Rechtbank Amsterdam bevoegd voor vordering tegen buitenlandse Google-onderdelen Een Duitse en een Britse prijsvergelijkingssite die Google aansprakelijk stellen voor de manier waarop het bedrijf zijn eigen vergelijkingsdienst Google Shopping zou hebben bevoordeeld, mogen hun hele schadezaak, ook tegen de Amerikaanse en andere buitenlandse Google-vennootschappen, gewoon bij de rechtbank Amsterdam voortzetten. Dat blijkt uit een tussenvonnis waarin de rechtbank een langlopend geschil over haar eigen bevoegdheid beslecht.
De twee prijsvergelijkingssites baseren hun schadeclaim op een besluit van de Europese Commissie uit 2017, waarin is vastgesteld dat Google misbruik maakte van zijn machtspositie door zijn eigen vergelijkingsdienst te bevoordelen boven concurrerende diensten. Voor de Nederlandse Google-vennootschappen, gevestigd in Amsterdam, staat de bevoegdheid van de Nederlandse rechter niet ter discussie. De vraag was of de rechtbank ook bevoegd is voor de andere gedaagden: het Amerikaanse moederbedrijf en diverse Europese Google-vennootschappen in onder meer het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje.
Volgens de Europese bevoegdheidsregels kan een buitenlandse partij worden meegesleept in een procedure bij de rechter van een 'ankergedaagde', als er een voldoende nauwe band bestaat tussen de vorderingen, zodat een gezamenlijke behandeling tegenstrijdige uitspraken voorkomt. Voor deze zaak was lang onduidelijk hoe die maatstaf precies moet worden toegepast wanneer, zoals hier, de Nederlandse Google-vennootschappen zelf niet in het Commissiebesluit zijn aangewezen als pleger van de inbreuk, maar wel tot hetzelfde concern behoren als het bedrijf dat wel is beboet. De rechtbank had de knoop daarom aangehouden totdat het Europese Hof van Justitie op 16 april 2026 uitspraak deed in een andere, vergelijkbare zaak.
Uit dat arrest volgt dat zo'n nauwe band inderdaad kan bestaan, mits voldaan is aan twee voorwaarden uit eerdere Europese rechtspraak: de betrokken vennootschappen moeten economisch, organisatorisch en juridisch met elkaar verbonden zijn, en er moet een concreet verband bestaan tussen de economische activiteiten van de Nederlandse vennootschap en het onderwerp van de vastgestelde inbreuk. Belangrijk is dat de rechter deze vraag bij het bepalen van zijn bevoegdheid maar oppervlakkig hoeft te beoordelen: het is voldoende dat aannemelijk is dat aan deze voorwaarden is voldaan, zonder dat de zaak inhoudelijk al wordt beslist.
Google voerde aan dat de Nederlandse vennootschappen part noch deel hadden aan de inbreuk: zij verkochten zelf geen advertenties en konden geen invloed uitoefenen op de manier waarop Google Shopping werd gepresenteerd. De rechtbank verwerpt dit verweer. Beslissend is niet of de Nederlandse vennootschap zelf aan de inbreuk heeft meegewerkt, maar of er een verband bestaat tussen haar bedrijfsactiviteiten en het onderwerp van de inbreuk. Omdat Google Nederland marketing- en verkoopondersteuning bood aan adverteerders die juist via de betaalde zoekresultaten van Google Shopping werden bediend, is dat verband naar het oordeel van de rechtbank voldoende aannemelijk gemaakt. Datzelfde geldt voor de andere buitenlandse Google-vennootschappen, die volgens onbetwiste informatie uit buitenlandse handelsregisters vergelijkbare marketing- en verkoopondersteunende taken vervulden.
Google vroeg de rechtbank ook om de inhoudelijke behandeling van de zaak op te schorten in afwachting van de beantwoording van andere prejudiciële vragen, gesteld door de Hoge Raad in een niet-verwante kartelzaak over vrachtwagens, die gaan over welk nationaal recht van toepassing is op dit soort schadeclaims. De rechtbank wijst dit verzoek af: de aansprakelijkheid van de Amerikaanse Google-vennootschappen staat door het Commissiebesluit al grotendeels vast, en de kwesties die in de vrachtwagenzaak spelen, zoals verjaring en de overdraagbaarheid van vorderingen, doen zich in deze procedure vooralsnog niet voor. Bovendien had de zaak al anderhalf jaar stilgelegen vanwege de eerdere aanhouding.
De rechtbank verklaart zich bevoegd om over de vorderingen tegen alle gedaagde Google-vennootschappen te oordelen, wijst het verzoek tot aanhouding van de hoofdzaak af, en veroordeelt Google c.s. in de proceskosten van het bevoegdheidsincident van € 1.810,50. De hoofdzaak wordt voortgezet: Google moet nu inhoudelijk verweer voeren.
Rechtbank Amsterdam · 26 augustus 2026
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht Rechtbank legt 24 maanden cel op voor 25 kilo ketamine in huurauto, een jaar minder dan geëist Op 27 januari 2026 hielden agenten op de A16 bij Breda, vlak bij de Belgische grens, een Spaanse huurauto aan. Achter de autolampen bij de voor- en achterbumper zaten 25 pakketten verstopt van elk een kilo ketamine. Achter het stuur zat een 33-jarige man uit Colombia, die de auto een paar dagen eerder zelf had gehuurd. Hij reed samen met een medeverdachte.
Ketamine wordt steeds vaker gebruikt als partydrug. Het middel is verslavend en bij ongecontroleerd gebruik schadelijk voor de volksgezondheid. De rechtbank schat de straatwaarde van deze partij op ongeveer € 500.000. Volgens de rechtbank gaat zulke handel vaak samen met andere misdrijven, zoals geweldsdelicten en witwassen. Dat de ketamine voor de verkoop in de drugsscene bedoeld was, blijkt volgens de rechtbank al uit het feit dat de pakketten illegaal aanwezig waren en verborgen werden vervoerd.
De man stond terecht voor het opzettelijk, zonder registratie, in voorraad hebben van een grote hoeveelheid van een werkzame stof. Dat is verboden op grond van de Geneesmiddelenwet. Hij verklaarde op zitting dat hij niet wist dat er ketamine in de auto zat, 'als zodanig', maar dat hij wel 'indirect heeft deelgenomen'. De rechtbank ziet daarin geen reden om hem vrij te spreken. Hij was de bestuurder van de auto waarin de drugs zaten, en op het verpakkingsmateriaal van een van de pakketten is zijn DNA aangetroffen.
Officier van justitie en verdediging waren het erover eens dat vol opzet niet te bewijzen is. De rechtbank oordeelt dat er wel sprake is van voorwaardelijk opzet. Dat betekent dat de man de aanmerkelijke kans op de aanwezigheid van de drugs heeft aanvaard. Daarom verklaart de rechtbank het in voorraad hebben van de 25 kilo ketamine bewezen. Voor het overige, wat meer of anders was ten laste gelegd, volgt vrijspraak.
De officier van justitie eiste 36 maanden gevangenisstraf. Dat sluit aan bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting, die voor het bezit van 25 kilo harddrugs uitgaan van 36 maanden. De rechtbank rekent ketamine hier gelijk aan harddrugs, omdat voor beide dezelfde maximumstraf geldt. De verdediging vroeg om een straf gelijk aan het voorarrest, of anders een onvoorwaardelijk deel gelijk aan het voorarrest aangevuld met een voorwaardelijk deel.
De rechtbank wijkt in het voordeel van de man af van het oriëntatiepunt. Detentie in Nederland weegt voor hem als buitenlander extra zwaar: hij spreekt geen Nederlands en geen Engels en heeft weinig binding met Nederland. De rechtbank legt hem daarom een gevangenisstraf van 24 maanden op, met aftrek van het voorarrest. De straf wordt volledig uitgezeten binnen de penitentiaire inrichting, tot hij in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 3 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt taakstraf op voor 21.600 stuks illegaal knalvuurwerk in bus, minder dan de geëiste cel Op 23 november 2025 reed een jongeman in Almelo met een gehuurde bus door een woonwijk. In de laadruimte lagen 21.600 stuks professioneel knalvuurwerk van het type Dumbum 5G, bestemd voor particulier gebruik. Politie hield hem aan en trof het vuurwerk aan. Het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht het later: de vondst had samen een netto explosieve massa van ruim 100 kilo.
De man bekende dat hij het vuurwerk voorhanden had. Hij vertelde dat hij de lading voor anderen vervoerde en daarvoor € 500 zou krijgen, een bedrag dat hij naar eigen zeggen nooit heeft ontvangen. Van wie hij de opdracht kreeg en waar hij het vuurwerk naartoe moest brengen, wilde hij niet zeggen. Het bezit van dit soort vuurwerk valt onder het Vuurwerkbesluit en daarmee onder de Wet op de economische delicten. De rechtbank Overijssel, zittingsplaats Almelo, beoordeelde de zaak met drie rechters in de meervoudige economische kamer.
De rechtbank noemt het feit ernstig. Knalvuurwerk van deze soort veroorzaakt krachtige explosies waarmee veel schade kan worden aangericht. Door ermee rond te rijden in een woonwijk bracht de man volgens de rechtbank de veiligheid van goederen en mensen ernstig in gevaar. Ook zijn rol weegt zwaar: de rechtbank vindt de achteloosheid zorgwekkend waarmee hij zich voor € 500 liet overhalen om een gevaarlijke lading te vervoeren. Zolang er mensen zijn die zulke klussen aannemen, blijven de opdrachtgevers buiten beeld en kan de illegale vuurwerkhandel doorgaan, aldus de rechtbank.
Tegelijk houdt de rechtbank rekening met zijn spijtbetuiging en met de openheid van zaken die hij uiteindelijk, voor zover mogelijk, heeft gegeven. Hij is niet eerder veroordeeld voor een soortgelijk feit. Hij werkt in loondienst en als zzp'er in de ouderenzorg, woont bij zijn ouders en heeft een relatie. Volgens de rechtbank heeft hij zijn leven op de rit.
De officier van justitie eiste achttien maanden gevangenisstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke celstraf op te leggen die langer zou duren dan het voorarrest. De rechtbank koos een tussenweg en nam de hoeveelheid vuurwerk als uitgangspunt, naast straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd. Zij vindt een onvoorwaardelijke taakstraf passend, aangevuld met een voorwaardelijke gevangenisstraf om de ernst van het feit te benadrukken en herhaling te voorkomen.
De man krijgt een taakstraf van 200 uur, met aftrek van de tijd die hij in verzekering heeft gezeten. Voert hij die niet naar behoren uit, dan volgt 100 dagen vervangende hechtenis. Daarnaast krijgt hij een gevangenisstraf van zes maanden die niet wordt uitgevoerd, tenzij hij binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw een strafbaar feit pleegt. Het in beslag genomen geldbedrag van € 1.986 krijgt hij terug: de officier van justitie achtte niet aannemelijk dat het uit het strafbare feit kwam, en de man zei het te hebben gewonnen met gokken.
Rechtbank Overijssel · 12 oktober 2026
Strafrecht Rechter matigt boete voor illegale radiozender in Veendam met 10% wegens te late beslissing Op 17 april 2024 hoorden twee inspecteurs van de Rijksinspectie Digitale Infrastructuur op de A7 een radiozender op 100.0 megahertz die niet vergund was. Met peilapparatuur kwamen ze uit bij een woning in Veendam. Daar stond een antenne van zo'n dertien meter hoog, en aan de achterkant van het huis hoorden ze dezelfde muziek als op hun ontvanger. De bewoner, een man uit Veendam, sprak de inspecteurs die middag aan een tankstation aan. Hij zei dat 'gepakt worden erbij hoort' en dat hij er 'een potje voor' had.
De minister van Economische Zaken legde hem op 19 maart 2025 een boete van € 10.016 en een last onder dwangsom op. De boete bestond uit een basisboete van € 2.500 en opslagen voor het grote bereik van de zender en voor uitzenden in het gebied van twee legale FM-zenders. De man was al eerder beboet voor illegale uitzendingen, in 2011 met € 1.250 en in 2018 met € 2.500. De minister verklaarde zijn bezwaar op 5 september 2025 ongegrond. De man ging in beroep bij de rechtbank Rotterdam.
Dat hij de zender illegaal had gebruikt, werd niet betwist. Wel voerde hij aan dat hij op de inspecteurs had mogen vertrouwen. Het contact bij het tankstation was volgens hem informeel en vriendelijk geweest, en daarna bleef het maandenlang stil. De rechtbank gaat daar niet in mee. De inspecteurs hadden niets gezegd over wat er na de inspectie zou volgen, en de man maakte niet duidelijk welke uitlatingen hem het vertrouwen hadden gegeven dat handhaving zou uitblijven. Ook het tijdsverloop veranderde daar niets aan.
Ook het beroep op zijn privéomstandigheden en geringe financiële draagkracht haalt weinig uit. De rechtbank vindt dat de minister de boete aan de hand van het sanctiebeleid goed heeft onderbouwd. De uitzending had een groot geografisch en demografisch bereik en tastte de positie van twee legale zenders aan. Een beroep op beperkte draagkracht kan bovendien alleen slagen met inzicht in de actuele financiële situatie, en dat gaf de man niet.
Wel slaagt zijn betoog over de termijn. Een bestuursorgaan moet binnen dertien weken na het rapport een boete opleggen. Hier zat bijna een jaar tussen het rapport van 19 april 2024 en het besluit van 19 maart 2025, een overschrijding van 35 weken. Zo'n overschrijding leidt normaal niet vanzelf tot een lagere boete. De man had echter een concreet belang aannemelijk gemaakt: tot begin december 2024 leefde hij van een Wajong-uitkering, en bij een tijdige boete had de minister met die inkomenssituatie rekening gehouden. Daarom matigt de rechtbank de boete met 10%.
De last onder dwangsom blijft staan. Die geldt vijf jaar en moet herhaling voorkomen. Dat de uitzendingen inmiddels zijn gestopt, neemt de afschrikkende werking niet weg, zeker gelet op de eerdere overtredingen. De positieve ontwikkelingen in zijn privéleven noemt de rechtbank bewonderenswaardig, maar die veranderen daar niets aan.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit voor zover het de hoogte van de boete betreft. Zij stelt de boete zelf vast op € 9.014,40. De minister moet daarnaast € 3.200 aan proceskosten en het griffierecht van € 194 aan de man vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Bestuursrecht Aruba: zorgverzekeraar UOAZV is geen onderneming, klacht van lab Medlab over tarieven ongegrond Een particulier laboratorium op Aruba vindt dat de overheidsverzekeraar voor ziektekosten oneerlijk concurreert. Medlab van Noord Medical Center klaagde dat het Uitvoeringsorgaan Algemene Ziektekostenverzekering (UOAZV) alle laboratoriumdiensten voor ziekenhuisgebruik exclusief afneemt van het laboratorium van het Horacio Oduber Hospital, en Medlab voor overige diagnostiek lagere tarieven betaalt. Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba oordeelde dat UOAZV bij die inkoop geen onderneming is, zodat de Arubaanse mededingingsregels niet gelden. Medlab verloor.
Medlab verzorgt laboratoriumdiensten voor huisartsen en medisch specialisten. UOAZV voert de algemene ziektekostenverzekering (AZV) uit. De Stichting Ziekenverpleging Aruba (SZA) exploiteert het Horacio Oduber Hospital en het daarbij horende LabHOH. Op 21 februari 2024 vroeg Medlab de Aruba Fair Trade Authority (AFTA) om handhavend op te treden tegen UOAZV en SZA, op grond van de Mededingingsverordening. AFTA wees dat verzoek op 20 januari 2025 af. De bezwaaradviescommissie adviseerde op 10 oktober 2025 het bezwaar gegrond te verklaren, omdat AFTA niet had onderzocht of de inkoop economisch van aard is. AFTA week daarvan af en verklaarde het bezwaar op 27 oktober 2025 ongegrond. Daartegen kwam Medlab op 5 december 2025 in beroep. De zitting was op 9 september 2026.
Medlab betoogde dat UOAZV wel een onderneming is: de inkoop van zorg is privaatrechtelijk, UOAZV heeft geen bevoegdheid om tarieven vast te stellen en schrijft feitelijk maximumtarieven voor. AFTA, UOAZV en SZA vonden dat de AZV een stelsel is dat op solidariteit berust.
Het gerecht keek naar de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU, waarvan het ondernemingsbegrip volgens de Arubaanse memorie van toelichting is overgenomen. Wie een zuiver sociaal doel nastreeft, volgens het solidariteitsbeginsel werkt, geen winstoogmerk heeft en onder toezicht van de staat staat, oefent geen economische activiteit uit. Het gerecht hield de AZV daartegen: iedereen is verplicht verzekerd, de premie hangt af van het inkomen, ook mensen zonder inkomen zijn verzekerd, ondernemers betalen een bestemmingsheffing en het Land vult tekorten aan. De aanspraken op zorg zijn bij wet bepaald en niet afhankelijk van de premie, particuliere concurrentie is uitgesloten voor het AZV-pakket, en de minister benoemt de bestuurders van UOAZV en kan overeenkomsten nietig laten verklaren. UOAZV heeft geen winstoogmerk en kan de premie en het niveau van de prestaties niet beïnvloeden.
Ook de inkoop van laboratoriumdiensten is volgens het gerecht geen economische activiteit. In navolging van het Fenin-arrest van het Hof van Justitie bepaalt het gebruik waarvoor de ingekochte diensten dienen, de aard van de inkoop. UOAZV koopt zorg in om verzekerden hun aanspraken te laten gelden, zoals artikel 39 van de Landsverordening Algemene Ziektekostenverzekering voorschrijft. Dat UOAZV geen tarieven kan vaststellen en dat de tarieven in privaatrechtelijke overeenkomsten tot stand komen, verandert dat niet, evenmin als Medlabs stelling dat UOAZV een dominante positie heeft. Omdat UOAZV geen onderneming is, valt haar gedrag buiten het toezicht van AFTA.
De andere beroepsgronden slaagden evenmin. AFTA had geen reden voor nader onderzoek, en Medlab hoefde niet gehoord te worden over een verwijzing naar het Landspakket, omdat die verwijzing niet dragend was.
Het gerecht verklaarde het beroep van Medlab ongegrond: AFTA heeft het handhavingsverzoek terecht afgewezen. Een proceskostenveroordeling volgde niet.
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · 20 oktober 2026
Bestuursrecht