Rechtbank verlengt uithuisplaatsing van minderjarige bij oudtante tot september 2027 Een 14-jarige jongen mag van de rechtbank Noord-Nederland de komende periode bij zijn oudtante blijven wonen. De rechtbank verlengde de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin tot 18 september 2027.
De jongen verblijft sinds mei 2026 bij zijn oudtante, nadat hij niet langer bij zijn moeder kon wonen. De Raad voor de Kinderbescherming had gevraagd om een machtiging voor plaatsing in een pleeggezin of in een accommodatie van jeugdhulp, zoals een instelling. De rechtbank had op 16 september 2026 al een ondertoezichtstelling uitgesproken en een tijdelijke machtiging voor de plaatsing bij de oudtante verleend tot 30 oktober 2026. De beslissing over de langere duur was toen aangehouden.
De jongen heeft zijn hoofdverblijf formeel bij zijn moeder, maar terugkeer is op dit moment niet mogelijk. De rechtbank overwoog dat eerst gewerkt moet worden aan herstel van het contact tussen moeder en kind, via een traject bij zorginstelling KOEN. De vader had eerder gevraagd om het hoofdverblijf bij hem te bepalen, maar dat verzoek wees de rechtbank in een andere zaak af.
Bij de oudtante voelt de jongen zich goed en kan hij tot rust komen. De rechtbank achtte het noodzakelijk de plaatsing daar voort te zetten. Het verzoek om ook een machtiging te verlenen voor plaatsing in een jeugdhulpaccommodatie wees de rechtbank af. Zo'n plaatsing is een ingrijpende maatregel waaraan de jongen zich sterk verzet, en de rechtbank vond het te ver gaan om de gezinsinstelling Jeugdbescherming Noord en Veilig Thuis Groningen dat ruime mandaat te geven.
De rechtbank verleende de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin bij de oudtante met ingang van 30 oktober 2026 tot 18 september 2027.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof heft bewind over jongeman met autisme op: geen bewijs dat zijn geestelijke toestand geldzorgen veroorzaakte Een jongeman van 28 uit de regio Haarlem zag zijn financiën plotseling uit handen genomen worden. Hij woonde tot de zomer van 2025 bij zijn moeder en zus, die geld van hem eisten en hem emotioneel en fysiek mishandelden. Onder die druk maakte hij geld over en deed hij uitgaven alleen om onder de druk uit te komen. Toen hij op grond van een zorgmachtiging, een rechterlijke machtiging voor verplichte zorg, werd opgenomen bij een zorginstelling, vroeg die instelling de kantonrechter om bewind. Bij bewind beheert een bewindvoerder het vermogen van iemand die dat zelf niet kan. De kantonrechter stelde het bewind in en benoemde FHV Castricum B.V. tot bewindvoerder.
De man ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam. Hij voerde aan dat de situatie waarin hij onder druk werd gezet er niet meer is. Hij woont niet meer bij zijn moeder en zus, heeft geen contact met hen en gaat er niet naar terug. Binnen afzienbare tijd verhuist hij naar een beschermde woonvorm. Schulden of uitgeleend geld waren er volgens hem niet. Hij vond dat hij zijn geldzaken zelf kan regelen.
De bewindvoerder vertelde op zitting dat de man vóór het bewind een lege bankrekening had, een creditcardschuld tot het maximum van € 1.000 en hoge kosten voor openbaar vervoer. Nu krijgt hij € 143 leefgeld per week en gaat het volgens de bewindvoerder goed: er zijn geen schulden en hij heeft ongeveer € 4.000 gespaard voor de inrichting van zijn nieuwe woning. Toch twijfelde de bewindvoerder of de man zonder bewind overzicht houdt, mede omdat hij is gediagnosticeerd met autisme en een lager IQ dan gemiddeld heeft. De bewindvoerder wilde eerst een zelfredzaamheidstraject starten om te zien of en wanneer hij het zelf kan.
Het hof oordeelt dat er geen grond voor bewind was, niet toen de kantonrechter besliste en ook nu niet. Een bewind vanwege iemands geestelijke toestand kan alleen als die toestand ertoe leidt dat hij zijn vermogensrechtelijke belangen niet behoorlijk kan behartigen. Dat is hier niet vastgesteld. Wel is bij de man een autismespectrumstoornis vastgesteld en is mogelijk sprake van een verstandelijke beperking. Maar er is geen of onvoldoende medische informatie waaruit volgt dat zijn toestand de geldzorgen veroorzaakte. De problemen lijken vooral voort te komen uit de druk van zijn moeder en zus, en die oorzaak was al weggenomen door de opname vanaf 2 september 2025. Het verzoekschrift van de instelling noemde bovendien alleen dat hij onder druk geld had overgemaakt en dat de instelling hem wilde beschermen tegen verkeerde keuzes. Daaruit volgt volgens het hof geen verband met zijn geestelijke toestand. Op de zitting liet de man bovendien zien dat hij zijn inkomsten en uitgaven kent en zijn financiën zelf bijhoudt via het online portaal van de bewindvoerder.
Het hof wijst erop dat beschermingsmaatregelen niet dieper in het recht op zelfbeschikking mogen ingrijpen dan strikt nodig is, en dat een minder zware maatregel voorrang heeft. De man kan wel baat hebben bij hulp, bijvoorbeeld van een budgetcoach, en heeft laten zien dat hij zich zo nodig laat bijstaan. De begeleiding van zijn woonvoorziening kan hem daarbij helpen. Een zelfredzaamheidstraject binnen een bewind is omdat het bewind vervalt niet meer aan de orde.
Het hof vernietigt de beschikking van de kantonrechter. De taak van de bewindvoerder eindigt daarmee de dag na de uitspraak. De bewindvoerder moet binnen twee maanden de eindrekening en verantwoording afleggen aan de man en een exemplaar bij het bewindsbureau van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, indienen. De handelingen die de bewindvoerder tot nu toe heeft verricht blijven geldig. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter legt Amsterdamse man voorlopige kinderbijdrage van € 483 per kind per maand op Een echtpaar uit de regio Amsterdam, sinds 1 september 2022 uit elkaar, heeft twee kinderen van veertien en tien jaar. Jarenlang regelden de ouders de kosten van de kinderen zonder kinderalimentatie. Ze stortten allebei maandelijks € 800 op een gezamenlijke kinderrekening, waar ook de kinderbijslag naartoe ging. Over de bijdrage aan die rekening en over de zorgverdeling ontstond ruzie. De vrouw vroeg de rechtbank daarom om een voorlopige kinderbijdrage vast te stellen, vooruitlopend op de echtscheidingszitting, die gepland staat voor 11 januari 2027.
De vrouw stelde dat de man zich niet meer aan de afspraken hield. Ook was de zorgverdeling veranderd: de kinderen zijn volgens haar inmiddels bijna alle dagen bij haar. De man woont nog in een appartement met één slaapkamer, waardoor de kinderen er nauwelijks kunnen slapen. Zij vroeg een bijdrage van € 1.194 per maand voor beide kinderen samen, met terugwerkende kracht tot 1 september 2025. De man voerde verweer. Hij vond dat de afspraak om de kosten gelijk te delen moest blijven gelden, dat de zorg nog steeds fifty-fifty was en dat de vrouw haar inkomen niet transparant had gemaakt. Hij wees erop dat zij als fiscalist wel weet welke stukken zij moet laten zien.
De rechtbank vond dat de vrouw een spoedeisend belang had. Van haar kon niet worden gevraagd de echtscheidingsprocedure af te wachten. De man had een overzicht van zijn stortingen op de kinderrekening overgelegd, maar de vrouw betwistte dat en het was niet met bewijsstukken onderbouwd. Voorlopig ging de rechtbank er daarom van uit dat de bestaande afspraak niet werkt. Ook was vast komen te staan dat de kinderen in feite meer bij de vrouw verblijven. De te late stukken van beide partijen liet de rechtbank toe, omdat de vrouw er inhoudelijk op had kunnen reageren en zelf ook te laat stukken had ingediend.
De bijdrage gaat in op 9 september 2026, de dag waarop het verzoek werd ingediend. Een eerdere ingangsdatum wees de rechtbank af. Een bijdrage over het verleden kan ingrijpende gevolgen hebben en de man had aangevoerd dat hij steeds bedragen was blijven betalen. De behoefte van de kinderen stelde de rechtbank op € 832 per kind per maand. Daartegen had de man geen verweer gevoerd. Bij de man rekende de rechtbank met een jaarinkomen van € 102.455, het inkomen uit zijn jaaropgaaf over 2025. Hij had onvoldoende onderbouwd dat zijn inkomen lager was, ook al zou hij zijn WW-uitkering aanvullen met een transitievergoeding.
Bij de vrouw rekende de rechtbank met de winst uit haar eenmanszaak over 2025, € 63.747. Haar bedrijf in de vorm van een B.V. leverde geen inkomsten op en wordt naar verwachting dit jaar geliquideerd, dus die liet de rechtbank buiten beschouwing. Zij verwacht dit jaar dezelfde winst als in 2025. Het is haar dus gelukt haar inkomen op peil te krijgen, ondanks de extra zorgtaken. Een lagere winst voor 2027 was niet onderbouwd. Voor de zorgkorting koos de rechtbank 25 procent, passend bij de situatie dat de kinderen vaker bij de vrouw zijn. Uit de draagkrachtberekening bleek dat de man € 1.649 per maand kan dragen en de vrouw € 1.404.
De rechtbank bepaalt dat de man vanaf 9 september 2026 € 483 per kind per maand betaalt aan de vrouw, bij vooruitbetaling. De vrouw betaalt vanaf dat moment alle kosten van de kinderen die buiten de bijdrage vallen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en het meer of anders verzochte, waaronder de terugwerkende kracht tot 1 september 2025, wees de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat zoon (5) bij moeder in Egypte en eist inzage in zaak van vader in verdeling huwelijksgemeenschap Een vijfjarige jongen woont al zijn hele leven bij zijn moeder, maar die verblijft sinds augustus 2025 met hem in Egypte, terwijl zijn vader in Nederland woont. Het gerechtshof Amsterdam moest beslissen waar het kind zijn hoofdverblijfplaats moet hebben, en ook hoe de huwelijksgemeenschap van zijn ouders wordt verdeeld, waaronder een woning in Egypte en de eenmanszaak van de vader.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 17 november 2025. De rechtbank had de hoofdverblijfplaats bij de moeder bepaald, de vader een kinderalimentatie van € 462 per maand opgelegd en een verdeling van de huwelijksgemeenschap gelast. De moeder ging in hoger beroep over de verdeling, de vader over de hoofdverblijfplaats en de alimentatie. De ouders trouwden in 2016 in Egypte in gemeenschap van goederen en het huwelijk is in april 2025 ontbonden.
Eerst keek het hof of de Nederlandse rechter wel bevoegd is, omdat de moeder met het kind in Egypte verblijft. Het hof oordeelde van wel: de gewone verblijfplaats van het kind is nog altijd Nederland. De moeder verblijft volgens het hof noodgedwongen en tijdelijk bij haar ouders in Egypte en heeft zelf ter zitting gezegd zo snel mogelijk terug te willen naar Nederland.
De vader wilde dat het kind bij hem komt wonen. Hij zei dat hij van 7.00 tot 15.00 uur werkt, daarna voor zijn zoon kan zorgen en dat de voorschoolse opvang het overbrugt. De moeder stelde dat hij in het verleden drugs gebruikte in het bijzijn van het kind en dat het kind zelfs in het ziekenhuis is opgenomen na het binnenkrijgen van drugs. De vader ontkende dat laatste met klem en erkende alleen dat hij soms een joint rookt. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek af te wijzen, omdat de vader nog niet voldoende vaardigheden heeft om het kind op te voeden. Het hof volgde dat advies: er zijn geen aanwijzingen dat het niet goed gaat met de jongen bij zijn moeder en wijziging is niet in zijn belang. Omdat de hoofdverblijfplaats niet verandert, kwam het hof niet toe aan het verzoek van de vader om de kinderalimentatie te verlagen naar € 55 per maand.
Bij de verdeling draaide het eerst om een woning met garage in Egypte. De moeder vond dat die van de vader was en dus in de gemeenschap viel. Het hof stelde vast dat de vader in januari 2022 slechts een voorlopige koopovereenkomst sloot. De eigendom zou pas overgaan als de volledige koopsom na drie jaar was betaald, en dat dit vóór de peildatum van 11 juli 2024 was gebeurd, is niet gesteld of gebleken. Daarmee is niet aangetoond dat de woning tot de gemeenschap behoort. Een uitstel voor extra bewijsstukken kreeg de moeder niet, omdat haar stellingen al tekortschoten.
Daarnaast ging het om de eenmanszaak van de vader, een kok. Een eenmanszaak heeft geen afgescheiden vermogen, dus bezittingen en schulden vallen in de gemeenschap. Dat er geen goodwill is, staat niet ter discussie. De vader gaf echter onvoldoende openheid: hij leverde alleen de belastingaanslagen over 2020 tot en met 2022 en over 2024. Daardoor is niet duidelijk hoeveel geld op zakelijke rekeningen stond. Het hof vernietigde op dit punt de beschikking.
De belastingschulden van de eenmanszaak, volgens de vader ongeveer € 30.000, dragen beide ex-partners zoals de rechtbank bepaalde elk voor de helft. De moeder wilde dat de vader ze alleen draagt, omdat zij de taal onvoldoende sprak en niets van de financiën wist. Dat is volgens het hof niet uitzonderlijk genoeg om van de hoofdregel af te wijken. Bovendien is onvoldoende weersproken dat het geld uit de onderneming steeds voor het gezin is gebruikt.
Het hof bepaalde dat de vader de aangifte en aanslag inkomstenbelasting over 2023, de aangifte over 2024 en het saldo van de zakelijke bankrekening op 11 juli 2024 aan de moeder moet verstrekken. Het saldo wordt aan de vader toebedeeld, onder de verplichting om de helft aan de moeder te betalen. De rest van de bestreden beschikking blijft in stand, de hoofdverblijfplaats blijft bij de moeder en het overige verzochte wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat € 750 kinderalimentatie staan: vader bewijst zijn inkomen niet, rijbewijskosten blijven bij hem Na 28 jaar samenwonen gingen een vader en moeder in augustus 2023 uit elkaar. Twee van hun kinderen woonden bij de vader. De jongste dochter, nu 16, verbleef eerst om en om bij beide ouders, maar woont sinds 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder. Over de verdeling van de kosten van de kinderen hadden de ouders nooit iets op papier gezet.
De rechtbank Noord-Holland bepaalde in april 2026 dat de vader aan de moeder € 750 per maand kinderalimentatie moet betalen voor de dochter, met ingang van 1 mei 2025. De vader vroeg daarnaast om een bijdrage van de moeder voor zijn zoon, die op 13 april 2026 18 werd. Ook wilde hij dat de moeder de helft van de kosten van de rijbewijzen van de kinderen zou betalen. De rechtbank wees die verzoeken af. De vader ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar, van 10 april 2026 (hersteld op 3 juni 2026). De zoon voegde zich later bij dat beroep.
Het hof verklaarde de zoon eerst niet-ontvankelijk. Het verzoek om alimentatie voor hem ging uitsluitend over de periode dat hij nog minderjarig was. In die periode worden minderjarigen door hun ouders vertegenwoordigd en kunnen ze zelf geen procespartij zijn.
Daarna keek het hof naar de ingangsdatum. De vader wilde dat de alimentatie pas op 1 juni 2025 zou ingaan, omdat de moeder dat in eerste aanleg zelf zou hebben gesteld. Het hof zag dat als een verschrijving. Vast staat dat de dochter vanaf 1 mei 2025 vrijwel volledig bij de moeder woonde, en de vader betwistte dat niet. De datum van 1 mei 2025 blijft daarom staan.
Het grootste punt was de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de vader. De behoefte van kinderen wordt in beginsel bepaald op basis van het netto besteedbaar gezinsinkomen in de laatste periode dat het gezin nog samen was. De vader stelde dat daarvoor alleen zijn salaris van € 68.549 telde, omdat het gezin uitsluitend van de gezamenlijke bankrekening zou hebben geleefd. De moeder betwistte dat gemotiveerd: de vader deed ook veel contante uitgaven en betalingen vanaf andere rekeningen. Volgens het hof had de vader zijn stelling onvoldoende onderbouwd en niet weersproken dat hij veel contant uitgaf.
Bovendien bleek de vader meer inkomstenbronnen te hebben dan zijn salaris. Hij is directeur-grootaandeelhouder van een holding met meerdere werkmaatschappijen en mede-eigenaar van onroerend goed op achttien adressen. Daarover heeft hij nauwelijks stukken overgelegd: geen jaarrekeningen van zijn vennootschappen over 2023 tot en met 2025, geen overzicht van zijn huurinkomsten, geen belastingaangiften en aanslagen. Het hof kon daardoor noch de behoefte van de kinderen noch de draagkracht van de vader vaststellen. De gevolgen daarvan komen voor rekening en risico van de vader. Omdat een vergelijking van de draagkracht van beide ouders onmogelijk was, kwam het hof ook niet toe aan het inkomen van de moeder, die volgens de vader meer zou kunnen werken dan haar huidige 17 uur per week.
Tot slot vroeg de vader om een verklaring voor recht dat de ouders de kinderen een rijbewijs in het vooruitzicht hadden gesteld. Het hof wees dat af. Een eventuele afspraak met de kinderen zegt niets over hoe de ouders de kosten onderling moeten delen, en een concrete afspraak waaruit een betalingsverplichting van de moeder volgt is niet gebleken. De gevraagde verklaring ziet bovendien niet op een bepaalde rechtsverhouding tussen de ouders en is al daarom niet toewijsbaar. Het verzoek om de uitvoerbaarheid bij voorraad te schorsen verviel, omdat het hof in de hoofdzaak zelf besliste.
Het hof verklaarde de zoon niet-ontvankelijk en bekrachtigde de beschikking van de rechtbank. De vader blijft dus € 750 per maand betalen voor zijn dochter, met ingang van 1 mei 2025. Het verzoek om een bijdrage van de moeder voor de zoon en het verzoek over de rijbewijzen bleven afgewezen. De proceskosten in hoger beroep werden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht