Kantonrechter wijst afrekening servicekosten Woonwaard af, huurder krijgt € 2.844 terug Een huurder van een appartement aan de [adres 1] in Alkmaar kreeg van haar verhuurder Woonwaard een afrekening van de servicekosten over 2023 en 2024. Woonwaard vorderde nog een bedrag bij haar, maar de huurder vond de berekening niet te controleren en vroeg op haar beurt om terugbetaling van te veel betaalde voorschotten. De kantonrechter in Alkmaar geeft de huurder gelijk.
Het geschil draait om de kosten voor warmte en stroom, die op basis van het individuele verbruik worden verdeeld. Woonwaard kreeg in een tussenvonnis van 19 augustus 2026 de kans de omvangrijke onderbouwing cijfermatig toe te lichten. In haar akte erkende zij dat zij de in 2024 betaalde voorschotten verkeerd had opgeteld: de huurder betaalde in dat jaar € 1.082,74. Daardoor daalde het gevorderde saldo van € 733,87 naar € 672,01.
Over de rest van de berekening blijft volgens de kantonrechter te veel onduidelijk. Woonwaard stelde dat de totale warmtekosten in 2023 € 78.589,72 bedroegen en in 2024 € 57.022,19, opgebouwd uit de afrekening van energiebedrijf Engie, de energiekosten van de verwarmingsketels en de servicekosten van Techem. Maar alleen de factuur van Engie over 2023 bedroeg al € 97.372,73, meer dan het uiteindelijke totaal. De bedragen uit de overgelegde producties kwamen bovendien niet terug in de berekening die Woonwaard als productie 31 overlegde. Een sluitende berekening ontbreekt daarmee, zowel voor 2023 als voor 2024.
Een tweede probleem is de yogastudio in hetzelfde pand. Die had tot 2024 geen eigen meter, zodat het verbruik moest worden geschat. Uit de stukken blijkt niet welk verbruik Woonwaard voor de studio aannam, waarop die schatting steunt en hoe is voorkomen dat dit verbruik bij de andere huurders terechtkwam. Woonwaard nam hierover geen inzichtelijk standpunt in, ook al had de huurder deze vraag van het begin af aan gesteld.
Op andere punten vond de kantonrechter de onderbouwing wel voldoende. De verdeling van de kosten over de twee gebouwen aan de [adres 1] en de [adres 2] is toegelicht. Dat de percentages in de akte niet optellen tot 100 procent beschouwt de rechter als een verschrijving, want het overzicht in productie 31 hanteert 71,77 en 28,23 procent. Ook de verdeling over de individuele huurders op basis van woonoppervlak (26,10 m2) en gemeten verbruik (5880 eenheden) is voldoende uitgelegd.
Omdat Woonwaard de stelplicht en bewijslast draagt en meerdere keren de kans kreeg de redelijkheid van de kosten aan te tonen, wijst de kantonrechter de vordering af. In de eigen vordering van de huurder stelt de rechter de kosten voor warmte en stroom vast volgens het rapport van de Huurcommissie, dat Woonwaard niet afzonderlijk betwistte. De servicekosten bedragen daarmee € 1.135,84 over 2023 en € 459,62 over 2024. Woonwaard moet € 2.844 terugbetalen aan onverschuldigd betaalde voorschotten en de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 759,60 in de zaak van Woonwaard en op nihil in de vordering van de huurder.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst ontruiming van kwetsbare huurder met alcoholverslaving af Een verhuurder in Almere wilde de huurder van haar appartement, een kwetsbare man met een alcoholverslaving, het huis uit krijgen. De twee hadden eerder een affectieve relatie. Sinds 1 juni 2024 huurt hij de woning van haar. De verhuurder stelde dat hij haar bedreigde en intimideerde en dat hij het slot van de woning had vervangen. Daarom vroeg ze de kantonrechter in kort geding om ontruiming en een gebruiksvergoeding.
De huurder wordt in de procedure vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, een bv. Die wilde het tegenovergestelde: dat de verhuurder wordt veroordeeld tot herstel van gebreken in de woning, zoals schimmel, een gebrekkige afvoer, ontbrekende rookmelders, houtrot aan de buitenkant, ontbrekende handgrepen aan keukenkastjes en een gat in de muur van de hal.
De kantonrechter vindt dat de verhuurder geen spoedeisend belang heeft. Voortdurende bedreiging en intimidatie zijn volgens de rechter niet onderbouwd. De aangehaalde incidenten komen vooral voort uit de eerdere relatie en de nasleep daarvan, en de laatste berichten dateren van juni 2026. Dat de huurder zijn gedrag heeft aangepast vanwege dit kort geding, noemt de rechter een veronderstelling. Van voortdurend agressief gedrag tegenover anderen is niet gebleken. Het vervangen van het slot is in strijd met de huurovereenkomst, maar is volgens de rechter geen noodsituatie. De huurder moet er wel voor zorgen dat de verhuurder weer een eigen sleutel of toegangscode krijgt.
Ook als er wel spoed zou zijn, is volgens de kantonrechter onvoldoende zeker dat een rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal ontbinden. De huurder is uiterst kwetsbaar en heeft groot belang bij behoud van de woning. Omdat de ontruiming wordt geweigerd, vervalt ook de gebruiksvergoeding. De rechter raadt partijen aan om het contact over de huur te laten lopen via de ambulant begeleider van de huurder.
De vorderingen van de bewindvoerster sneuvelen ook. Spoedeisend belang is er volgens de rechter alleen bij de schimmel, de afvoer en de rookmelders; de overige punten worden daarom afgewezen. Ventilatie en rookmelders zijn volgens de verhuurder al aangebracht, en dat heeft de bewindvoerster niet weersproken. Over de schimmel en de afvoer is onduidelijk wie verantwoordelijk is. Dat vraagt nader onderzoek, en daar leent een kort geding zich niet voor.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af, in conventie en in reconventie. Gelet op de voormalige relatie worden de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De huurder kan voorlopig in de woning blijven wonen.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter zet vader in verzorgingshuis en zoon uit seniorenwoning, ontruiming binnen drie maanden Een man die al ongeveer vijf jaar in een verzorgingshuis woont, moet zijn huurwoning in Rotterdam verlaten. Datzelfde geldt voor zijn volwassen zoon, die nog in de woning verblijft. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de woningcorporatie in kort geding gelijk gegeven en veroordeelt beiden de woning binnen drie maanden na betekening van het vonnis te ontruimen.
De vader huurt de woning van de corporatie. In 2013 kwam zijn zoon bij hem wonen. Sinds ongeveer vijf jaar verblijft de vader om medische redenen in een verzorgingshuis, terwijl de zoon in de woning is blijven wonen. De corporatie weet vanaf juni 2026 van die situatie en wil de woning terug in haar voorraad. Vader en zoon willen blijven: de vader verliest anders zijn thuis, en de zoon heeft nog geen andere woning.
De kantonrechter oordeelt dat het voldoende aannemelijk is dat een gewone procedure tot ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming zou leiden. In de huurvoorwaarden staat dat de huurder zijn hoofdverblijf in de woning moet hebben. Dat is bij de vader niet meer zo, want zijn verblijf in het verzorgingshuis is permanent en niet bedoeld als tijdelijke opname, bijvoorbeeld voor revalidatie. Dat hij nog regelmatig bij zijn zoon op bezoek komt en zich er thuis voelt, verandert daar niets aan. Als sociale verhuurder heeft de corporatie er groot belang bij dat de woning terugkomt voor een woningzoekende op de wachtlijst. De vader wordt bovendien niet dakloos, want hij heeft zijn plek in het verzorgingshuis.
Voor de zoon geldt dat hij geen medehuurder is, maar alleen bij zijn vader inwoont. Het verzoek om medehuurderschap dat zij in juli 2026 deden, toen de kwestie al speelde, wees de corporatie af. In dit kort geding hebben vader en zoon onvoldoende onderbouwd dat aan de wettelijke eisen voor medehuurderschap is voldaan. Het gaat bovendien om een 55+ seniorenwoning, en de zoon is 38 en komt daarvoor sowieso niet in aanmerking. Moet de vader vertrekken, dan moet de zoon dat ook. Dat de zoon mogelijk geen dak boven zijn hoofd heeft, is volgens de kantonrechter ingrijpend maar geen reden de eis af te wijzen.
De corporatie voerde ook aan dat de zoon overlast veroorzaakt, met meldingen vanaf mei 2026. Dat laat de kantonrechter buiten beschouwing, omdat de zoon de woning al om een andere reden moet verlaten. De zoon betwistte de overlast bovendien gemotiveerd, en bewijslevering past niet in een kort geding.
De corporatie eiste ontruiming binnen veertien dagen. De kantonrechter vindt dat te kort en bepaalt de termijn op drie maanden na betekening van het vonnis. Vader en zoon moeten hoofdelijk de proceskosten van € 1.011,94 betalen, plus wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het geldt direct, ook als zij in hoger beroep gaan.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter beveelt ontruiming restaurant na huurachterstand van € 20.850 en weigert zuivering verstek Een verhuurder in Zwolle die al sinds mei 2021 winkelruimte aan een vennootschap onder firma verhuurt, heeft in kort geding de ontruiming van een restaurant gekregen. De huurders, de twee voormalige vennoten van de inmiddels uitgeschreven vof, betaalden de huur volgens de verhuurder al langere tijd niet, te laat of onvolledig. De huurachterstand bedraagt inmiddels € 20.850,82 bij een maandhuur van € 2.468,23. In deze procedure vorderde de verhuurder daarvan € 4.672,90.
De huurovereenkomst is aangegaan voor vijf jaar en wordt telkens voor vijf jaar verlengd. Ze loopt nu tot 30 april 2031. De vof is per 21 april 2026 uitgeschreven uit het handelsregister. Haar onderneming is op diezelfde datum overgedragen aan een eenmanszaak van een van de vennoten. De verhuurder dagvaardde beide voormalige vennoten.
De gedaagden kwamen niet naar de mondelinge behandeling van 14 oktober 2026 en lieten ook niet op andere wijze van zich horen. Tegen hen is daarom verstek verleend. Na de zitting stelde een advocaat zich namens beide gedaagden en vroeg om zuivering van het verstek en een nieuwe zitting. Dat is een procedurele mogelijkheid waarmee een gedaagde alsnog kan meedoen aan de procedure. De verhuurder maakte daartegen bezwaar. De kantonrechter wees het verzoek af, omdat zuivering in dit geval in strijd zou komen met de goede procesorde. De gedaagden hadden niet uitgelegd waarom zij niet waren verschenen en niet aangegeven welk verweer zij zouden voeren. Zij voerden alleen aan dat een van hen inmiddels over geld zou beschikken om de achterstand te betalen, maar dat onderbouwden zij niet. Ook was de verhuurder al in juli 2024 bij verstek een vonnis tegen hen toegewezen voor een huurachterstand van ruim € 15.000, en is de achterstand daarna verder opgelopen ondanks diverse betalingsregelingen. Volgens de kantonrechter kunnen de gedaagden hun verhaal nog doen in een verzetprocedure.
Voor de ontruiming oordeelde de kantonrechter dat de verhuurder voldoende spoedeisend belang heeft. De achterstand loopt steeds verder op, er is sprake van structurele wanbetaling en de verhuurder heeft een mogelijke nieuwe huurder gevonden. Dat belang weegt zwaarder dan dat van de gedaagden. Volgens de kantonrechter is het bovendien zeer waarschijnlijk dat de rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal beëindigen en de ontruiming zal toewijzen.
Ook de geldvorderingen zijn toegewezen. De gedaagden moeten hoofdelijk de achterstallige huur van € 4.672,90 tot en met oktober 2026 betalen, plus € 2.468,23 per maand vanaf november 2026 tot de ontruiming. Daarbij komen € 600 aan contractuele boetes voor de te late en onvolledige betaling van de huur over augustus en september 2026 en € 700,93 aan buitengerechtelijke incassokosten. Hoofdelijk betekent dat ieder van hen het hele bedrag kan moeten betalen.
De kantonrechter in de rechtbank Overijssel (zittingsplaats Zwolle) veroordeelde de gedaagden hoofdelijk om het restaurant binnen acht dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en de sleutels af te geven. Zij moeten de genoemde bedragen betalen, en daarnaast € 1.593,50 aan proceskosten, met wettelijke rente als zij die niet binnen veertien dagen na aanschrijving voldoen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag meteen worden uitgevoerd.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter beveelt ontruiming van huurwoning na structureel te late huurbetalingen, zes maanden de tijd Een man uit de regio Utrecht huurt sinds 15 september 2024 een woning van Stichting De Alternatieve Renovatie Maatschappij (De ARM) voor € 1.187,95 per maand. Vrijwel vanaf het begin betaalde hij de huur te laat of niet. Zijn vader stond als garantsteller op het huurcontract. De ARM vroeg de kantonrechter in kort geding om de ontruiming van de woning, betaling van de achterstand en een vergoeding tot aan de ontruiming.
Op de dag van de mondelinge behandeling, 8 oktober 2026, stond er volgens De ARM een huurachterstand van € 3.563,85 voor augustus, september en oktober 2026. De huurder had die dag € 1.100,00 overgemaakt voor oktober. Meer betaald hebben dan dat kon hij niet onderbouwen. Daardoor bleef er € 2.463,85 over.
De huurder en zijn vader betoogden dat de achterstand nog maar iets meer dan twee maanden bedroeg. Dat is minder dan de drie maanden waarbij een ontruiming in een gewone procedure doorgaans wordt toegewezen. De kantonrechter gaf hen daarin gelijk: de achterstand alleen was onvoldoende reden voor ontruiming. Ook herhaalde wanbetaling hielp De ARM niet, want de huurder was niet eerder veroordeeld tot betaling van een achterstand.
Wat de doorslag gaf, was dat de huur structureel te laat werd betaald. Volgens de kantonrechter was de huur over 18 maanden te laat voldaan. Na een aanpassing van de uiterste betaaldag in maart 2025 ging het even beter, maar daarna liep de betaling weer vertraging op. Van november 2025 tot en met maart 2026 was de huur steeds pas na 20 dagen volledig voldaan. Betalingsafspraken werden vaak niet nagekomen. Dat de achterstand tussentijds deels werd ingelopen, maakt dat verleden niet ongedaan.
De kantonrechter keek ook naar het woonbelang van de huurder, die psychische problemen heeft en daarvoor in behandeling is. Hij zocht naar een realistisch vooruitzicht op tijdige betaling, maar vond dat niet. De huurtoeslag steeg met € 115,17 per maand, wat onvoldoende was, mede omdat zijn loon sinds 14 juli 2026 na een ziekmelding was teruggebracht naar 70 procent. Zijn bezwaar dat de huur en de servicekosten te hoog zijn, was onvoldoende onderbouwd: de procedure bij de huurcommissie was nog niet gestart en een lagere huur zou alleen voor de toekomst gelden. De vader had zijn garantstelling per 15 september 2026 ingetrokken. Op de zitting zei hij bereid te zijn zich weer garant te stellen, maar hij liet weten dat ook hij het geld vaak niet had.
De huurder beriep zich verder op het beleid van de rechtbank Midden-Nederland over de melding 'vroegsignalering' bij de gemeente. Volgens dat beleid wordt een ontruiming in beginsel afgewezen als tussen die melding en de dagvaarding minder dan twee maanden zit. De ARM had de melding op 18 september 2026 gedaan en daarna binnen twee maanden gedagvaard. De kantonrechter vond dat de huurder zich daar niet op kon beroepen. Hij had sinds juli 2025 ruim de tijd gehad om schuldhulp op gang te brengen en had zich al eerder zelf bij de gemeente gemeld, zonder dat hij reactie kreeg. Dat het niet lukte, kwam voor zijn rekening en risico.
De kantonrechter wees de ontruiming toe, maar gaf de huurder zes maanden de tijd in plaats van de gevorderde veertien dagen. De ARM had een werkbare tijdelijke oplossing gevonden voor de medewerker voor wie zij de woning nodig had, terwijl de huurder tijd nodig heeft voor zijn behandeling en om andere woonruimte te vinden. De woning moet uiterlijk op 1 mei 2027 leeg zijn.
De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen. De aanmaning aan de huurder vermeldde het wettelijke tarief niet en aan zijn vader was geen sommatiebrief gestuurd, alleen een kopie van de brief aan zijn zoon.
De kantonrechter veroordeelde de huurder tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Hij en zijn vader moeten hoofdelijk € 2.375,90 aan huur over augustus en september 2026 betalen, met wettelijke rente. De huurder alleen moet het restant van € 87,95 over oktober betalen, plus een vergoeding van € 1.087,95 per maand vanaf 1 november 2026 tot de daadwerkelijke ontruiming. Samen betalen zij ook de proceskosten van € 1.692,09. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 22 oktober 2026
Civiel Recht