Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen.
De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in.
De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet.
Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd.
Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging.
Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken.
Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten.
De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie.
De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter beveelt ontruiming van huurwoning na structureel te late huurbetalingen, zes maanden de tijd Een man uit de regio Utrecht huurt sinds 15 september 2024 een woning van Stichting De Alternatieve Renovatie Maatschappij (De ARM) voor € 1.187,95 per maand. Vrijwel vanaf het begin betaalde hij de huur te laat of niet. Zijn vader stond als garantsteller op het huurcontract. De ARM vroeg de kantonrechter in kort geding om de ontruiming van de woning, betaling van de achterstand en een vergoeding tot aan de ontruiming.
Op de dag van de mondelinge behandeling, 8 oktober 2026, stond er volgens De ARM een huurachterstand van € 3.563,85 voor augustus, september en oktober 2026. De huurder had die dag € 1.100,00 overgemaakt voor oktober. Meer betaald hebben dan dat kon hij niet onderbouwen. Daardoor bleef er € 2.463,85 over.
De huurder en zijn vader betoogden dat de achterstand nog maar iets meer dan twee maanden bedroeg. Dat is minder dan de drie maanden waarbij een ontruiming in een gewone procedure doorgaans wordt toegewezen. De kantonrechter gaf hen daarin gelijk: de achterstand alleen was onvoldoende reden voor ontruiming. Ook herhaalde wanbetaling hielp De ARM niet, want de huurder was niet eerder veroordeeld tot betaling van een achterstand.
Wat de doorslag gaf, was dat de huur structureel te laat werd betaald. Volgens de kantonrechter was de huur over 18 maanden te laat voldaan. Na een aanpassing van de uiterste betaaldag in maart 2025 ging het even beter, maar daarna liep de betaling weer vertraging op. Van november 2025 tot en met maart 2026 was de huur steeds pas na 20 dagen volledig voldaan. Betalingsafspraken werden vaak niet nagekomen. Dat de achterstand tussentijds deels werd ingelopen, maakt dat verleden niet ongedaan.
De kantonrechter keek ook naar het woonbelang van de huurder, die psychische problemen heeft en daarvoor in behandeling is. Hij zocht naar een realistisch vooruitzicht op tijdige betaling, maar vond dat niet. De huurtoeslag steeg met € 115,17 per maand, wat onvoldoende was, mede omdat zijn loon sinds 14 juli 2026 na een ziekmelding was teruggebracht naar 70 procent. Zijn bezwaar dat de huur en de servicekosten te hoog zijn, was onvoldoende onderbouwd: de procedure bij de huurcommissie was nog niet gestart en een lagere huur zou alleen voor de toekomst gelden. De vader had zijn garantstelling per 15 september 2026 ingetrokken. Op de zitting zei hij bereid te zijn zich weer garant te stellen, maar hij liet weten dat ook hij het geld vaak niet had.
De huurder beriep zich verder op het beleid van de rechtbank Midden-Nederland over de melding 'vroegsignalering' bij de gemeente. Volgens dat beleid wordt een ontruiming in beginsel afgewezen als tussen die melding en de dagvaarding minder dan twee maanden zit. De ARM had de melding op 18 september 2026 gedaan en daarna binnen twee maanden gedagvaard. De kantonrechter vond dat de huurder zich daar niet op kon beroepen. Hij had sinds juli 2025 ruim de tijd gehad om schuldhulp op gang te brengen en had zich al eerder zelf bij de gemeente gemeld, zonder dat hij reactie kreeg. Dat het niet lukte, kwam voor zijn rekening en risico.
De kantonrechter wees de ontruiming toe, maar gaf de huurder zes maanden de tijd in plaats van de gevorderde veertien dagen. De ARM had een werkbare tijdelijke oplossing gevonden voor de medewerker voor wie zij de woning nodig had, terwijl de huurder tijd nodig heeft voor zijn behandeling en om andere woonruimte te vinden. De woning moet uiterlijk op 1 mei 2027 leeg zijn.
De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen. De aanmaning aan de huurder vermeldde het wettelijke tarief niet en aan zijn vader was geen sommatiebrief gestuurd, alleen een kopie van de brief aan zijn zoon.
De kantonrechter veroordeelde de huurder tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Hij en zijn vader moeten hoofdelijk € 2.375,90 aan huur over augustus en september 2026 betalen, met wettelijke rente. De huurder alleen moet het restant van € 87,95 over oktober betalen, plus een vergoeding van € 1.087,95 per maand vanaf 1 november 2026 tot de daadwerkelijke ontruiming. Samen betalen zij ook de proceskosten van € 1.692,09. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 22 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst ontruiming toe van overlastgevende huurder na inbraak bij buurvrouw Een huurder uit Almere die al jaren overlast veroorzaakt voor zijn buren, moet zijn woning uit. Woningstichting GoedeStede vorderde in kort geding ontruiming van de woning. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland wees die vordering toe, maar gaf de man een maand om te vertrekken in plaats van de gevraagde zeven dagen.
De man huurt sinds 9 januari 2004 een woning van GoedeStede. Sinds 26 april 2023 staat hij onder curatele wegens zijn lichamelijke en geestelijke toestand. De woningstichting kreeg al lange tijd klachten over zijn gedrag: overlast door alcohol en drugs, agressief en intimiderend gedrag, geluidsoverlast, scheldpartijen, discriminatie, vervuiling van de woning en ongewenste aanloop van derden. In 2015 en in 2019 sloot GoedeStede met hem aanvullende afspraken, elke keer als laatste kans. De meldingen bleven daarna binnenkomen.
De zaak escaleerde op 9 juli 2026. Volgens de bestuurlijke rapportage van de politie trapte de man herhaaldelijk tegen de voordeur van zijn buurvrouw, gooide hij voorwerpen tegen haar woning en uitte hij discriminerende uitlatingen, ziekteverwensingen en homofobe beledigingen. Met een baksteen vernielde hij een ruit en ging hij de woning binnen. Daar werden bloedsporen en een ravage aangetroffen. Hij kreeg een gedragsaanwijzing: hij mag geen contact met de bewoonster opnemen of zoeken. De buurvrouw verblijft nog steeds tijdelijk elders, omdat zij niet meer naar haar eigen woning durft. De politie telde op naam van de man 46 registraties en 77 geregistreerde delicten, en 24 registraties die direct met zijn woonadres te maken hebben in de periode juli 2021 tot en met juli 2026.
Omdat ontruiming in kort geding vaak onomkeerbaar is, geldt een strenge toets. Het moet in hoge mate waarschijnlijk zijn dat de rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst ontbindt en de ontruiming toewijst. De kantonrechter vond dat hier het geval. Volgens de politie gaat het om een langdurig en structureel patroon, waarvan de inbraak van 9 juli 2026 geen op zichzelf staand incident is. Een huurder moet zich als een goed huurder gedragen, en dat deed hij niet. Daarbij woog mee dat de overlast bleef doorgaan ondanks twee laatste kansen en de opgelegde gedragsaanwijzingen.
De curator voerde de medische problemen van de man en zijn woonbelang aan. De kantonrechter begreep dat de situatie daardoor mede wordt veroorzaakt en dat ontruiming voor hem ingrijpend is. Ook dat het door een recent toegewezen zorgmachtiging, met verplichte medicatie, nu iets beter lijkt te gaan, veranderde dat niet. De belangen van GoedeStede, haar andere huurders en de omwonenden wegen volgens de rechter zwaarder. Van de woningstichting kan niet worden gevergd dat zij een lange bodemprocedure afwacht.
De curator van de man moet binnen een maand na betekening van het vonnis de woning ontruimen, de sleutels aan GoedeStede afgeven en de woning niet opnieuw betrekken. Zij moet ook de proceskosten van € 1.011,94 betalen, met wettelijke rente als dat niet binnen veertien dagen na betekening gebeurt. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, dus GoedeStede hoeft een eventueel hoger beroep niet af te wachten.
Rechtbank Midden-Nederland · 11 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter zet vader in verzorgingshuis en zoon uit seniorenwoning, ontruiming binnen drie maanden Een man die al ongeveer vijf jaar in een verzorgingshuis woont, moet zijn huurwoning in Rotterdam verlaten. Datzelfde geldt voor zijn volwassen zoon, die nog in de woning verblijft. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de woningcorporatie in kort geding gelijk gegeven en veroordeelt beiden de woning binnen drie maanden na betekening van het vonnis te ontruimen.
De vader huurt de woning van de corporatie. In 2013 kwam zijn zoon bij hem wonen. Sinds ongeveer vijf jaar verblijft de vader om medische redenen in een verzorgingshuis, terwijl de zoon in de woning is blijven wonen. De corporatie weet vanaf juni 2026 van die situatie en wil de woning terug in haar voorraad. Vader en zoon willen blijven: de vader verliest anders zijn thuis, en de zoon heeft nog geen andere woning.
De kantonrechter oordeelt dat het voldoende aannemelijk is dat een gewone procedure tot ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming zou leiden. In de huurvoorwaarden staat dat de huurder zijn hoofdverblijf in de woning moet hebben. Dat is bij de vader niet meer zo, want zijn verblijf in het verzorgingshuis is permanent en niet bedoeld als tijdelijke opname, bijvoorbeeld voor revalidatie. Dat hij nog regelmatig bij zijn zoon op bezoek komt en zich er thuis voelt, verandert daar niets aan. Als sociale verhuurder heeft de corporatie er groot belang bij dat de woning terugkomt voor een woningzoekende op de wachtlijst. De vader wordt bovendien niet dakloos, want hij heeft zijn plek in het verzorgingshuis.
Voor de zoon geldt dat hij geen medehuurder is, maar alleen bij zijn vader inwoont. Het verzoek om medehuurderschap dat zij in juli 2026 deden, toen de kwestie al speelde, wees de corporatie af. In dit kort geding hebben vader en zoon onvoldoende onderbouwd dat aan de wettelijke eisen voor medehuurderschap is voldaan. Het gaat bovendien om een 55+ seniorenwoning, en de zoon is 38 en komt daarvoor sowieso niet in aanmerking. Moet de vader vertrekken, dan moet de zoon dat ook. Dat de zoon mogelijk geen dak boven zijn hoofd heeft, is volgens de kantonrechter ingrijpend maar geen reden de eis af te wijzen.
De corporatie voerde ook aan dat de zoon overlast veroorzaakt, met meldingen vanaf mei 2026. Dat laat de kantonrechter buiten beschouwing, omdat de zoon de woning al om een andere reden moet verlaten. De zoon betwistte de overlast bovendien gemotiveerd, en bewijslevering past niet in een kort geding.
De corporatie eiste ontruiming binnen veertien dagen. De kantonrechter vindt dat te kort en bepaalt de termijn op drie maanden na betekening van het vonnis. Vader en zoon moeten hoofdelijk de proceskosten van € 1.011,94 betalen, plus wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het geldt direct, ook als zij in hoger beroep gaan.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Voorzieningenrechter wijst eis om ladder over buurtuin en verwijdering schutting af Twee buren in de omgeving van Lelystad liggen al jaren met elkaar overhoverhoop over de erfgrens en over wat er langs die grens staat. De ene buurman heeft in 2022 een schuur met overkapping aan de achterzijde van zijn perceel geplaatst, langs de grens met zijn buren. De buren brachten daarna tegen de schuur en het ijzeren hek een kunststofstrook met taludgrond aan en plaatsten een houten schutting met laurierstruiken. In 2026 kwam daar een pergola-constructie bij. De eigenaar van de schuur stapte naar de voorzieningenrechter en wilde in kort geding toegang tot het perceel van zijn buren om het Douglashout van zijn schuur te kunnen schuren en oliën. Ook eiste hij dat de schutting, de kunststofstrook, de taludgrond, de laurierstruiken, de klimop en de pergola zouden verdwijnen en dat een regenpijp en een vergaarbak die de buren hadden weggehaald weer zouden worden teruggeplaatst.
Voor de toegang beriep de eigenaar zich op het zogeheten ladderrecht in artikel 5:56 van het Burgerlijk Wetboek. Wie tijdelijk het perceel van een ander nodig heeft om werk aan zijn eigen gebouw te verrichten, mag dat in beginsel eisen, tenzij de buurman daar gewichtige redenen tegen heeft. De rechter nam aan dat de eigenaar belang heeft bij onderhoud, want het hout kan vergrijzen en daarna zwart worden. Maar het onderhoud kan volgens de eigenaar alleen als de houten schutting, de laurierstruiken en de pergola worden weggehaald. Dat betekent een ingrijpende verbouwing van de tuin van de buren, die volgens hen duizenden euro's kost. Daartegenover staat dat de verkleuring optreedt aan een zijkant van de schuur die vanaf het eigen perceel van de eigenaar niet te zien is. Die afweging pakte uit in het voordeel van de buren.
De eigenaar wees op een eerder kort geding uit 2024, waarin een andere voorzieningenrechter de buren wel had verplicht toegang te verlenen. Toen stond er alleen een schutting. Sindsdien is de tuin anders ingericht, waardoor toegang nu zwaardere gevolgen heeft. De eigenaar stelde ook dat de buren hun tuin bewust zo hadden ingericht om hem te dwarsbomen. De rechter volgde hem daar niet in: de buren verklaarden dat de schutting en struiken er staan tegen het geluid van de warmtepomp van de eigenaar en voor hun privacy, mede vanwege een camera op zijn perceel. Voor misbruik van bevoegdheid moet de rechter terughoudend zijn, en een kort geding leent zich niet voor uitgebreid onderzoek.
Bij de overige eisen ontbrak het volgens de rechter aan spoedeisend belang. Voor de verwijdering van de schutting, de kunststofstrook en de taludgrond moest eerst vaststaan waar de juridische erfgrens loopt. De eigenaar leunde op een grensreconstructie van het Kadaster van 14 oktober 2024. De rechter oordeelde dat de kadastrale grens niet automatisch de juridische grens is; daarvoor zijn de koopovereenkomst en de notariële leveringsakten beslissend, en die lagen er niet. De buren legden bovendien gemeentelijke tekeningen over met een andere maatvoering, en zij waren niet uitgenodigd voor de grensreconstructie. Daarom is niet aannemelijk dat de buren stelselmatig inbreuk maken op het eigendomsrecht van de eigenaar.
De geplande verkoop van de woning veranderde dat niet. De eigenaar zei dat het verkooptraject stilstond door het burengeschil, maar gaf tijdens de mondelinge behandeling toe dat de woning nog gewoon op Funda staat. Zijn stelling dat het geschil de prijs drukt, onderbouwde hij niet met stukken. Houtrot door water achter de kunststofstrook, een vervormd hek door de taludgrond, schade door klimop en mogelijke wateroverlast door het ontbreken van de tweede regenpijp zijn volgens de rechter geen schade die op korte termijn dreigt. De eigenaar heeft nog één regenpijp en kan zelf eenvoudige maatregelen nemen om verstopping te voorkomen. Wel benadrukte de rechter dat het eigenhandig verwijderen van andermans spullen niet is toegestaan.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af, ook de subsidiaire voorzieningen en de gevorderde dwangsommen. De eigenaar moet de proceskosten van de buren betalen: € 1.707,00, bestaand uit € 341,00 griffierecht, € 1.177,00 salaris van de advocaat en € 189,00 nakosten, met een verhoging van € 98,00 als hij niet tijdig betaalt en het vonnis wordt betekend. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht