Rechtbank veroordeelt man tot 14 maanden cel voor illegaal geldcircuit en valse hypotheekverklaringen Via een bouwbedrijf dat in werkelijkheid geen bouwbedrijf was, zette een man uit de regio Den Haag jarenlang girale betalingen om in contant geld, tegen een commissie van vijf of tien procent. Het bedrijf, een eenmanszaak, deed zich voor als aannemer met meer dan 25 jaar ervaring, maar de referenties op de website bleken vals en de foto's stonden al 9500 keer op internet. Ook liet hij valse werkgeversverklaringen opmaken waarmee anderen een hypotheek konden krijgen.
Het onderzoek begon bij een gefingeerd dienstverband bij een ander bedrijf. De eenmanszaak van de verdachte deed haar boekhouding bij hetzelfde administratiekantoor, waarvan twee medeverdachten bestuurder en medewerker waren. Op 8 maart 2023 volgden doorzoekingen. In de bungalow van de verdachte lagen een USB-stick, Excelbestanden, een handgeschreven briefje en een geprinte tabel met een schaduwboekhouding, en € 34.560 aan contant geld. De bedragen daarin kwamen overeen met facturen en banktransacties, maar stonden niet in de officiële administratie.
De werkwijze was tweeledig. Bij inkoopfacturen betaalde het bedrijf giraal aan een klus- of onderhoudsbedrijf en kreeg het datzelfde bedrag contant terug, met vijf procent erbovenop. Bij verkoopfacturen ontving het bedrijf giraal geld en gaf het dat contant terug, onder inhouding van tien procent. Er waren nauwelijks sporen van echt werk: geen projectadministratie, geen offertes, en op ruim 500 inkoopfacturen ter waarde van € 1.144.773,50 stond geen enkel werkadres of omschrijving van de werkzaamheden. Afgeluisterde gesprekken en appberichten lieten zien dat afnemers bedragen vroegen waarvoor een factuur moest komen, en daarna een 'bakkie' kwamen doen.
De verdediging stelde dat het bedrijf een bemiddelingskantoor was voor zzp'ers, met commissies van vijf en tien procent. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig: er is geen enkel spoor van bemiddeling in de administratie, op de website of in de bedrijfsomschrijving bij de Kamer van Koophandel, en de commissies stonden alleen in de persoonlijke boekhouding.
De rechtbank oordeelt dat het in ontvangst nemen en beschikbaar stellen van contant geld dat correspondeert met girale betalingen een geldtransfer is, en dus een betaaldienst waarvoor een vergunning van De Nederlandsche Bank nodig is. De verdachte had die niet. Dat betaler en begunstigde steeds hetzelfde bedrijf waren, staat daar niet aan in de weg. Bewezen is dat hij dit samen met anderen en als gewoonte deed.
Niet alle transacties uit de tenlastelegging zijn bewezen. De officier rekende met 505 inkoop- en 200 verkoopfacturen, maar de rechtbank neemt alleen een geldtransfer aan bij de 42 inkoop- en 23 verkoopfacturen die in de schaduwboekhouding zijn terug te vinden. Voor de rest ontbreekt concreet bewijs van een contante geldstroom, en volgt vrijspraak van die transacties. Wel zijn de facturen vals, omdat de vermelde werkzaamheden niet zijn verricht. Dat de verdachte ze voorhanden had, is ook bewezen.
Bij de werkgeversverklaringen ging het om vier personen die volgens het papier bij de eenmanszaak werkten. De rechtbank stelt vast dat zij er niet werkten. Een van hen kon zich geen details herinneren, een ander was in die periode tegelijk vennoot in twee firma's met bijna € 200.000 omzet, een derde kreeg € 3.000 per maand voor 20 uur per week, en een vierde was hoogzwanger en verklaarde maar drie uur per week te hebben gewerkt. De verklaringen dienden voor het verkrijgen van een hypotheek. Dat de verdachte niet wist van de verklaringen, wijst de rechtbank af: het was zijn bedrijf, en in een appgesprek meldde een medeverdachte hem dat de verklaring voor een hypotheekaanvraag werd gebruikt.
De officier van justitie eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank vindt 14 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk, in beginsel passend. De redelijke termijn is met ongeveer 8 maanden overschreden, want de zaak had uiterlijk op 9 maart 2026 moeten zijn afgedaan terwijl het vonnis pas op 5 november 2026 volgt. Daarvoor krijgt de verdachte een strafvermindering van 10 procent, ongeveer een maand, die de rechtbank verwerkt door 5 in plaats van 4 maanden voorwaardelijk op te leggen. De verdachte beriep zich op zijn zwijgrecht, en dat rekent de rechtbank hem aan.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 14 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van voorarrest. De in beslag genomen geldbedragen van € 200 en € 34.560 worden teruggegeven, omdat niet vaststaat dat ze uit de bewezen feiten komen.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Strafrecht Rechtbank staat ING toe bankrelatie transportbedrijf te beëindigen wegens witwasrisico Een transportonderneming en haar voormalig bestuurder hadden al jaren een bancaire relatie met ING, met zakelijke betaalrekeningen en bijbehorende diensten. In 2025 stuurde ING de onderneming meerdere informatieverzoeken in het kader van haar verplichtingen onder de Wet ter voorkoming van witwassen en het financieren van terrorisme (Wwft), gericht op de werkzaamheden die drie onderaannemers voor het bedrijf zouden hebben verricht. De onderneming reageerde vier keer, maar ING bleef vragen houden over facturen, urenstaten en het ontbreken van schriftelijke afspraken en verifieerbare correspondentie over de uitgevoerde werkzaamheden.
Bij brieven van 25 september 2025 zegde ING de bankrelaties met de onderneming en haar bestuurder op, met een beroep op artikel 5, derde lid, van de Wwft. ING kon volgens eigen zeggen niet uitsluiten dat sprake was van een zogeheten cash compensatie model, waarbij criminele contante gelden via valse facturen en onderaannemers worden witgewassen. ING kondigde ook aan de persoonsgegevens van beide partijen voor zeven jaar op te nemen in het Interne Verwijzingsregister, een soort intern waarschuwingssysteem van banken. Nadat de onderneming bezwaar had gemaakt en een conceptdagvaarding had gestuurd, hield ING haar besluit in april 2026 in stand, maar zegde zij toe de bankrelatie te laten voortbestaan totdat in dit kort geding uitspraak zou worden gedaan.
De onderneming en haar voormalig bestuurder vroegen de voorzieningenrechter om ING te verbieden de bankrelatie te beëindigen totdat een bodemprocedure is afgerond, om de registratie in het Interne Verwijzingsregister te laten verwijderen, en subsidiair om een stapsgewijs hersteltraject op te leggen waarbij ING nauwkeurig moet aangeven welke informatie nog nodig is. Zij voerden aan dat het cliëntenonderzoek van ING nog niet was afgerond en dat de gehanteerde maatstaf, dat betrokkenheid bij het cash compensatie model niet kon worden uitgesloten, te ruim was. Volgens hen was met verkoopfacturen, inkoopfacturen, urenstaten en een samenwerkingsovereenkomst wel degelijk aangetoond dat sprake was van reële bedrijfsactiviteiten.
De voorzieningenrechter stelde voorop dat een bank weliswaar niet onbeperkt vrij is om een klantrelatie te beëindigen, maar dat zij dit wel moet doen als zij haar wettelijk verplichte cliëntenonderzoek niet kan afronden. Daarvoor is niet nodig dat concreet bewijs van criminele betrokkenheid bestaat: voldoende is een onopgehelderd risico. De rechtbank ging de bevindingen van ING over de drie onderaannemers langs en constateerde dat er grote geldbedragen waren overgemaakt zonder deugdelijke onderliggende facturen of correspondentie, dat een urenstaat een niet-geloofwaardige werkweek van 102 uur voor één medewerker liet zien, en dat een van de onderaannemers inmiddels failliet was verklaard terwijl de curator vaststelde dat de bedrijfsactiviteiten al eerder waren gestaakt. Deze onduidelijkheden waren volgens de rechtbank niet weggenomen, ook niet met wat de onderneming op de zitting nog had aangevoerd, en de onderneming had al meerdere gelegenheden gekregen om opheldering te geven.
Ook het spoedeisend belang zette de rechtbank in twijfel, omdat de onderneming en haar bestuurder over alternatieve betaalrekeningen bij Swan en ABN AMRO beschikken. De registratie in het Interne Verwijzingsregister achtte de rechtbank gerechtvaardigd, nu de onderneming niet voldoende had meegewerkt aan het cliëntenonderzoek en de bankrelaties terecht op grond van de Wwft waren beëindigd.
De voorzieningenrechter wees alle gevorderde voorzieningen af, zodat ING de bankrelatie mag beëindigen en de registraties in het Interne Verwijzingsregister mag handhaven. De onderneming en haar voormalig bestuurder moeten hoofdelijk de proceskosten van ING betalen, in totaal € 2.101.
Rechtbank Amsterdam · 23 september 2026
Civiel Recht Hof laat Dexia bewijzen dat echtgenoot vóór 2000 wist van effectenlease Een vrouw sloot in juni 1999 een effectenleaseovereenkomst met een rechtsvoorganger van Dexia, het product 'WinstVerDriedubbelaar' met een looptijd van 36 maanden. Haar echtgenoot gaf daarvoor geen schriftelijke toestemming. De overeenkomst eindigde in 2002 met een verlies van € 4.349,37. In november 2005 schreef de echtgenoot aan Dexia dat hij de overeenkomst vernietigde, omdat hij als gehuwde partner toestemming had moeten geven. Of die vernietiging nog kon, hangt af van de vraag wanneer hij van de overeenkomst wist.
De zaak ligt bij het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland van 10 oktober 2024. De kantonrechter oordeelde dat de overeenkomst rechtsgeldig was vernietigd. Hij verklaarde voor recht dat Dexia niets meer van de vrouw te vorderen heeft zodra zij het bedrag heeft betaald dat volgens de berekening in het vonnis nog aan haar verschuldigd is. Ook veroordeelde hij Dexia tot betaling van wettelijke rente en proceskosten. Dexia komt daartegen op en beroept zich op verjaring.
Het hof stelt eerst vast dat de effectenleaseovereenkomst geldt als koop op afbetaling (huurkoop). Voor zo'n overeenkomst heeft een echtgenoot toestemming te geven. Omdat die ontbrak, mocht de echtgenoot de overeenkomst in beginsel vernietigen. Het recht om te vernietigen verjaart echter na drie jaar. Die termijn begint te lopen zodra de echtgenoot daadwerkelijk weet dat de overeenkomst bestaat. Of hij wist dat hij kon vernietigen, doet niet ter zake. Wie zich op verjaring beroept, moet de feiten stellen en bewijzen waaruit die wetenschap blijkt. Hier is dat Dexia.
De Hoge Raad heeft bepaald dat de verjaring in zaken als deze op 13 maart 2003 is gestuit, door de collectieve actie van onder meer Stichting Eegalease. Omdat de termijn drie jaar is, is de verjaring daardoor tijdig gestuit bij alle overeenkomsten die zijn gesloten vanaf 13 maart 2000. Hetzelfde geldt als de overeenkomst eerder is gesloten, maar de echtgenoot er pas na 13 maart 2000 van hoorde. Deze overeenkomst dateert van 1999. Voor Dexia komt het er dus op aan dat de echtgenoot vóór 13 maart 2000 al van de overeenkomst wist.
Dexia voerde aan dat echtgenoten zo'n omvangrijke overeenkomst volgens de algemene ervaring met elkaar bespreken. De totale leasesom bedroeg € 47.246,56, en via incasso was al € 7.511,13 betaald. Verder nam Dexia aan dat de betalingen van een gezamenlijke rekening kwamen, dat beide salarissen daarop werden gestort en dat het echtpaar samen belastingaangifte deed, waarin de betaalde rente werd afgetrokken. De vrouw betwistte dit. Het hof vindt de stellingen van Dexia voldoende onderbouwd om haar tot bewijs toe te laten. Dat de betalingen van een gezamenlijke rekening kwamen, staat echter niet vast, zodat daaruit geen bewijsvermoeden volgt.
Het hof beslist nog niet over de verjaring zelf. Het laat Dexia toe te bewijzen dat de echtgenoot vóór 13 maart 2000 bekend was met de effectenleaseovereenkomst. Wil Dexia getuigen laten horen, dan vindt dat verhoor plaats op 6 november 2026 om 9.30 uur in het Paleis van Justitie in Amsterdam, voor raadsheer-commissaris mr. J.W.M. Tromp. Iedere verdere beslissing houdt het hof aan.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Rechter: DNB mag naam van bestuurder niet noemen bij boete voor illegale trustdiensten De Nederlandsche Bank (DNB) legde een bestuurder een boete van € 35.000 op omdat hij als enig bestuurder en aandeelhouder leiding gaf aan een vennootschap die van 12 juni 2020 tot 16 november 2023 zonder vergunning trustdiensten verleende. Het bedrijf stelde aan klanten een post- en bezoekadres ter beschikking en deed daarnaast ander werk voor hen. DNB wilde het boetebesluit, met de naam van de man, snel openbaar maken. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een spoedmaatregel (een voorlopige voorziening) tegen die publicatie, in afwachting van zijn bezwaar.
Het onderzoek van DNB begon in 2022. Op 20 januari 2022 waarschuwde DNB het bedrijf dat aanvullende diensten naast domicilieverlening vergunningplichtig kunnen zijn. De bestuurder liet DNB weten dat het bedrijf alleen een adres ter beschikking stelde. DNB stelde vast dat het bedrijf met 31 klanten een uitgebreidere overeenkomst had gesloten, waarin het bewaren van boeken en bescheiden, vertaal- en correspondentiediensten en het verwerken van post waren opgenomen. Ook bij vijf klanten met de eenvoudige overeenkomst vond DNB e-mails waarin post werd doorgestuurd met uitleg en instructies.
De voorzieningenrechter oordeelt dat de overtreding voorlopig vaststaat. Het bewaren van de statuten en andere stukken van klanten hoort bij het voeren van een administratie. Het vertalen van stukken en het schrijven van begeleidende tekst bij doorgestuurde post is bijstand en geen receptiewerk, want daarvoor moet de post worden geopend en gelezen. Dat de bestuurder zijn diensten naar eigen zeggen al in 2021 had vereenvoudigd, verandert dat niet. De e-mails dateren deels van na de waarschuwing van DNB, onder meer over een naheffingsaanslag en een dwangbevel. De rechter noemt de overtreding ernstig. De bestuurder had in strijd met de waarheid verklaard dat hij alleen domicilie verleende. De boete van € 35.000 staat niet in wanverhouding tot de ernst, het verwijt en zijn draagkracht, want het basisbedrag was € 2.500.000 en DNB verlaagde de boete al fors vanwege zijn beperkte draagkracht.
Over de openbaarmaking oordeelt de rechter anders. De bestuurder maakte aannemelijk dat vermelding van zijn naam hem blijvend schaadt, onder meer in zijn huidige baan en bij een toekomstige functie in de financiële sector. De doelen van publicatie, zoals het waarschuwen van de markt en van mensen die schade kunnen hebben geleden, worden al bereikt door de naam van het bedrijf te noemen. DNB heeft niet uitgelegd waarom ook de naam van de bestuurder nodig is. De voorzieningenrechter vulde de motivering van het verzoek zelf aan, omdat de man dit punt niet had aangevoerd.
De voorzieningenrechter schorst het openbaarmakingsbesluit, voor zover DNB de naam van de bestuurder in het boetebesluit en het persbericht niet anonimiseert. DNB mag dus publiceren, maar zonder zijn naam. DNB moet het griffierecht van € 200 aan de bestuurder vergoeden. Een proceskostenveroordeling volgt niet, omdat de gronden tegen de boete falen en de grond voor de schorsing ambtshalve is aangevuld.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Bestuursrecht Hof verdubbelt bijna boete voor Arubaanse verzekeraars wegens falend integriteitsbeleid, tot Afl. 4,3 miljoen Twee verzekeraars op Aruba, onderdeel van een groep met het hoofdkantoor op Sint Maarten, hadden hun zaken jarenlang niet op orde. De Centrale Bank van Aruba, die toezicht houdt op het verzekeringsbedrijf op het eiland, stelde 35 gedragingen vast die in strijd waren met de regels voor een deugdelijk bestuur en een integere bedrijfsvoering. Er was geen systematische analyse van integriteitsrisico's, het beleid kwam grotendeels van de groep en was niet toegesneden op Aruba, er was geen herkenbare compliance officer, er was sprake van ernstige belangenverstrengeling, de raad van commissarissen hield nauwelijks toezicht en de bestuursvoorzitter van de groep was tegelijk directeur van de Arubaanse bedrijven. Ook op het gebied van IT schoot het tekort: er was geen behoorlijk IT-beleid en niemand controleerde wie toegang had tot de systemen, waardoor ongeautoriseerde toegang en schending van privacy mogelijk waren. De verzekeraars betwistten die gedragingen op zich niet.
De Centrale Bank bracht de 35 gedragingen terug tot negentien overtredingen en legde op 22 februari 2023 een boete op van in totaal Afl. 5.928.750. Die berekening begon bij Afl. 15,5 miljoen, de som van de boetes per overtreding, en werd verlaagd met 50 procent vanwege de draagkracht, met 10 procent omdat de bedrijven zich verbeterbereid toonden en met nog eens 15 procent vanwege hun persoonlijke financiële situatie. Het bezwaar daartegen verklaarde de bank op 21 september 2023 ongegrond, waarbij zij de boete in twee gelijke delen over de twee verzekeraars verdeelde.
Het Gerecht in eerste aanleg van Aruba gaf de verzekeraars op 29 januari 2025 grotendeels gelijk. Volgens het Gerecht hingen de overtredingen zo sterk samen dat de bank had moeten volstaan met drie boetes: Afl. 1 miljoen voor het deugdelijk bestuur, Afl. 1 miljoen voor de integere bedrijfsvoering en Afl. 750.000 voor het ontbreken van controle op de toegang tot de systemen. Een aantal integriteitsovertredingen en drie van de vier IT-overtredingen mocht de bank niet apart beboeten. Het Gerecht matigde het totaal van Afl. 2.750.000 nog met 20 procent omdat het onderzoek te lang had geduurd, en met Afl. 5.000 omdat de redelijke termijn met meer dan zeven maanden was overschreden. Het Gerecht stelde de boete vast op tweemaal Afl. 1.095.000.
Beide partijen gingen in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie. De verzekeraars vonden dat de bank er maar twee boetes had mogen opleggen, en vroegen een grotere korting wegens de lange duur. Het Hof stelde hen op geen enkel punt in het gelijk. De richtlijnen die de bank op basis van de toezichtwet aan verzekeraars geeft, zijn volgens het Hof algemeen verbindende voorschriften, die op zichzelf kunnen worden overtreden en beboet. Ook het beroep op het recht om zichzelf niet te belasten faalde, zoals bij het Gerecht.
De Centrale Bank kreeg wel grotendeels gelijk. Het ontbreken van eigen beloningsbeleid, van een herkenbare compliance officer en van doorlopende screening van integriteitsgevoelige functies zijn volgens het Hof afzonderlijke gedragingen, die ook in afzonderlijke regels staan. IT-risicobeheer is een essentieel en apart onderdeel van een deugdelijk bestuur, en mocht dus ook apart worden beboet. De bank had terecht negentien overtredingen aangenomen.
Op één punt ging de bank volgens het Hof te ver. Haar eigen beleid schrijft voor dat de boete wordt verlaagd als er veel overtredingen tegelijk zijn, bij zeven of meer met 50 procent. Die korting had de bank niet toegepast, omdat zij het aantal al van 35 naar negentien had teruggebracht. Dat is volgens het Hof geen geldige reden. Gezien de ernst, het stelselmatige karakter en de positie van de verzekeraars als belangrijke systeemverzekeraar op Aruba vond het Hof een extra korting van 25 procent passend, in plaats van de volle 50 procent. Een extra korting voor de lange duur van het onderzoek zag het Hof niet, want deze zaak verliep anders dan die tegen de directeur. De korting van Afl. 5.000 voor de overschreden redelijke termijn liet het Hof staan, hoewel Afl. 2.500 volgens zijn eigen rechtspraak genoeg was geweest.
Het Hof vernietigde de uitspraak van het Gerecht voor zover die de boete had vastgesteld, en stelde de boete zelf vast op tweemaal Afl. 2.138.437,50, samen Afl. 4.276.875, Afl. 2.086.875 meer dan het Gerecht had bepaald. De Centrale Bank hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 23 september 2026
Bestuursrecht