Uwv moet € 3.269 aan proceskosten betalen na ingetrokken beroep in WIA-zaak Een werkgever ging in hoger beroep tegen een besluit van het Uwv in een zaak over de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Het beroep tegen dat besluit was eerder door de rechtbank Oost-Brabant behandeld, en de werkgever ging tegen die uitspraak in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep. Tijdens die procedure nam het Uwv een nieuwe beslissing op het bezwaar van de werkgever, en daarmee kwam het uitkeringsinstituut volledig tegemoet aan de bezwaren.
De Centrale Raad van Beroep behandelde de zaak in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 10 maart 2023. Door de gewijzigde beslissing van 2 april 2026 had de werkgever geen belang meer bij een oordeel over het oorspronkelijke besluit. Zij trok het hoger beroep daarom in. Tegelijk vroeg zij de Raad om het Uwv te veroordelen in haar proceskosten.
Die mogelijkheid biedt de Algemene wet bestuursrecht. Als iemand zijn beroep intrekt omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk aan hem is tegemoetgekomen, kan het bestuursorgaan op verzoek in de kosten worden veroordeeld. Die regel geldt ook in hoger beroep. Omdat het Uwv hier volledig aan de bezwaren van de werkgever tegemoetkwam, vond de Raad dat het Uwv de kosten moest vergoeden die de werkgever redelijkerwijs had moeten maken.
De Raad deed de zaak zonder zitting af. Hij liet partijen weten dat een zitting niet nodig was en vroeg of zij het daarmee eens waren. Partijen vroegen daarna niet om een zitting, waarna de Raad het onderzoek sloot.
De kosten van het bezwaar had het Uwv al eerder vergoed, bij besluit van 28 februari 2022. Die kosten speelden daarom geen rol meer. De Raad begrootte de proceskosten volgens het Besluit proceskosten bestuursrecht. In beroep bij de rechtbank ging het om € 1.868, namelijk een punt voor het beroepschrift en een punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde van € 934 per punt. In hoger beroep ging het om € 1.401, namelijk een punt voor het hogerberoepschrift en een half punt voor een nadere reactie, met dezelfde waarde per punt. Samen is dat € 3.269.
De Centrale Raad van Beroep veroordeelde het Uwv tot betaling van € 3.269 aan proceskosten aan de werkgever. Daarnaast moet het Uwv het griffierecht vergoeden dat de werkgever in beroep en hoger beroep betaalde, in totaal € 913.
Centrale Raad van Beroep · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank: UWV weigert terecht WIA-uitkering aan schadebeoordelaar Een vrouw die als schadebeoordelaar bij een zorgverzekeraar werkte, meldde zich op 13 februari 2023 ziek. Ze werkte ongeveer 26 uur per week. Op 20 november 2024 vroeg ze een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Het UWV stelde vast dat ze per 10 februari 2025 minder dan 35 procent arbeidsongeschikt is en daarom geen recht heeft op zo'n uitkering. Zij ging daar niet mee akkoord.
In het besluit van 26 mei 2025 kwam het UWV nog uit op een mate van arbeidsongeschiktheid van 21,52 procent. Na haar bezwaar rekende het UWV in het besluit van 10 april 2026 met 28,74 procent. Dat blijft onder de grens van 35 procent, dus de uitkering bleef geweigerd. Het UWV baseerde zich op rapporten van verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen. De vrouw stapte naar de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, die de zaak op 15 september 2026 behandelde.
De vrouw voerde eerst aan dat het onderzoek niet zorgvuldig was. De verzekeringsarts in bezwaar had haar niet zelf onderzocht, terwijl ze in haar bezwaarschrift lage rugklachten had genoemd na een gebroken staartbeen. De rechtbank volgt dat niet. De eerste verzekeringsarts had haar op 10 april 2025 op het spreekuur gezien en ook over de rugklachten gesproken. Die klachten waren bovendien al bekend uit een beoordeling in 2019, waarbij geen duidelijke onderliggende afwijking werd gevonden. Uit het bezwaarschrift volgde niet dat er meer klachten waren dan besproken, dus nader onderzoek was niet nodig.
Ook het verwijt dat medische informatie ontbrak, haalt niets uit. De verzekeringsarts in bezwaar noemde de neuroloog in zijn rapport en had diens brief van 2 mei 2025 bij de beoordeling betrokken. Een latere brief van 18 juli 2025 was gericht aan de rechtsbijstandsverlener van de vrouw. Daarin staat dezelfde diagnose, persisterende idiopathische faciale pijn, zonder dat er nieuw onderzoek is gedaan. Volgens de rechtbank miste de arts dus geen informatie en hoefde die brief niet alsnog voorgelegd te worden.
Daarna keek de rechtbank naar de inhoud. De verzekeringsarts had voldoende rekening gehouden met een verminderde lichamelijke en mentale belastbaarheid en met de rugklachten. De vrouw onderbouwde met medische stukken niet dat er meer beperkingen waren. Het UWV hield haar drie functies voor: assemblagemedewerker elektrotechnische producten, productiemedewerker industrie en archiefmedewerker. Ze stelde dat in de eerste twee met gevaarlijke machines wordt gewerkt, dat alle drie een bovengemiddelde concentratie vragen en dat een koptelefoon met noise cancelling onvoldoende prikkels weghoudt. De arbeidsdeskundige legde uit dat het om routinematig werk gaat, dat er geen sprake is van acuut handelen bij gevaarlijke machines en dat hulpmiddelen zoals een ESD-vloer en handschoenen aanwezig zijn. Een uitspraak van de rechtbank Amsterdam over geluidsprikkels was volgens de rechtbank niet vergelijkbaar, omdat de vrouw wel enige prikkels aankan zolang er geen drukte of hectiek is.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het UWV heeft terecht geweigerd om de vrouw per 10 februari 2025 een WIA-uitkering toe te kennen. Ze krijgt haar griffierecht niet terug en geen vergoeding van haar proceskosten. Hoger beroep is mogelijk bij de Centrale Raad van Beroep.
Rechtbank Oost-Brabant · 20 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter geeft UWV negen weken voor besluit op bezwaar fysiopraktijk, dwangsom € 100 per dag Een fysiotherapiepraktijk uit Leiden wacht al maanden op een beslissing van het UWV. Het UWV had in juli 2025 bepaald dat de loongerelateerde uitkering van een ex-werknemer van de praktijk per 1 september 2025 overging in een loonaanvullingsuitkering. De praktijk maakte daartegen bezwaar, maar kreeg geen antwoord. Omdat het UWV niet op tijd beslist, ging de praktijk naar de rechtbank.
Eerst moest de praktijk het UWV schriftelijk in gebreke stellen. Het UWV ontving die ingebrekestelling op 9 april 2026 en moest daarna binnen twee weken alsnog beslissen. Dat gebeurde niet. Op 19 augustus 2026 ontving de rechtbank het beroepschrift tegen het uitblijven van een besluit. Het UWV diende een verweerschrift in, maar betwistte niet dat de beslistermijn was verstreken. Omdat het beroep kennelijk gegrond was, deed de rechtbank zonder zitting uitspraak.
Normaal moet een bestuursorgaan binnen twee weken na de uitspraak alsnog beslissen. Het UWV wees op een groot tekort aan verzekeringsartsen als reden voor de vertraging. De rechtbank erkent dat dit probleem al lang speelt en dat beslistermijnen daardoor structureel niet worden gehaald. In eerdere uitspraken van 31 maart 2025 en 13 mei 2026 bepaalde ze al dat zulke zaken een bijzonder geval vormen. Het UWV krijgt dan zes weken om een verzekeringsarts de medische beoordeling te laten doen, bijvoorbeeld via een spreekuurcontact, een hoorzitting of dossieronderzoek. Daarna krijgt het drie weken om een besluit te nemen, in totaal negen weken na verzending van de uitspraak.
In deze zaak kon het UWV niet aangeven wanneer de medische beoordeling zou plaatsvinden. De rechtbank zag daarom geen reden van de standaardtermijnen af te wijken.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet binnen negen weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen op het bezwaar. Doet het dat niet, dan verbeurt het een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder moet het UWV het griffierecht van € 397 vergoeden en € 467 aan proceskosten aan de praktijk betalen.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Raad: geen WIA-uitkering voor vrouw die ZW-beëindiging in 2019 liet staan Een vrouw uit Brabant, eerder administratief assistent, viel in april 2016 uit door ziekte. Het Uwv gaf haar een ZW-uitkering en beëindigde die in 2017, omdat ze genoeg kon verdienen met drie andere functies. Daarna kreeg ze een WW-uitkering. In november 2018 meldde ze zich vanuit de WW opnieuw ziek, met toegenomen klachten. Het Uwv kende haar weer een ZW-uitkering toe, maar stopte die per 15 november 2019: ze zou haar eigen werk aankunnen, namelijk twee van de eerder geselecteerde functies. Tegen dat besluit, bevestigd op bezwaar in januari 2020, stelde zij geen beroep in.
In augustus 2023 vroeg de vrouw alsnog een WIA-uitkering aan. Het Uwv weigerde die: ze had niet 104 weken recht op ziekengeld gehad en daarmee de wachttijd niet volgemaakt. Het bezwaar werd ongegrond verklaard. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep op 12 juli 2024 ongegrond. De vrouw ging in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep, tegen die uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant.
Haar kernargument was dat de Raad op 23 december 2022 de beoordeling na een nieuwe ziekmelding heeft aangescherpt. Wie na een eerstejaars ZW-beoordeling niet is gaan werken en zich opnieuw ziek meldt, mag alleen nog worden afgewezen als van de oorspronkelijk geselecteerde functies minstens drie geschikt zijn gebleven. Zij was maar voor twee functies geschikt geacht. Volgens haar had het Uwv daarom ten onrechte geoordeeld dat ze haar eigen werk aankon, en moest de beëindiging in 2019 opnieuw worden bekeken. Ze wees daarbij op de vaste rechtspraak over duuraanspraken, waarbij een uitkeringsbesluit soms later nog kan worden herzien. Daarnaast voerde ze aan dat voor de wachttijd van de WIA zelfstandig moet worden getoetst of ze ongeschikt was voor 'zijn arbeid', los van het recht op ziekengeld.
De Raad volgt dat niet. Het besluit van 13 november 2019 staat in rechte vast, omdat de vrouw er destijds geen beroep tegen heeft ingesteld. Voor de wachttijd moet er daarom van worden uitgegaan dat zij per 15 november 2019 geen recht meer had op ziekengeld. De uitspraken van december 2022 veranderen dat niet. Ook de duuraanspraakjurisprudentie helpt haar niet: het gaat hier niet om een verzoek om terug te komen van een onherroepelijk besluit, en partijen bevestigden ter zitting dat zij zo'n verzoek bij het Uwv pas recent heeft ingediend.
Voor de zelfstandige toets 'ongeschikt voor zijn arbeid' stelt de Raad een overgangsregel vast. Perioden in de wachttijd vóór 23 december 2022 worden beoordeeld volgens het oude kader, perioden daarna volgens het nieuwe. Haar wachttijd liep van 19 november 2018 tot 15 november 2019, dus het oude kader geldt. Er zijn geen perioden na 15 november 2019 die meetellen, en ze meldde zich niet binnen vier weken opnieuw ziek.
De Raad bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De weigering van de WIA-uitkering blijft in stand en de vrouw krijgt geen vergoeding van proceskosten of griffierecht.
Centrale Raad van Beroep · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter geeft Uwv negen weken voor besluit over WIA-herbeoordeling Defensie, dwangsom € 100 per dag De Staatssecretaris van Defensie wil dat het Uwv opnieuw kijkt naar de WIA-uitkering van een oud-werknemer. Daarvoor diende Defensie een verzoek om herbeoordeling in. Het Uwv besliste daar niet op, ook niet nadat Defensie het uitvoeringsinstituut in gebreke had gesteld. Op 24 augustus 2026 stapte Defensie daarom naar de rechtbank Den Haag.
De rechtbank stelt vast dat het Uwv te laat is. Het Uwv ontving de ingebrekestelling op 11 augustus 2025, en dat er daarna meer dan twee weken verstreken zonder besluit staat tussen partijen niet ter discussie. Het beroep wegens het uitblijven van een beslissing is daarom ontvankelijk en gegrond. Omdat dat zo duidelijk is, deed de rechtbank uitspraak zonder zitting; de wet staat dat toe als een beroep kennelijk gegrond is.
Het Uwv verklaarde in zijn verweerschrift dat het tekort aan verzekeringsartsen de oorzaak is van de vertraging. Een verzekeringsarts moet bij dit soort herbeoordelingen een medisch advies geven. Volgens de rechtbank kampt het Uwv al geruime tijd met zulke tekorten, waardoor beslistermijnen structureel niet worden gehaald. De rechtbank Den Haag heeft daarom in uitspraken van 31 maart 2025 bepaald dat dit soort zaken een bijzonder geval is. De gewone termijn van twee weken om alsnog te beslissen is dan te kort.
Voor dit soort zaken geldt een vaste regel die de rechtbank in vier uitspraken van 13 mei 2026 nog eens bevestigde. Het Uwv krijgt zes weken om een medische beoordeling te laten uitvoeren. Dat kan een spreekuurcontact zijn, al dan niet telefonisch, een hoorzitting met een verzekeringsarts of dossieronderzoek door een verzekeringsarts. Daarna heeft het Uwv drie weken om het besluit bekend te maken. In totaal gaat het dus om negen weken na verzending van de uitspraak.
Het Uwv liet in deze zaak weten dat het nog niet kon zeggen wanneer het besluit er zou komen. De rechtbank zag ook geen aanwijzing dat de medische beoordeling al was gepland. Daarom past zij de standaardtermijn van zes plus drie weken toe.
Om het Uwv aan te sporen legt de rechtbank een dwangsom op, volgens het landelijke beleid van de rechtbanken. Het Uwv betaalt € 100 per dag voor elke dag dat het de termijn overschrijdt, tot een maximum van € 15.000.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het niet tijdig nemen van een besluit. Het Uwv moet binnen negen weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen op het herbeoordelingsverzoek en betaalt bij overschrijding € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder moet het Uwv het griffierecht van € 397 aan Defensie vergoeden. Een proceskostenvergoeding krijgt Defensie niet.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht