Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter: horecaondernemers zijn geen particuliere borg voor € 40.738 Heineken-krediet Een startende horecazaak kreeg van bierbrouwer Heineken een krediet van € 35.000 om de verbouwing van het pand te betalen. De zaak is nooit open gegaan voor publiek: de onderneming ging failliet voordat het zover was. Het krediet en een aantal andere facturen bleven onbetaald. Heineken ging daarom achter de mensen aan die het contract hadden meegetekend, onder wie twee mannen die samen met de bestuurder aan het horecaproject werkten.
Het contract noemde die mensen 'hoofdelijk aansprakelijken', zodat Heineken ze elk voor het hele bedrag kon aanspreken. De twee mannen die zich in de procedure verweerden, zagen dat anders. Zij stelden dat het om een particuliere borgtocht ging. Daarbij gelden extra beschermingsregels, onder meer dat een maximumbedrag moet zijn afgesproken, en dat was niet gebeurd. Zij zeiden verder dat zij het contract nooit echt hadden gewild, dat zij gedwaald hadden en dat Heineken hen voor de risico's had moeten waarschuwen. Zij waren volgens hun eigen verhaal alleen meegetekend omdat zij de toekomstige managers waren en dachten dat het om een formaliteit voor het project ging.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant legde het contract uit aan de hand van wat partijen in de omstandigheden van elkaar mochten verwachten. Daaruit volgde dat het eigenlijk om een borgtocht ging: het was de bedoeling dat de horecaonderneming zelf de hoofdschuldenaar was en dat de anderen pas hoefden te betalen als zij in verzuim raakte. Heineken had in het contract alleen de onderneming als wederpartij genoemd en stuurde de anderen pas een aanmaning nadat de onderneming in gebreke was gesteld. Bovendien had Heineken niet onderbouwd dat zij zelf met de twee mannen over het contract had gesproken, terwijl zij dat uitvoerig hadden ontkend.
De borgtocht was volgens de rechtbank echter niet particulier. Een particuliere borg is een natuurlijk persoon die niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf. De twee mannen deden dat wel. De een maakte het ondernemingsplan en deed de marketing, de ander regelde de verbouwing en ging namens het project akkoord met een offerte voor een tapinstallatie. Zij traden naar buiten op onder een gezamenlijke handelsnaam en zouden na de opening de dagelijkse leiding krijgen. Daarom gelden de beschermingsregels voor particuliere borgen niet en is het ontbreken van een maximumbedrag geen probleem.
Ook de andere verweren sneuvelden. Omdat de mannen het contract tekenden, mocht Heineken erop vertrouwen dat zij wisten wat zij tekenden, zeker omdat zij als professionals optraden. Dwaling ging niet op, want Heineken had geen onjuiste informatie gegeven en hoefde professionele partijen niet te waarschuwen voor de algemene risico's van een borgtocht. Misbruik van omstandigheden evenmin: wie stelt dat hij nooit met Heineken heeft gesproken, is daar ook niet door Heineken toe bewogen. Dat Heineken eerst het pandrecht op de inventaris had moeten uitwinnen, vond de rechtbank onvoldoende onderbouwd; de schuldeiser mag zelf kiezen.
Bij de hoogte van het bedrag vond de rechtbank wel ruimte voor aanpassing. Heineken had 1 procent behandelingskosten verrekend, dus er was € 34.650 verstrekt en niet € 35.000. Met 8 procent rente kwam dat uit op € 37.422. De factuur voor de tapinstallatie van € 3.315,98 viel binnen de borgtocht, die ook 'leveranties' dekt. De mannen hadden zelf erkend dat de installatie was geleverd en per e-mail was een offerte aanvaard. De twee facturen voor het onderhoudspakket vielen er niet onder: dat is een dienst en geen levering, zodat daarvoor geen borgtocht gold. Heineken vorderde € 42.434,34 en kreeg € 40.737,98 toegewezen.
De rechtbank veroordeelt de twee mannen en hun mede-gedaagde vennootschap, die niet verscheen, hoofdelijk tot betaling van € 40.737,98. Daarover moet 1 procent rente per maand worden betaald vanaf 14 augustus 2024, de dag waarop de termijn van de ingebrekestelling verstreek. Verder moeten zij € 1.182,38 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen en € 5.976,78 aan proceskosten. De vordering tegen de bestuurder van de onderneming trok Heineken in, omdat hij al voor de dagvaarding failliet was verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt accountantskantoorpartner tot verkoop van aandelen voor € 3,2 miljoen Binnen een Amsterdams accountants- en adviesconcern is een jarenlange samenwerking tussen aandeelhouders stukgelopen. Het concern is een holding met meerdere werkmaatschappijen die accountants-, belastingadvies- en auditdiensten verlenen. Eén van de aandeelhouders, InkCas Investments, bezit 21,3 procent van de aandelen. De overige aandeelhouders vinden dat zij te weinig bijdraagt aan de omzet. Zij willen haar uit de holding hebben. Dat InkCas moet vertrekken staat inmiddels vast, maar partijen blijven het oneens over de prijs en over de vraag onder welke regeling zij uittreedt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beoordeelde de zaak in kort geding. De eisers zijn de overige aandeelhouders, voor een deel via hun eigen holdingvennootschappen. Zij vorderden dat InkCas haar aandelen aan hen moet aanbieden en overdragen voor € 3.242.697. Daarnaast eisten zij een contractuele boete van € 100.000 en € 5.000 aan buitengerechtelijke kosten.
De aandeelhouders hebben in een aandeelhoudersovereenkomst afgesproken dat een partij haar aandelen moet aanbieden als zij als bestuurder wordt ontslagen of als haar managementovereenkomst wordt beëindigd. De prijs volgt dan uit een vaste prijswaarderingsregeling. Die rekent met het eigen vermogen van de holding plus een goodwillwaarde van één keer de groepsomzet. Het MT stelde sinds 2024 kritische vragen over het functioneren van InkCas, onder meer over achterblijvende omzet en het beheer van haar debiteuren. Op 1 oktober 2025 bood InkCas zelf haar aandelen aan op grond van de statuten. Daar gold een andere prijsbepaling, namelijk door drie onafhankelijke deskundigen. De overige aandeelhouders wezen dat aanbod af. Op 18 oktober 2025 ontsloegen zij InkCas als bestuurder en zegden zij haar managementovereenkomst op. InkCas vindt dat haar eigen aanbod voorgaat en dat het ontslag misbruik van recht is. Ook stelde zij dat de prijsregeling te veel open einden kent. Verder wees zij erop dat zij bij de Ondernemingskamer al een verzoek tot uittreding heeft ingediend. Die behandelt de zaak op 10 december 2026.
De voorzieningenrechter wijst erop dat een veroordeling tot aandelenoverdracht tegen betaling van een geldsom in kort geding terughoudendheid vraagt. Toch acht hij de gevraagde voorziening hier passend, als ordemaatregel. Partijen zijn het erover eens dat InkCas uittreedt en dat zij minimaal € 3.242.697 moet krijgen. Of er nog een hoger bedrag bijkomt, kan later worden beslist door de Ondernemingskamer, een bodemrechter of een deskundige. InkCas stelde niet dat de kopers zouden omvallen, zodat het risico op niet-terugbetaling klein is. Het spoedeisend belang zit in de impasse bij de holding. Volgens de rechter blijkt uit het dossier dat InkCas sinds 2024 ondermaats presteert. Potentiële nieuwe aandeelhouders willen niet toetreden zolang de zaak niet is opgelost.
De vraag of het aanbod van 1 oktober 2025 voorgaat op de aanbiedingsplicht van 18 oktober 2025 laat de rechter in het midden. De bodemrechter moet dat beoordelen. De rechter vindt de geboden prijs vooralsnog niet onredelijk. InkCas is zelf deskundige op dit gebied, heeft de prijsregeling twee keer ondertekend en paste die eerder ook zelf toe bij verkopen van aandelen. De voorzieningenrechter verwijst naar een eerdere beschikking van de Ondernemingskamer van 30 april 2026. Daarin staat dat een eigen regeling van de aandeelhouders voorrang heeft op de wettelijke geschillenregeling. Dat ontbreken van een peildatum in de prijsregeling staat toewijzing niet in de weg.
De voorzieningenrechter beveelt InkCas haar aandelen binnen 14 dagen na betekening van het vonnis aan te bieden en over te dragen aan vier van de eisers, naar rato van hun belang, voor € 3.242.697. Daarbij gelden twee voorwaarden. Worden binnen vijf jaar aandelen uitgegeven of overgedragen tegen een hogere waarde, dan krijgt InkCas een gestaffelde nabetaling van het verschil, van 80 procent in jaar één tot 10 procent in jaar vijf. En de kopers passen de koopprijscorrectie niet toe. Blijft InkCas in gebreke, dan geldt het vonnis zelf als akte van levering. De boete van € 100.000 en de € 5.000 aan kosten wijst de rechter af wegens gebrek aan spoedeisend belang. Drie eisers die hun aandelen via een andere holding houden en zelf geen aandeelhouder zijn, krijgen geen gelijk. InkCas moet de proceskosten van € 8.366 aan de andere eisers betalen.
Rechtbank Amsterdam · 13 november 2026
Civiel Recht Rechtbank: dga van tweedehandskledingwinkel moet over 2020 gebruikelijk loon van € 36.925 tegen zich laten gelden Een vrouw uit Blaricum is sinds 2016 enig bestuurder en aandeelhouder van een besloten vennootschap die tweedehandskleding verkoopt, met winkels in Blaricum en 's-Hertogenbosch. In 2020 had de bv geen personeel in dienst en behaalde zij een omzet van € 84.635. In haar aangifte inkomstenbelasting over dat jaar gaf de vrouw geen enkele inkomst uit de bv aan. Zij kwam uit op een inkomen uit werk en woning van € 19.660.
De inspecteur van de Belastingdienst telde bij dat inkomen een gebruikelijk loon op van € 46.000. Dat is het loon dat de wet een directeur-grootaandeelhouder toerekent voor het werk dat zij voor haar eigen bv doet, ook als zij zichzelf niets uitbetaalt. Daarmee kwam het belastbaar inkomen op € 65.660 en rekende de inspecteur ook € 1.742 belastingrente in rekening. Na bezwaar verlaagde de inspecteur het gebruikelijk loon naar € 36.925. Het belastbaar inkomen kwam daarmee op € 56.585, en de belastingrente werd overeenkomstig verminderd. De vrouw ging tegen die uitspraak op bezwaar in beroep bij de rechtbank Gelderland. De rechtbank behandelde de zaak op 16 september 2026 op zitting.
De rechtbank redeneert dat de bv in 2020 geen werknemers had. De vrouw moet dus al het werk hebben gedaan dat nodig was voor de omzet van € 84.635. Dan moet er een gebruikelijk loon in aanmerking worden genomen, en het is aan haar om te bewijzen dat een lager loon op zijn plaats is. Daarin slaagt zij volgens de rechtbank niet.
De vrouw voerde aan dat zij in 2020 niet fulltime kon werken. Zij noemde de mantelzorg voor haar in 2018 overleden partner en de zorg voor haar zoon. Dat eerste kan in 2020 geen rol meer spelen. Voor de zorg voor haar zoon, die dat jaar 20 werd en eigen inkomsten had, onderbouwde zij niet wat die zorg inhield en hoeveel tijd het kostte. De rechtbank voegt toe dat deeltijdwerk bovendien niet vanzelf betekent dat van het wettelijke normbedrag moet worden afgeweken.
Ook het argument dat de bv nog in de opstartfase zat, houdt geen stand. De bv begon in mei 2016 en in 2016 en 2017 werd geen gebruikelijk loon in aanmerking genomen. De vrouw vroeg in de jaren tot en met 2020 ook nooit om een lager loon. Met een omzet van € 84.635 leidt een opstartfase, als daar al sprake van was, niet tot een lager loon dan de inspecteur hanteerde.
De vrouw stelde verder dat de bv structureel verlies lijdt en het salaris niet kan betalen. Zij rekende voor dat de bv over 2018 tot en met 2022 samen € 167.155 verlies leed en dat zij zelf ongeveer € 57.000 uit de bv had opgenomen. De rechtbank volgt dat niet. Uit de aangiften vennootschapsbelasting blijkt over 2019 een winst. Het verlies over 2021 komt alleen doordat het gebruikelijk loon van 2018 tot en met 2020 als buitengewone last is afgetrokken. Ook in de door de vrouw zelf overgelegde overzichten staat een positief resultaat voor 2019, 2021 en 2022. De bankrekeningen van de bv groeiden tussen 2019 en 2022 met € 34.487, terwijl de bv in 2021 € 38.551 aflosde op haar schuld aan de vrouw. Haar stellingen over de verliesgevendheid onderbouwde zij verder niet met stukken en de overzichten bleken ter zitting inconsistenties te bevatten.
Tegen de belastingrente voerde de vrouw geen eigen gronden aan. De rente volgt het bedrag van de aanslag, dus ook die blijft staan.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De in bezwaar verlaagde aanslag met een gebruikelijk loon van € 36.925 en de belastingrentebeschikking blijven in stand. Een proceskostenvergoeding of vergoeding van griffierecht krijgt de vrouw niet.
Rechtbank Gelderland · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht