mr. Peter Steenbergen

Steenbergen studeerde Nederlands recht aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij in 1989 zijn eerste graad behaalde. Aansluitend verdiepte hij zich in het verbintenissenrecht en het ondernemingsrecht, een richting die hij in 1991 afrondde met een masterdiploma aan diezelfde universiteit. Juist tijdens zijn studiejaren raakte hij gefascineerd door het intellectueel-eigendomsrecht, nadat een hoogleraar hem via concrete voorbeelden de praktische dimensie van dat vakgebied toonde. Het kwekersrecht, destijds een weinig besproken deelgebied, trok al vroeg zijn aandacht.

Na zijn studie trad Steenbergen in dienst bij een groot advocatenkantoor in Amsterdam, waar hij zijn eerste werkervaring opdeed. In de jaren daarna werkte hij bij kantoren in Utrecht en het Westland, wat hem een brede basis verschafte in zowel de commerciële advocatuur als de agrarische sector. Hij werd beëdigd als advocaat op 16 maart 1990. In 2004 maakte hij de stap naar zelfstandigheid en richtte hij samen met Jeroen Joustra Steenbergen Advocaten op in Voorhout, een kantoor dat later verder ging onder de naam Steenbergen Agri-Legal. Vanuit de Bollenstreek bouwde hij sindsdien een praktijk op die zich onderscheidt door sectorspecifieke kennis en directe cliëntcontacten.

De proceservaring van Steenbergen beslaat in totaal 39 zaken, waarvan het leeuwendeel civielrechtelijk van aard is. In december 2025 stond hij een eiser bij in een kwekersrechtgeschil waarbij de rechtbank Den Haag oordeelde dat een schriftelijke licentieovereenkomst niet van toepassing was op de betrokken rassen, maar dat een mondelinge licentieovereenkomst niet rechtsgeldig was ontbonden en dus nog van kracht was. De reconventionele vorderingen van zijn cliënt werden grotendeels toegewezen. Eerder dat jaar vertegenwoordigde hij een eiser in een geschil over geleverde potgrondmengsels, waarbij hij met succes een beroep deed op een verval- en verjaringsbeding uit de algemene voorwaarden van de brancheorganisatie. In een andere zaak uit 2025 betrof het een geschil tussen zakenpartners over de financiële afrekening van hun samenwerking, waarbij een groot deel van de vordering van zijn cliënt werd toegewezen en de rechtbank oordeelde dat de wederpartij onvoldoende had aangetoond bevoegd te zijn tot verrekening.