OTC Flow verliest kort geding over concurrentiebeding tegen oud-werknemer bij Evolution Markets OTC Flow, een Amsterdams bedrijf dat handelt in energie- en milieugerelateerde grondstoffen zoals CO2-emissierechten en hernieuwbare energiecertificaten, spande een kort geding aan tegen een voormalige werknemer. Die werknemer had na zijn vertrek in oktober 2025 een baan aangenomen bij het Amerikaanse bedrijf Evolution Markets, waar hij werkzaam is op de vestiging in Dubai.
OTC Flow stelde dat de oud-werknemer daarmee het concurrentiebeding en relatiebeding uit zijn arbeidscontract schond. Die bedingen verboden hem gedurende twaalf maanden na zijn vertrek te werken voor een concurrerend bedrijf of contact te onderhouden met zakelijke relaties van OTC Flow. OTC Flow eiste dat hij zijn dienstverband bij Evolution Markets zou beëindigen en vorderde als voorschot op de verbeurde boetes ruim € 155.000.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van OTC Flow af. In de eerste plaats constateerde de rechter dat het concurrentiebeding sowieso al op 31 oktober 2026 afliep, zodat toewijzing van de vordering de oud-werknemer hooguit tien dagen zou hebben beperkt. Daarmee had OTC Flow nauwelijks belang bij die vordering.
Daarnaast oordeelde de rechter dat het voorshands niet aannemelijk was dat de oud-werknemer de bedingen daadwerkelijk had geschonden. Evolution Markets is actief op mondiale markten, met name buiten Europa, terwijl OTC Flow zich juist primair op Europa richt. Voor zover er geografische overlap bestaat, benadeelt het beding de oud-werknemer onevenredig in verhouding tot het belang dat OTC Flow ermee beschermt.
Daarbij woog de rechter mee dat de oud-werknemer slechts zestien maanden bij OTC Flow had gewerkt. In die relatief korte periode had hij volgens de rechter geen kennis opgedaan waarmee hij afbreuk kon doen aan het klantenbestand van OTC Flow. De oud-werknemer had bovendien aangevoerd dat de relevante Nederlandse wetgeving voor hernieuwbare energie per 1 januari 2026 ingrijpend was gewijzigd, waardoor zijn bij OTC Flow opgedane kennis grotendeels was achterhaald. Ook stelde hij dat alle potentiële klanten van OTC Flow in een openbaar register staan en dat het in de branche gebruikelijk is meerdere brokers gelijktijdig te benaderen voor dezelfde transactie.
De overstap naar Evolution Markets leverde de oud-werknemer bovendien een grote verbetering van zijn arbeidsrechtelijke positie op: hij verdient er meer dan twee keer zoveel als bij OTC Flow en krijgt scholing op het gebied van derivatenhandel, het vakgebied waarin hij zich verder wil ontwikkelen. OTC Flow kon daar weinig tegenover stellen, en betwistte ook niet dat Evolution Markets een veel grotere marktspeler is.
De reconventionele vordering van de oud-werknemer om het concurrentiebeding en het relatiebeding te schorsen werd wel toegewezen. De vordering om de boetes te matigen tot nihil wees de voorzieningenrechter af: matiging van contractuele boetes is een beslissing voor de bodemrechter, niet voor de kort geding rechter.
OTC Flow werd veroordeeld in de proceskosten en moet € 4.758 betalen aan de oud-werknemer. Het concurrentiebeding en het relatiebeding zijn geschorst, zodat de oud-werknemer zijn werkzaamheden voor Evolution Markets in Dubai ongehinderd mag voortzetten.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van Martini Ziekenhuis met werknemer na regeling Het Martini Ziekenhuis in Groningen en een van zijn werknemers zijn het niet meer eens geworden over hun samenwerking. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord en was het niet meer mogelijk de werknemer op een andere plek in de organisatie te laten werken.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, waar de kamer voor kantonzaken haar behandelde. Beide partijen lieten zich bijstaan door een gemachtigde. Het ziekenhuis diende zijn verzoekschrift in met 42 producties. De werknemer reageerde met een verweerschrift met 44 bijlagen en leverde later nog meer stukken aan. Ook het ziekenhuis overlegde in oktober 2026 nog extra producties.
Op 13 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De inhoud van die regeling blijkt niet uit de beschikking zelf, behalve dat partijen het eens waren over het einde van het dienstverband en over de proceskosten.
De kantonrechter nam die regeling over. Hij oordeelde dat de arbeidsverhouding zo is verstoord dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarmee rust de ontbinding op de grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Het ziekenhuis hoefde dus niet aan te tonen dat de werknemer zich verwijtbaar had gedragen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027. Zoals partijen waren overeengekomen, draagt elke partij haar eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst claim van € 1,56 miljoen na langdurige ziekte tegen Evides af Een vrouw die sinds 1 mei 2016 voor drinkwaterbedrijf Evides werkte, meldde zich op 8 maart 2022 ziek en keerde nooit meer terug op de werkvloer. Evides zegde haar arbeidsovereenkomst per 1 mei 2025 op, met toestemming van het UWV, omdat zij langdurig arbeidsongeschikt was. Zij vroeg de kantonrechter in Rotterdam om een billijke vergoeding van € 1.557.815,76. Volgens haar had haar werkgever ernstig verwijtbaar gehandeld.
Over de duur van het dienstverband bestond eerst discussie. De vrouw stelde dat Evides haar dienstverband bij een eerdere werkgever had overgenomen, zodat die dienstjaren moesten meetellen. De kantonrechter volgde dat niet. Zij had haar stelling niet met stukken onderbouwd en uit de arbeidsovereenkomst bleek niets van een overname. Dat zij haar leaseauto en haar klanten meenam, zag de rechter niet als aanwijzing daarvoor. Als startdatum bleef 1 mei 2016 staan.
Het eerste verwijt ging over de werksfeer. De vrouw stelde dat zij in een onveilige omgeving werkte, met een angst- en afrekencultuur, en dat zij op non-actief was gesteld nadat zij over haar leidinggevende had geklaagd. Uit de stukken bleek volgens de rechter een ander beeld. Zij was medio 2021 aangesproken op haar functioneren en weigerde in november 2021 een verbetertraject. Daarna beschuldigde zij haar leidinggevende per e-mail van intimidatie en pesten. Evides organiseerde een bemiddelingsgesprek, dat de vrouw kort na aanvang afbrak, en schakelde een extern onderzoeksbureau in. Dat bureau vond onvoldoende aanwijzingen voor ongewenst gedrag. Een aangeboden tweede onderzoek door een bureau naar haar keuze liet zij liggen. De rechter oordeelde dat Evides de klacht voortvarend en serieus had opgepakt.
Het tweede verwijt betrof de re-integratie. De vrouw stelde dat zij door het werk ziek was geworden en dat Evides had gedreigd haar loon stop te zetten. De rechter wees erop dat zij al psychische klachten had (PTSS en psychoses) toen zij in 2016 bij Evides begon en al twee behandeltrajecten achter de rug had. Volgens de bedrijfsarts was de arbeidsongeschiktheid deels niet werkgerelateerd en hadden werkgerelateerde factoren hooguit een verergerend effect. Een brief van het ABP, waarin een beroepsziekte aannemelijk werd genoemd, veranderde dat niet: daarin werden ook triggers uit een incident bij haar vorige werkgever genoemd, en over dat incident zei zij zelf dat het haar grootste traumatische gebeurtenis was. De aangekondigde loonopschorting vond de rechter begrijpelijk, omdat de vrouw meerdere keren niet op oproepen van de bedrijfsarts had gereageerd en Evides haar medische situatie niet kende. Haar verzoek om een andere bedrijfsarts kwam pas na afloop van de twee jaar ziekte.
De overige verwijten bespreekt de rechter niet een voor een: ze misten een concrete onderbouwing of waren door het met stukken onderbouwde verweer weerlegd. De rechter wil aannemen dat de vrouw gebeurtenissen als zeer vervelend ervoer, maar sluit niet uit dat haar psychische gesteldheid haar perceptie van het gebeurde heeft gekleurd. De lat voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en wordt alleen in uitzonderlijke gevallen gehaald. Dat is hier niet gebeurd.
De kantonrechter wijst alle verzoeken van de vrouw af, ook de nevenverzoeken. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025.
De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in.
Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek.
De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet.
Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank.
De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Rechtbank Gelderland · 13 november 2026
Bestuursrecht