen bewezenverklaring van een strafbaar feit konden dragen. Ook woog het belang van ING zwaarder: de bank mocht gedurende zekere tijd bijhouden dat en waarom zij een relatie had beëindigd. Het hof wees er bovendien op dat de gegevens niet voor derden toegankelijk bleken en dat de man gewoon bankzaken kon blijven doen, onder meer bij een Duitse bank.
De ondernemer ging in cassatie, de laatste mogelijkheid om een uitspraak te laten toetsen op rechtsfouten. Zijn eerste klacht betrof het begrip 'strafbaar feit' in artikel 10 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Voor gegevens over strafbare feiten gelden extra strenge voorwaarden. Volgens de man had het hof miskend dat dit begrip Europees moet worden uitgelegd, zodat ook de aard van het feit en de zwaarte van de mogelijke sanctie meetellen, en niet alleen de kwalificatie naar Nederlands recht.
De Hoge Raad oordeelt dat de man terecht uitgaat van die drie criteria, die het Hof van Justitie van de Europese Unie in een uitspraak uit 2021 heeft geformuleerd: de juridische kwalificatie naar nationaal recht, de aard van het feit en de zwaarte van de sanctie. Maar het hof heeft dat volgens de Hoge Raad niet miskend. Gelet op wat partijen over en weer hadden aangevoerd, kon het hof oordelen dat het tweede en derde criterium in deze zaak niet aan de orde waren. Daarop strandt de eerste klacht.
De tweede klacht ging over het recht van bezwaar uit artikel 21 van de AVG. Een bank moet een verwerking van persoonsgegevens staken wanneer een betrokkene daartegen bezwaar maakt, tenzij zij dwingende gerechtvaardigde gronden heeft die zwaarder wegen dan de belangen van de betrokkene. Volgens de man had het hof niet onderzocht of daarvan sprake was. De Hoge Raad wijst dat af. Het hof had geoordeeld dat ING een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang heeft, mede door haar verplichtingen onder de witwaswetgeving, en dat het belang van de man daar niet tegen opwoog. In dat oordeel ligt besloten dat ING dwingende gerechtvaardigde gronden had aangevoerd. De overige klachten behandelt de Hoge Raad kort, omdat ze geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt de ondernemer in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van ING, begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 aan salaris. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als hij die kosten niet binnen veertien dagen betaalt. De registratie van zijn gegevens voor acht jaar blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Hof: buren mogen beveiligingscamera's met privacymasker houden, anders dan rechtbank oordeelde In een kleinschalig appartementencomplex van vijf woningen in Midden-Nederland hingen twee buren in 2022 beveiligingscamera's op. Eén camera kijkt uit over de voorzijde met twee parkeerplaatsen, de andere over het terras aan de achterzijde. De buren in het appartement ernaast vonden dat hun privacy werd geschonden. Zij voelden zich begluurd en eisten dat de camera's zouden verdwijnen.
De rechtbank Midden-Nederland gaf hen in een vonnis van 31 december 2024 grotendeels gelijk. De bewoners met de camera's moesten die verwijderen en verwijderd houden, mochten geen foto's of filmopnames meer maken van hun buren en kregen een dwangsom boven het hoofd. Ook moesten zij de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten betalen. De bewoners gingen in hoger beroep, en dat beroep slaagt nu.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden begint bij de vraag van welke situatie het moet uitgaan. De buren stelden dat de camera's ook zonder privacymasker kunnen worden gebruikt, omdat de bewoners dat masker kunnen aanpassen of uitzetten. Het hof volgt dat niet. De bewoners hebben onderbouwd dat zij beide camera's met een privacymasker hebben ingesteld, waarbij een deel van het beeld door zwarte pixels onzichtbaar is. Dat het masker technisch ongedaan te maken is, is volgens het hof onvoldoende. Het gevoel begluurd te worden bewijst evenmin dat het masker uit staat. Foto's die de buren overlegden, zouden volgens de bewoners met een fototoestel of iPad zijn gemaakt, om vast te leggen dat de buren hun niet-aangelijnde hond over de gemeenschappelijke tuin lieten lopen. Gelet op stand, hoogte en hoek vindt het hof dat aannemelijk, en de buren reageerden daar niet verder op.
Met het privacymasker is het bereik van de camera's volgens het hof zeer beperkt. De camera aan de voorzijde ziet de twee parkeerplaatsen en een strook grond van enkele vierkante meters. Alleen één van die parkeerplaatsen is van de bewoners zelf; de andere is gemeenschappelijk. De camera aan de achterzijde ziet de glazen pui, het eigen terras en een smalle strook gras erachter. De privétuinen van de bewoners, ook die van de buren, zijn niet zichtbaar. Het overgrote deel van het gemeenschappelijke grasveld valt buiten beeld. Wie dicht langs het terras loopt, is vooral met voeten en onderbenen te zien. Omdat partijen geen contact met elkaar onderhouden, komt het zelden voor dat de buren op het terras van de bewoners staan.
Het hof weegt vervolgens de belangen. Bewoners mogen camera's plaatsen om hun eigendommen, vrijheid en veiligheid te beschermen, ook als er in het verleden geen inbraken of vernielingen waren. Dat recht is niet onbegrensd, en ook de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) speelt mee, omdat het vastleggen en bewaren van beelden van mensen het verwerken van persoonsgegevens is. De beelden worden lokaal op een recorder opgeslagen, niet in de cloud, en na zeven dagen automatisch gewist. Die bewaartermijn is niet kort, en de Autoriteit Persoonsgegevens noemt in een stappenplan een kortere termijn, maar dat is geen dwingend voorschrift. Het hof weegt mee dat de camera's niet voor bedrijfsmatige activiteiten maar voor privédoeleinden dienen en dat beelden vooral worden teruggekeken bij een incident, bijvoorbeeld om te zien of er dagen eerder al voorbereidende verkenningen plaatsvonden. Dat de beelden voor een ander doel worden gebruikt dan de bescherming van de eigendommen, is niet aannemelijk geworden.
De buren stelden ook alternatieven voor, zoals het omwisselen van de parkeerplaatsen of het plaatsen van een camera aan de buitengevel. Die zijn volgens het hof geen reële mogelijkheid. Daarvoor is medewerking van de vereniging van eigenaren nodig, bijvoorbeeld om de splitsingsakte te wijzigen, en die heeft zich juist tegen camera's gekeerd.
Daarnaast beoordeelt het hof een klacht over de procedure bij de rechtbank. Die had een plaatsopneming (een bezoek ter plaatse) gepland en wilde daarbij ook het appartement met de camera's bekijken. De bewoners verzetten zich tegen de aanwezigheid van de buren in hun woning, waarna de rechtbank de plaatsopneming afblies. Het hof vindt dat terecht: het beginsel van hoor en wederhoor brengt mee dat alle partijen bij zo'n bezichtiging aanwezig kunnen zijn. In hoger beroep vond de plaatsopneming alsnog plaats in aanwezigheid van alle partijen.
Het hof concludeert dat het belang van de bewoners bij bescherming van hun eigendommen en veiligheid zwaarder weegt dan het privacybelang van de buren. Het vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de buren af. De buren moeten terugbetalen wat zij op grond van het vonnis hebben ontvangen en de proceskosten van beide instanties vergoeden: € 1.325 griffierecht en € 1.228 aan advocaatsalaris bij de rechtbank, en in hoger beroep € 362 griffierecht, € 147,81 aan betekeningskosten en € 2.580 aan advocaatsalaris. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State wijst misbruik van hoger beroep af in AVG-zaak tegen deken advocaten Een man diende op 18 januari 2021 een klacht in tegen de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Het Hof van Discipline wees de deken van Overijssel aan om die klacht te onderzoeken. Na dat onderzoek stuurde de deken van Overijssel hem op 27 januari 2022 een standpunt over de klacht, het zogeheten dekenstandpunt. Twee dagen later deed de man een beroep op de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Hij eiste dat het dekenstandpunt werd gewist, of dat de persoonsgegevens daarin werden gecorrigeerd. Volgens hem had de deken dat standpunt niet mogen opstellen, omdat de wettelijke poging om de klacht minnelijk te regelen niet had plaatsgevonden.
De deken liet in februari 2022 weten dat de AVG alleen het wissen van persoonsgegevens kent, niet van een standpunt als geheel. Ook vroeg de deken de man aan te geven welke gegevens onjuist waren en hoe ze gerectificeerd moesten worden. De man reageerde daarop, maar gaf geen onderbouwing van specifieke persoonsgegevens. Op 14 maart 2022 wees de deken het verzoek af. Volgens de deken was er een voldoende gerechtvaardigd belang om een dekenstandpunt te geven, en kan het Hof van Discipline zo'n standpunt naast zich neerleggen.
Tegen die afwijzing maakte de man bezwaar. De deken verklaarde dat bezwaar op 6 mei 2022 niet-ontvankelijk, omdat de man, ook al kreeg hij daartoe de kans, geen gronden had aangevoerd tegen het besluit. De rechtbank Oost-Brabant bevestigde dat oordeel op 5 augustus 2022: de man had in bezwaar alleen over inzage geschreven en niets gezegd over de afwijzing van zijn verzoek om rectificatie.
In hoger beroep voerde de man aan dat de Europese privacyverordening de verwerker verplicht om binnen één maand opgave te doen. Een uitzondering daarop moet binnen die maand worden gemeld, en de bewijslast ligt volledig bij de verwerker. Volgens de man had de deken beide verplichtingen genegeerd, en kon de nationale regelgeving daar niets aan veranderen. Ook vroeg hij om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam niet toe aan de inhoud. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin oordeelde zij dat hij misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk verzoeken, dient veel kansloze klachten in, voert veel procedures, levert onduidelijke processtukken aan en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past in dat patroon, en hij moet worden geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Prejudiciële vragen stelde de Afdeling niet, omdat de man niet had aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn.
De man had ook gevraagd om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Volgens de Afdeling bestaat bij een niet-ontvankelijk hoger beroep wegens misbruik van recht in beginsel geen spanning en frustratie die recht geeft op vergoeding van immateriële schade. Er was geen reden om hiervan af te wijken.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht en wees het verzoek om schadevergoeding af. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht