Rechtbank veroordeelt man tot 14 maanden cel voor illegaal geldcircuit en valse hypotheekverklaringen Via een bouwbedrijf dat in werkelijkheid geen bouwbedrijf was, zette een man uit de regio Den Haag jarenlang girale betalingen om in contant geld, tegen een commissie van vijf of tien procent. Het bedrijf, een eenmanszaak, deed zich voor als aannemer met meer dan 25 jaar ervaring, maar de referenties op de website bleken vals en de foto's stonden al 9500 keer op internet. Ook liet hij valse werkgeversverklaringen opmaken waarmee anderen een hypotheek konden krijgen.
Het onderzoek begon bij een gefingeerd dienstverband bij een ander bedrijf. De eenmanszaak van de verdachte deed haar boekhouding bij hetzelfde administratiekantoor, waarvan twee medeverdachten bestuurder en medewerker waren. Op 8 maart 2023 volgden doorzoekingen. In de bungalow van de verdachte lagen een USB-stick, Excelbestanden, een handgeschreven briefje en een geprinte tabel met een schaduwboekhouding, en € 34.560 aan contant geld. De bedragen daarin kwamen overeen met facturen en banktransacties, maar stonden niet in de officiële administratie.
De werkwijze was tweeledig. Bij inkoopfacturen betaalde het bedrijf giraal aan een klus- of onderhoudsbedrijf en kreeg het datzelfde bedrag contant terug, met vijf procent erbovenop. Bij verkoopfacturen ontving het bedrijf giraal geld en gaf het dat contant terug, onder inhouding van tien procent. Er waren nauwelijks sporen van echt werk: geen projectadministratie, geen offertes, en op ruim 500 inkoopfacturen ter waarde van € 1.144.773,50 stond geen enkel werkadres of omschrijving van de werkzaamheden. Afgeluisterde gesprekken en appberichten lieten zien dat afnemers bedragen vroegen waarvoor een factuur moest komen, en daarna een 'bakkie' kwamen doen.
De verdediging stelde dat het bedrijf een bemiddelingskantoor was voor zzp'ers, met commissies van vijf en tien procent. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig: er is geen enkel spoor van bemiddeling in de administratie, op de website of in de bedrijfsomschrijving bij de Kamer van Koophandel, en de commissies stonden alleen in de persoonlijke boekhouding.
De rechtbank oordeelt dat het in ontvangst nemen en beschikbaar stellen van contant geld dat correspondeert met girale betalingen een geldtransfer is, en dus een betaaldienst waarvoor een vergunning van De Nederlandsche Bank nodig is. De verdachte had die niet. Dat betaler en begunstigde steeds hetzelfde bedrijf waren, staat daar niet aan in de weg. Bewezen is dat hij dit samen met anderen en als gewoonte deed.
Niet alle transacties uit de tenlastelegging zijn bewezen. De officier rekende met 505 inkoop- en 200 verkoopfacturen, maar de rechtbank neemt alleen een geldtransfer aan bij de 42 inkoop- en 23 verkoopfacturen die in de schaduwboekhouding zijn terug te vinden. Voor de rest ontbreekt concreet bewijs van een contante geldstroom, en volgt vrijspraak van die transacties. Wel zijn de facturen vals, omdat de vermelde werkzaamheden niet zijn verricht. Dat de verdachte ze voorhanden had, is ook bewezen.
Bij de werkgeversverklaringen ging het om vier personen die volgens het papier bij de eenmanszaak werkten. De rechtbank stelt vast dat zij er niet werkten. Een van hen kon zich geen details herinneren, een ander was in die periode tegelijk vennoot in twee firma's met bijna € 200.000 omzet, een derde kreeg € 3.000 per maand voor 20 uur per week, en een vierde was hoogzwanger en verklaarde maar drie uur per week te hebben gewerkt. De verklaringen dienden voor het verkrijgen van een hypotheek. Dat de verdachte niet wist van de verklaringen, wijst de rechtbank af: het was zijn bedrijf, en in een appgesprek meldde een medeverdachte hem dat de verklaring voor een hypotheekaanvraag werd gebruikt.
De officier van justitie eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank vindt 14 maanden, waarvan 4 voorwaardelijk, in beginsel passend. De redelijke termijn is met ongeveer 8 maanden overschreden, want de zaak had uiterlijk op 9 maart 2026 moeten zijn afgedaan terwijl het vonnis pas op 5 november 2026 volgt. Daarvoor krijgt de verdachte een strafvermindering van 10 procent, ongeveer een maand, die de rechtbank verwerkt door 5 in plaats van 4 maanden voorwaardelijk op te leggen. De verdachte beriep zich op zijn zwijgrecht, en dat rekent de rechtbank hem aan.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 14 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van voorarrest. De in beslag genomen geldbedragen van € 200 en € 34.560 worden teruggegeven, omdat niet vaststaat dat ze uit de bewezen feiten komen.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Strafrecht Rechtbank wijst verzoek om tegengetuigen af in bunq-geschil over klantenaantallen Bunq wil mogelijk een procedure beginnen tegen drie personen en een voorlopig getuigenverhoor laten houden. Het gaat om openbare uitlatingen die volgens de bank feitelijk onjuist of misleidend zijn. Een van die drie, een man uit Israël die zelf niet bij de zitting was, vroeg de rechtbank daarna om zijn eigen getuigen te mogen laten horen. Dat verzoek is afgewezen.
Het voorlopig getuigenverhoor is een middel om bewijs te verzamelen voordat er een gewone procedure loopt. De rechtbank had dit verhoor eerder bevolen, in een beschikking van 2 juli 2026. Op 20 oktober 2026 zijn getuigen gehoord, onder wie de man zelf. Een dag later vroeg hij om een contra-enquête, een extra ronde waarin de wederpartij tegengetuigen mag laten horen. Ook wilde hij dat de rechtbank vaststelde dat hij daar recht op had, en dat zij hem de processen-verbaal van de verhoren gaf.
Volgens de man kent de wet het recht op tegengetuigen toe aan wie bij het verhoor verschijnt, niet alleen aan wie meedeed aan de voorafgaande procedure. Hij wilde getuigen laten verklaren over de feitelijke grondslag van de publieke uitlatingen, de context waarin die waren gedaan en de omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van de al afgelegde verklaringen. Bunq verzette zich. De twee andere verweerders hadden tijdens de zitting laten weten geen contra-enquête te willen, en de man had er toen zelf ook niet om gevraagd. Bovendien had hij niet uitgelegd wie hij wilde laten horen, en vielen zijn onderwerpen volgens Bunq buiten waar het verhoor over gaat.
De rechtbank liet in het midden of de man, die niet was verschenen en zonder advocaat optrad, nog een verzoek om tegengetuigen kon doen. Ook als dat zou kunnen, bleef het verzoek volgens de rechtbank kansloos. Het verhoor gaat alleen over twee beweringen: dat de verweerders grote aantallen klanten vertegenwoordigen, en dat die groep klanten groeit. De drie overige beweringen die Bunq noemde, zijn volgens de rechtbank juridische kwalificaties of niet relevant, en vallen er dus buiten. Over het aantal klanten en de groei hebben de drie verweerders al elk een verklaring afgelegd.
De rechtbank vond zonder nadere toelichting niet in te zien welke nog te horen getuige in een contra-enquête iets relevants zou kunnen verklaren. De onderwerpen die de man noemde, maakten dat ook niet duidelijk. Daarom heeft hij volgens de rechtbank geen belang bij het horen van tegengetuigen. Dat geldt ook voor zijn overige verzoeken, zoals de vraag naar afschriften van de processen-verbaal en naar de formele sluiting van het verhoor. Die zijn daarom eveneens afgewezen.
De rechtbank wees alle verzoeken van de man af en hield iedere verdere beslissing aan. Eerst moet Bunq laten weten of zij nog meer getuigen wil horen. Daarna beslist de rechtbank hoe het voorlopig getuigenverhoor verdergaat.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter laat Rabobank huurder uit chalet zetten, ontruiming pas na zes maanden Een man die al zestien jaar een chalet op een recreatieterrein huurt, moet het pand verlaten. De voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, gaf Rabobank toestemming om het huurbeding in te roepen. Daardoor kan de bank het chalet leeg laten verkopen.
Het chalet is met een hypotheek bezwaard. De eigenaar verleende die in 2002 aan de bank. Toen de eigenaar de maandelijkse betalingen niet meer deed, zegde de bank de geldlening op en eiste zij het openstaande saldo op. De eigenaar betaalde niet. De bank besloot daarom het onderpand in het openbaar te verkopen. De executie werd in mei 2026 aangezegd. De veiling stond eerst gepland voor 8 september 2026 en is uitgesteld tot 8 december 2026.
Intussen bleek dat de eigenaar het chalet verhuurde aan een man die er sinds een huurcontract van 3 juli 2010 woont. In de hypotheekakte staat dat verhuur alleen mag met toestemming van de bank. Die toestemming heeft de bank nooit gegeven. Omdat de bank niet wist onder welke voorwaarden het chalet is verhuurd en of er nog meer mensen wonen, riep zij in mei 2026 het huurbeding in tegen de huurder en tegen 'de onbekende huurders'. Voor die laatste groep plaatste zij een oproep in dagblad Trouw. De bank had daarvoor wel toestemming van de rechter nodig.
De rechter mag zo'n verzoek maar op twee gronden afwijzen: de huurovereenkomst bestond al vóór de hypotheek, of de bank kan ook bij verkoop in verhuurde staat volledig worden betaald. Geen van beide doet zich voor. Het huurcontract is van 2010 en de hypotheek van 2002. Uit het taxatierapport blijkt bovendien dat het chalet in verhuurde staat veel minder oplevert dan de bank nog te vorderen heeft. Het bod van de huurder van € 115.000 lag zelfs onder de getaxeerde waarde van het chalet zonder huurder.
De huurder voerde aan dat de bank hem al zeven jaar kende en nooit bezwaar had gemaakt. De rechter begreep dit als een beroep op rechtsverwerking, het verlies van een recht door er te lang niet op te hebben gewezen. Dat slaagt niet. Daarvoor moet de bank duidelijk en ondubbelzinnig hebben laten blijken dat de verhuur in orde was. Enkel stilzitten en het verstrijken van de tijd is daarvoor onvoldoende.
Wel kreeg de huurder extra tijd. Hij woont er al ruim zestien jaar, kan in de huidige woningmarkt geen woning kopen en staat niet ingeschreven als woningzoekende, waardoor de kans op snel vervangende huurruimte klein is. De rechter stelde de ontruimingstermijn daarom op het wettelijke maximum van zes maanden.
De voorzieningenrechter verleende de bank verlof om het huurbeding in te roepen. De huurder en de onbekende huurders moeten het chalet met alles wat daarbij hoort ontruimen en de sleutels aan de bank afgeven. Dat mag pas zes maanden na betekening van de beschikking worden afgedwongen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad. Elke partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 26 oktober 2026
Civiel Recht Hof Den Haag: Deutsche Bank schond zorgplicht bij renteswaps voor lelietelers, kredietklacht verjaard Een groep lelietelers uit Wieringerwerf kocht in 2006 en 2007 bij Deutsche Bank twee renteswaps, afgesloten naast bedrijfsleningen: contracten waarmee een variabele rente wordt omgezet in een vaste. Toen de rente daalde, bleken de swaps een negatieve waarde te hebben. Bij het vervroegd aflossen van de leningen in 2014 moest het bedrijf een bedrag van circa € 161.000 aan de bank betalen. Het bedrijf, Mak c.s., stapte in 2018 naar de rechter: de bank zou haar zorgplicht hebben geschonden, zowel bij het adviseren van de swaps als bij een herstructurering van het krediet in 2009.
Het gerechtshof Den Haag boog zich over de zaak nadat de Hoge Raad het eerdere arrest van het hof Amsterdam had vernietigd. De Hoge Raad had de zaak teruggestuurd om opnieuw te beoordelen of de vorderingen verjaard waren en of het bedrijf gebonden was aan een afspraak uit 2014, waarin beide partijen verklaarden na afwikkeling van de swap niets meer van elkaar te vorderen te hebben.
Over de herstructurering van het krediet in 2009 was het hof kort. Die vordering is verjaard. Een lening is een relatief eenvoudig product, en het bedrijf had veel ervaring met het financieren van de onderneming. Het kon dus zelf beoordelen of de bank deugdelijk had gehandeld, en dat ook ruim voor 25 juli 2013 doen, de datum vijf jaar vóór de dagvaarding. De bewering dat het bedrijf pas na een bezoek aan een advocaat in 2016 inzicht kreeg, onderbouwde het niet.
Bij de renteswaps lag dat anders. Het hof vond dat een renteswap een moeilijk te doorgronden product is, vooral waar het om de risico's gaat. Het bedrijf had nooit eerder een swap of ander derivaat afgenomen. Het had daarom pas in november 2016, toen het een advocaat inschakelde, de kennis om te beoordelen of de bank goed had gehandeld. De vorderingen over de swaps zijn niet verjaard, en ook het beroep van de bank op de klachtplicht slaagt niet.
Inhoudelijk oordeelde het hof dat de bank haar waarschuwingsplicht heeft geschonden. De bank wist dat het bedrijf geen ervaring had met derivaten. In de presentatie van 21 juli 2006 stond als advies alleen dat de rente historisch laag was en dat het bedrijf die nu lang moest vastzetten. Over risico's, zoals een mismatch met de onderliggende lening of het ontstaan van een negatieve waarde, ging het niet. Een rentecap als alternatief bleef onbesproken. De brochures en algemene bepalingen die bij de kredietovereenkomsten zaten, behandelden juist veel verschillende derivaten in algemene termen en volstonden niet. Dat het bedrijf in de bevestigingen verklaarde naar tevredenheid te zijn ingelicht, woog het hof niet zwaar. Ook sloten de swaps niet aan bij de leningen: de looptijden waren ongeveer acht en tien jaar, terwijl de leningen dertien en vijftien jaar liepen. Voor de rest van die tijd was er geen bescherming tegen rentestijgingen, en daar kon de bank niets tegenover stellen.
Bij de afspraak uit 2014 kwam de bank wel een eind. Het hof las de clausule zo dat zij alleen gaat over de betalingen die partijen elkaar op grond van de swapbepalingen verschuldigd waren bij beëindiging. Een kwijting voor andere vorderingen, zoals die wegens onrechtmatig handelen, had de bank expliciet moeten maken. De vernietiging van de clausule wegens misbruik van omstandigheden was al verjaard. Een beroep van de bank op de clausule was ook niet in strijd met de redelijkheid en billijkheid. De hoogte van de negatieve waarde ligt dus vast, al kan die wel een rol spelen bij het berekenen van de schade.
Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 10 juli 2019 voor zover het de vorderingen en de proceskosten betreft. Het verklaart voor recht dat Deutsche Bank onrechtmatig heeft gehandeld bij de advisering en verkoop van de renteswaps, en veroordeelt de bank tot vergoeding van de geleden schade, op te maken bij staat. Omdat beide partijen deels verliezen, compenseert het hof de proceskosten in beide instanties.
Gerechtshof Den Haag · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: I-Finance mocht geen rentecompensatie reserveren, moet € 1,77 miljoen aan Cradle betalen Investeerder Cradle Capital en financiële dienstverlener I-Finance.nl lagen overhoop over geld uit een portefeuille consumentenleningen. Het ging om leningen die Hollandsche Disconto Voorschotbank tussen 2005 en 2010 aan consumenten had verstrekt. Cradle is sinds 2023 de economisch eigenaar van die portefeuille, dus de opbrengsten komen aan haar toe. Omdat Cradle zelf geen vergunning van de Autoriteit Financiële Markten heeft om krediet te verlenen, werd I-Finance, dat die vergunning wel heeft, de juridisch eigenaar. In serviceovereenkomsten werd afgesproken dat I-Finance de leningen int en administreert tegen een vergoeding.
In 2025 ontstond ruzie over rentecompensatie. Een kredietnemer had bij het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening geklaagd dat zijn variabele rente ten onrechte niet was gedaald toen de marktrente daalde. I-Finance vond de berekeningswijze die Cradle altijd hanteerde niet juist. Vanaf 22 mei 2025 boekte zij in zes tranches in totaal € 738.367,95 van de rekeningen waarop kredietnemers betalen over naar een eigen rekening, met de omschrijving 'reservering rentecompensatie'. Op 4 augustus 2025 zegde Cradle de overeenkomsten per direct op. Later haalde I-Finance nog eens € 92.000 van de rekeningen af.
De rechtbank oordeelt dat I-Finance dit geld niet mocht achterhouden. I-Finance beriep zich op de betalingsvolgorde in de overeenkomsten, die een reserve voor 'expected borrowers' charge backs' toestaat. Volgens de rechtbank betekent een 'charge back' in het financiële verkeer een stornering door de betaler, en dat zijn onvoorziene kosten, anders dan rentecompensatie die al jaren bekend was. I-Finance had ruim twee jaar lang ook nooit op deze manier gereserveerd. Ook de bepaling dat zij mag doen wat nodig is om aan wet- en regelgeving te voldoen, helpt haar niet: geen regel verplicht haar tot zo'n reserve. De zorg dat zij rentecompensatie niet zou kunnen uitbetalen, was onvoldoende onderbouwd, omdat Cradle haar contractueel vrijwaart en dat tot nu toe ook deed. Het feit dat I-Finance de kredietnemers actief moet aanschrijven, is op zichzelf juist, maar volgens de rechtbank wordt dat belang niet gediend door geld apart te zetten.
De opzegging van 4 augustus 2025 was daarom rechtsgeldig. I-Finance was toen al in verzuim, en dat had zij niet betwist.
De rechtbank wijst vervolgens de vordering van Cradle toe en beveelt I-Finance om binnen veertien dagen mee te werken aan de afwikkeling van de samenwerking. Dat betekent dat de juridische eigendom en de servicing van de portefeuille moeten worden overgedragen aan Qube Capital, een aan Cradle gelieerde partij met de vereiste vergunningen. De overeenkomst eist niet dat de nieuwe servicer los van Cradle staat, en er waren geen concrete aanwijzingen dat de kredietnemers bij Qube slechter af zijn. Ook het ontbreken van een vrijwaring bij de overdracht staat dat niet in de weg. Verder moet I-Finance alle stukken over de leningen overhandigen. Een dwangsom legt de rechtbank niet op, omdat van een vergunninghoudende partij verwacht mag worden dat zij het vonnis naleeft. Andere, te vaag geformuleerde onderdelen van de vordering, zoals 'alle activiteiten voor een efficiënte afwikkeling', worden afgewezen.
De tegenvorderingen van I-Finance gaan allemaal onderuit. Zij wilde onder meer verklaringen dat zij € 890.820,09 mocht reserveren, en terugbetaling van € 2.036.650,26 die zij naar eigen zeggen onverschuldigd aan Cradle had betaald. Volgens de rechtbank betaalde zij die bedragen op grond van de serviceovereenkomsten, en dat blijft zo ook al meent I-Finance nu dat kredietnemers te veel rente betaalden. Ook het verzoek om inzage in betaalgegevens van bepaalde leningen wordt afgewezen, omdat I-Finance haar rol als servicer verliest en daar geen belang meer bij heeft. De spoedvoorzieningen die Cradle had gevraagd, vervallen omdat in dit vonnis tegelijk over de hoofdzaak wordt beslist.
De rechtbank veroordeelt I-Finance tot betaling van € 1.768.249,47 aan Cradle, met wettelijke rente vanaf 14 juli 2026, plus de bedragen die vanaf 1 juli 2026 op de rekeningen binnenkomen en aan Cradle toekomen. Daarnaast moet I-Finance € 6.675 aan buitengerechtelijke incassokosten, € 7.380,55 aan beslagkosten en € 18.437,40 aan proceskosten in conventie betalen, € 4.631 in reconventie en € 635 in het inzage-incident. De kosten van het spoedincident worden gecompenseerd.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht