Jeugdige uit Syrië krijgt 180 dagen jeugddetentie voor spoortrap en geweld, waarvan 115 dagen voorwaardelijk Een jongen van 16 trapte op 21 maart 2025 op het perron van station Oost-Souburg een man van achteren in de zij. Het slachtoffer viel van het perron op het spoor. De verdachte liep daarna weg en bekommerde zich niet meer om het slachtoffer. Dat er op dat moment geen trein naderde, was puur geluk.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant beoordeelde in totaal zeven zaken, die ter zitting zijn gevoegd. Naast de trap op het spoor ging het om openlijke geweldpleging op 27 april 2025 in Middelburg. Een groep van zes jongens sloeg daar twee mannen met een lange wapenstok, een riem en vuisten en schopte hen. Verdachte is volgens de rechtbank een van die zes. De rechtbank baseerde dat op de verklaring van een medeverdachte, die hem als lid van de groep aanwees. Verdachte had dat zelf bij de politie ontkend. Bij die geweldpleging werd ook een telefoon, een bankpas, een OV-kaart, contant geld en een hotelpas van een van de slachtoffers gestolen. Dat bleef wel een gewone diefstal in vereniging: de rechtbank kon niet vaststellen dat het geweld met die diefstal verband hield.
De rechtbank achtte de poging tot zware mishandeling bewezen op grond van voorwaardelijk opzet. Een onverhoedse val van een perron op het spoor brengt volgens de rechtbank een reële kans op zwaar lichamelijk letsel met zich mee. Door iemand uit het niets van achteren te trappen, aanvaardde verdachte die kans bewust. Van vol opzet was geen sprake.
Verder bewees de rechtbank een winkeldiefstal in Goes (27 juni 2025), een winkeldiefstal bij Albert Heijn in Harderwijk (7 oktober 2025), het vernielen van een winkelruit in Middelburg (5 november 2025) en twee fatbike-diefstallen (25 januari en 29 augustus 2026). Bij de eerste fatbike-diefstal werden twee fatbikes, gereedschap en sleutels meegenomen. Een gestolen fiets met een AirTag werd teruggevonden bij een azc, waar camerabeelden verdachte en een medeverdachte op fatbikes toonden. De tweede diefstal ging gepaard met verbreking. Verdachte bekende een deel van de feiten.
De Raad voor de Kinderbescherming schat het recidiverisico hoog in. Er zijn grote zorgen op alle leefgebieden en verdachte onttrekt zich aan hulpverlening. Hij is op 5 september 2026 weggelopen bij de jeugdzorginstelling en verblijft op een onbekend adres; zijn ouders weten waar hij is maar delen dat niet. Verdachte was niet op de zitting en tegen hem is verstek verleend. De rechtbank vond de eis van de officier van justitie passend, ook omdat die de hulpverlening tot uiting brengt.
De rechtbank legde een jeugddetentie van 180 dagen op, waarvan 115 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Het voorarrest wordt in mindering gebracht, zodat verdachte niet terug hoeft naar een justitiële jeugdinrichting. De bijzondere voorwaarden zijn medewerking aan diagnostiek en behandeladviezen en naleving van de aanwijzingen van de jeugdreclassering en de jeugdzorginstelling. Verdachte moet het slachtoffer van de geweldpleging en diefstal € 750 betalen (€ 100 materiële en € 650 immateriële schade), hoofdelijk met zijn mededaders, en het slachtoffer van de spoortrap € 1.500 immateriële schade, beide met wettelijke rente. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op; omdat verdachte minderjarig was, is de gijzeling vastgesteld op 0 dagen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Hoge Raad vernietigt veroordeling voor witwassen van gereedschap: bewijs van 'wist' ontoereikend Een man werd ervan verdacht dat hij over een periode van ruim twee jaar, tussen oktober 2016 en februari 2019, gestolen gereedschap voorhanden had. Het ging om machines van merken als Hilti, Metabo en Makita, zoals boormachines, een zaagmachine, een slijpmachine en een acculader. Een deel daarvan werd aangetroffen in een woning, een ander deel in twee opslagboxen. Voor een deel van die goederen waren aangiften gedaan, voor een deel niet.
De zaak ging in cassatie tegen het arrest van het gerechtshof Den Haag van 30 augustus 2024. Het hof had de man veroordeeld voor witwassen. Daarbij nam het als bewezen aan dat hij 'wist' dat de voorwerpen afkomstig waren uit een misdrijf. Voor een deel van de tenlastelegging had de rechtbank hem eerder vrijgesproken. Het hof verklaarde het hoger beroep daarop niet-ontvankelijk, zodat alleen nog de goederen uit de woning aan de [c-straat 1] en uit de twee opslagboxen aan het oordeel van het hof waren onderworpen.
De verdachte stelde cassatiemiddelen voor. Het eerste ging over de motivering van het bewezen verklaarde 'wist'. Dat is de zwaarste vorm van opzet bij witwassen: de verdachte moet dan echt hebben geweten dat de spullen uit een misdrijf kwamen. De Hoge Raad oordeelt dat dit onderdeel van de bewezenverklaring niet zonder meer uit de gebruikte bewijsmiddelen kan worden afgeleid. De uitspraak van het hof is daarom op dit punt onvoldoende gemotiveerd.
De advocaat-generaal had al geconcludeerd tot vernietiging van het arrest en terugwijzing van de zaak naar het hof in Den Haag. De Hoge Raad volgt dat. Omdat het eerste cassatiemiddel in zoverre slaagt, behandelt de Hoge Raad de rest van dat middel en het tweede en derde middel niet meer.
De Hoge Raad vernietigt de uitspraak van het hof, maar alleen voor het witwassen van de goederen uit de woning aan de [c-straat 1] en uit de twee opslagboxen. Het gerechtshof Den Haag moet de zaak in zoverre opnieuw berechten en afdoen. Het beroep wordt voor het overige verworpen.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Rechtbank staat overlevering aan Duitsland toe voor drugshandel Een man met zowel de Duitse als de Marokkaanse nationaliteit, die zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland verblijft, wordt uitgeleverd aan Duitsland. Het Amtsgericht Darmstadt verdenkt hem van betrokkenheid bij illegale handel in verdovende middelen. Hij zat in Nederland in detentie toen de rechtbank over zijn overlevering besliste.
Het Duitse gerecht vaardigde op 22 september 2025 een Europees aanhoudingsbevel uit. Dat is een verzoek waarmee een EU-land een ander EU-land vraagt iemand aan te houden en over te dragen voor strafvervolging of de uitvoering van een straf. Het bevel is gebaseerd op een eerder Duits aanhoudingsbevel van 18 december 2023. De Duitse autoriteiten vermoeden dat de man strafbare feiten heeft gepleegd die zijn omschreven in het aanhoudingsbevel. Over de precieze omstandigheden van die feiten zegt de uitspraak niets.
De zaak diende op 28 oktober 2026 bij de internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam. De man was zelf niet aanwezig, want hij had afstand gedaan van zijn recht om bij de zitting te zijn. Zijn advocaat, mr. A. Boumanjal uit Utrecht, trad namens hem op en liet de beslissing aan de rechtbank over. De rechtbank verlengde de termijn waarbinnen zij uitspraak moest doen met dertig dagen. Voor het sluiten van het onderzoek ter zitting beval zij ook dat de man gevangen blijft.
De rechtbank stelde vast dat de persoonsgegevens van de man kloppen. Bij de strafbaarheid speelde dat de Duitse autoriteiten het feit hebben aangemerkt als lijstfeit: een categorie van zware feiten waarvoor overlevering mogelijk is zonder dat de rechter toetst of het feit ook in Nederland strafbaar is. Dat geldt hier voor illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Naar Duits recht staat daarop een vrijheidsstraf van minstens drie jaar. Daarom onderzocht de rechtbank niet of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.
De rechtbank oordeelde dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn die de overlevering in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Amtsgericht Darmstadt toe voor de feiten die in het aanhoudingsbevel zijn omschreven. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Hof bevestigt ontneming van € 909.802,19 in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een ondernemer die jarenlang geneesmiddelen verhandelde in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet bijna een miljoen euro aan de Staat betalen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden stelde het bedrag dat de man wederrechtelijk heeft verdiend vast op € 909.802,19. Dezelfde dag veroordeelde het hof hem in de strafzaak voor overtreding van twee voorschriften uit de Geneesmiddelenwet, opzettelijk en meermalen gepleegd.
Het gaat om een ontnemingszaak: een aparte procedure waarin de rechter bepaalt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag van hem terugvordert. De betrokkene ging in hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank had het voordeel al geschat op hetzelfde bedrag en de betalingsverplichting daar ook op vastgesteld. Het hof vernietigde die beslissing om proceseconomische redenen en deed de zaak zelf opnieuw, met dezelfde uitkomst.
De advocaat-generaal vorderde het bedrag van € 909.802,19. Het hof nam het politierapport van 12 juli 2022 als uitgangspunt. De rechercheurs hadden de banktransacties van een medebetrokkene en van de betrokken ondernemingen geanalyseerd. De totale opbrengst kwam daarbij uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen kosten af: € 2.002.514,75 in de betrokken ondernemingen, € 31.165 in de onderneming van de man zelf en € 597.839 aan betaalde belastingen. Het totale voordeel bedroeg zo € 4.729.960,95. Het deel dat naar de bankrekeningen van de man was overgemaakt, € 909.802,19, werd aan hem toegerekend.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering vanwege de bepleite vrijspraak. Subsidiair voerde zij aan dat extra kosten moesten worden afgetrokken: kantoorruimte aan huis (€ 18.000), energie en abonnementen (€ 3.000) en € 426.625,05 betaalde inkomstenbelasting. Omdat het echtpaar in gemeenschap van goederen was gehuwd, zou volgens de verdediging bovendien maar de helft van het resterende bedrag aan de man moeten worden toegerekend.
Het hof wees al die argumenten af. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten mogen worden afgetrokken. De kantoor- en energiekosten waren niet met stukken onderbouwd en horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde inkomstenbelasting telt bij het vaststellen van het voordeel niet mee, omdat het belastingstelsel dat zo nodig zelf herstelt: na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing kan te veel betaalde belasting worden teruggevraagd bij de Belastingdienst. Het huwelijk in gemeenschap van goederen maakte ook geen verschil, want de onderneming was van de man en de opbrengsten worden daarom aan hem toegerekend.
Het hof stelde verder vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het liet het bij die vaststelling, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak gelijktijdig worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt. Ook een beroep op onvoldoende draagkracht slaagde niet: dat hoort in beginsel thuis in de executiefase en het was niet aannemelijk dat de man nu en in de toekomst geen draagkracht heeft.
Het hof vernietigde het vonnis waarvan beroep en stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 909.802,19. De man moet datzelfde bedrag aan de Staat betalen. De gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, bepaalde het hof op het maximum van 1.080 dagen.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Jeugdrechter legt 15 maanden jeugddetentie op voor seksueel misbruik van drie meisjes, twee onder 16 Een 20-jarige pakketbezorger uit Almere benaderde in 2025 via Snapchat jonge meisjes en nam hen mee in zijn witte bestelbus. Op 5 augustus 2025 liet hij de toen vijftienjarige eerste aangeefster in die bus hem pijpen en aftrekken. Zij wilde eerst niet instappen en durfde pas toen hij haar de sleutel van de bus gaf. Achterin de bus, waar geen ramen zijn, zei hij dat ze pas weg mocht als hij was klaargekomen. Ze moest op haar knieën zitten en hij duwde haar hoofd naar zich toe, ook toen ze zei dat ze niet meer wilde.
De dagen daarna stuurde hij haar via WhatsApp dwingende berichten. Ze moest naaktfoto's en naaktvideo's van zichzelf maken en opsturen, ook toen ze bij een vriendin logeerde. Weigerde ze, dan zou hij de beelden die hij al had online zetten. Over het pijpen schreef hij onder meer: 'Morge ga je me gewoon normaal pijpen is dat begrepen.' Hij stuurde ook een dertienjarig meisje seksueel getinte berichten.
Op 25 augustus 2025 sprak hij af met een ander meisje, dat een vriendin meenam. De vriendin stapte in de bus van een vriend van de verdachte, waarna hij met het meisje alleen naar een afgelegen bedrijventerrein reed. Hij zoende haar, legde haar hand op zijn geslachtsdeel, betastte haar kleding bij de vagina en maakte droogneukbewegingen. Ze zei meermaals 'stop'. Toen ze boos uit de bus stapte, reed hij achter haar aan, terwijl omstanders haar 'dit wil ik niet' hoorden roepen. Zij wees voorbijgangers om hulp.
Het derde slachtoffer was dertien. Met haar had hij twee keer seks. De rechtbank vond niet bewezen dat daarbij sprake was van dwang, geweld of bedreiging. Zij zag hem als haar vriend en reageerde positief op zijn berichten. Daarom volgt vrijspraak voor dat onderdeel, maar het seksueel binnendringen van een kind van twaalf tot zestien jaar blijft bewezen.
De rechtbank verwierp het beroep van de verdediging op de strafuitsluitingsgrond voor gelijkwaardig seksueel contact tussen leeftijdsgenoten. Bij de eerste twee meisjes was er dwang, en dat sluit gelijkwaardigheid uit. Daarbij kwamen het leeftijdsverschil, het ontbreken van een relatie en de kwetsbaarheid van de meisjes. Voor het verzenden van seksuele berichten aan het dertienjarige meisje kent de wet zo'n strafuitsluitingsgrond niet. Dat zij zei vijftien of zestien te zijn, doet niet ter zake.
Op advies van een psycholoog en de reclassering paste de rechtbank het jeugdstrafrecht toe. De psycholoog stelde een bedreigde persoonlijkheidsontwikkeling met antisociale kenmerken vast. Daarom rekende de rechtbank alle feiten in verminderde mate aan de verdachte toe. De officier van justitie eiste 20 maanden jeugddetentie, waarvan 10 voorwaardelijk. De rechtbank legde 15 maanden op, waarvan 10 voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Daarbovenop komt een werkstraf van 200 uur. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, behandeling bij De Waag en een contactverbod met de drie slachtoffers. Die voorwaarden en het toezicht zijn dadelijk uitvoerbaar.
De verdachte moet de benadeelde partijen via de Staat schadevergoeding betalen. Aan het eerste meisje € 11.000, aan het tweede € 3.224 (waarvan € 224 materiële schade) en aan het derde € 10.000. Haar eigen vordering was niet-ontvankelijk omdat die niet was ondertekend, maar de rechtbank legde de schadevergoedingsmaatregel toch op. Gijzeling is aan geen van de bedragen verbonden.
Rechtbank Midden-Nederland · 13 november 2026
Strafrecht