Chipsoft krijgt inzage in stukken over gezamenlijk EPD van UMCG, maar getuigenverhoor tegen Treant geweigerd Chipsoft, leverancier van elektronische patiëntendossiers, heeft een juridische strijd gevoerd om inzage te krijgen in documenten over de samenwerking tussen het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG), Stichting Treant Zorggroep en Ommelander Ziekenhuis Groningen (OZG). Het gaat om de vraag of UMCG de aanbestedingsregels heeft overtreden door OZG en Treant zonder nieuwe aanbesteding te laten aansluiten op het bestaande elektronisch patiëntendossier (EPD) dat UMCG in 2015 via een Europese aanbesteding had ingekocht bij Epic.
De voorgeschiedenis is bewogen. UMCG had in 2015 een EPD-opdracht aanbesteed en gegund aan Epic Den Bosch B.V. Chipsoft had destijds ook ingeschreven maar de opdracht niet gewonnen. Toen UMCG in 2025 aankondigde dat Treant en OZG zonder nieuwe aanbesteding op hetzelfde EPD-systeem zouden worden aangesloten, trok Chipsoft aan de bel. Zij startte een kort geding én een bodemprocedure, en vroeg in deze zaak om voorlopige bewijsverrichtingen: inzage in documenten én het horen van getuigen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden had in april 2026 al in hoger beroep geoordeeld dat de aansluiting van Treant en OZG op het UMCG-EPD in beginsel geen verboden wijziging van de aanbesteding oplevert, maar alleen als Treant en OZG zelf alle kosten dragen en de financiële stromen niet via UMCG lopen. Op dat punt was de overeenkomst nog niet aangepast.
In de nu voorliggende procedure moest de rechtbank Noord-Nederland beoordelen of Chipsoft recht heeft op inzage in bepaalde documenten en op het horen van getuigen, als voorbereiding op de bodemprocedure. UMCG c.s. stelde onder meer dat Chipsoft niet-ontvankelijk was omdat al een bodemprocedure liep. De rechtbank verwierp dat verweer: het verzoek om voorlopige bewijsverrichtingen was ingediend vóórdat de bodemzaak op de rol werd ingeschreven, en de wet verzet zich niet tegen een combinatie van beide.
De rechtbank wees de gevraagde inzage in stukken gedeeltelijk toe. Ten aanzien van UMCG oordeelde de rechtbank dat Chipsoft voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat er een mogelijke rechtsbetrekking bestaat, gelet op het oordeel van het hof dat de overeenkomst in de oorspronkelijke vorm wél een verboden wijziging opleverde. Chipsoft heeft er belang bij te weten hoe de samenwerking structureel is opgezet. UMCG moet daarom een reeks documenten verstrekken, waaronder overeenkomsten tussen UMCG, Treant en OZG over het gezamenlijke EPD, notulen van bestuurlijke vergaderingen daarover, relevante correspondentie, en juridische of commerciële adviezen. Financiële gegevens in die stukken mogen worden zwartgelakt.
Ten aanzien van OZG en Treant wees de rechtbank het verzoek tot inzage grotendeels af. Het hof had al geoordeeld dat OZG geen aanbestedingsplichtige instelling is, en Chipsoft heeft onvoldoende onderbouwd dat Treant actief heeft meegewerkt aan het omzeilen van aanbestedingsregels of dat er sprake is van verboden staatssteun. Wel geldt dat als OZG of Treant toevallig over de voor UMCG bedoelde stukken beschikken, zij die ook moeten verstrekken.
Het verzoek om getuigen te horen wees de rechtbank toe voor zover gericht tegen UMCG en OZG. Ten aanzien van OZG geldt een bijzonderheid: voor het verhoor van getuigen speelt het bewijs van een rechtsbetrekking een minder zware rol dan bij inzage in stukken. Chipsoft wil via getuigen juist nog achterhalen óf OZG aanbestedingsplichtig is, wat de rechtbank een legitieme reden acht. Chipsoft mag vijf getuigen opgeven; na afloop kan zij gemotiveerd verzoeken meer getuigen te laten horen. Het verhoor tegen Treant wordt afgewezen.
De rechtbank beveelt UMCG c.s. de documenten uiterlijk 20 juli 2026 te verstrekken, op straffe van een dwangsom van € 2.500 per dag met een maximum van € 50.000. Het getuigenverhoor mag niet eerder plaatsvinden dan 20 juli 2026, zodat Chipsoft de stukken eerst kan bestuderen. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt haar eigen kosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 22 juni 2026
Civiel Recht; Europees Civiel Recht Rechter stopt aanbesteding tweewielers: gemeente toetste fietsen op niet-kenbare eisen Een gemeente wilde nieuwe tweewielers inkopen: fietsen, elektrische fietsen, bakfietsen en elektrische scooters, onder meer voor haar buitengewoon opsporingsambtenaren. De opdracht was verdeeld in twee percelen en werd Europees aanbesteed op basis van de laagste prijs. Inschrijvers moesten in een prijzenformulier voorbeeldfietsen van A-merken prijzen, of een gelijkwaardig model aanbieden. Een bedrijf dat al jaren tweewielers aan de gemeente levert, schreef in voor het eerste perceel en bood in plaats van de voorbeeldmodellen andere merken aan.
De gemeente verklaarde die inschrijving ongeldig. Volgens het gunningsvoornemen van 29 juni 2026 waren de aangeboden fietsen niet gelijkwaardig aan de voorbeeldmodellen. De gemeente wees op verschillen in aandrijving (riem tegenover ketting), versnellingen (traploos tegenover vaste versnellingen) en remmen (hydraulische schijfremmen tegenover V-brakes). Ook was volgens de gemeente een aangeboden scooter geen elektrische scooter maar een model met een benzinemotor. De opdracht zou naar de enige andere inschrijver gaan. De leverancier stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam.
De leverancier voerde aan dat de gemeente de norm gelijkwaardig te beperkt en onbegrijpelijk had uitgelegd. Die specifieke kenmerken stonden volgens haar nergens in de aanbestedingsstukken. De gemeente hield vol dat de aanbesteding twee aparte toetsen kende: eerst of de fietsen aan het Programma van Eisen voldoen, daarna of alternatieven gelijkwaardig zijn aan de voorbeeldmodellen. De genoemde verschillen betroffen volgens haar de wezenlijkste onderdelen van een fiets.
De voorzieningenrechter gaf de leverancier gelijk. Tussen partijen stond vast dat haar fietsen aan het Programma van Eisen voldeden. De gemeente had bij de gelijkwaardigheidstoets wel ruimte, maar mocht geen doorslaggevend gewicht toekennen aan aspecten waarvan een normaal oplettende inschrijver niet hoefde te verwachten dat ze wezenlijk waren. In de stukken stond niet dat de gemeente een Shimano Alfine-naaf, een riemaandrijving, schijfremmen of een traploos Enviolo-systeem verwachtte. De gemeente had bovendien erkend dat sommige voorbeeldfietsen in meerdere uitvoeringen bestaan. Omdat de laagste prijs het gunningscriterium was, mochten inschrijvers ervan uitgaan dat de eenvoudigere uitvoering gold. De stelling dat riem en traploos objectief beter zijn, achtte de rechter onvoldoende aannemelijk; de overgelegde informatie was deels afkomstig van handelaren en de leverancier had die gemotiveerd betwist.
De rechter wees er ook op dat de leverancier tijdens de inlichtingenronde had geadviseerd om testfietsen te laten leveren, omdat de kwaliteit van fietsen sterk verschilt. De gemeente wees dat af met de redenering dat het Programma van Eisen de kwaliteit voldoende borgde. Dan kan zij de gelijkwaardigheidstoets volgens de rechter niet alsnog op andere kwaliteitsaspecten baseren. Daarmee handelde de gemeente in strijd met de beginselen van gelijke behandeling en transparantie. Dat gebrek kon niet worden hersteld door de inschrijving alsnog geldig te verklaren en te laten beoordelen, dus moest de opdracht opnieuw worden aanbesteed. Of de gemeente over de scooter eerst een verduidelijkingsvraag had moeten stellen, liet de rechter in het midden.
De rechter verbiedt de gemeente om voor het eerste perceel tot gunning over te gaan op basis van het gunningsvoornemen en gebiedt haar de procedure voor dat perceel in te trekken en ingetrokken te houden. Wil de gemeente de opdracht nog gunnen, dan moet ze die opnieuw aanbesteden. Het tweede perceel blijft buiten dit vonnis, omdat de leverancier daar niet op had ingeschreven. Een dwangsom legt de rechter niet op, omdat overheden gehoor plegen te geven aan uitspraken. De gemeente moet de proceskosten van € 2.226,57 betalen, met wettelijke rente.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechter verbiedt The NextGen concurrent Cimsolutions personeel af te pakken en BDT rechtstreeks te benaderen Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam.
De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is.
Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager.
In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk.
De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding.
Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht Rechtbank Den Haag wijst kort geding tegen aanbesteding vergunningverlening af Adviesbureau Indigo Omgeving spande een kort geding aan tegen de Staat der Nederlanden, omdat het bedrijf het niet eens was met de manier waarop zijn inschrijving op een grote overheidsaanbesteding was beoordeeld. Het ging om een Europese aanbesteding van Rijkswaterstaat voor de landelijke uitbesteding van vergunningverlening, opgedeeld in twee percelen: perceel 1 over vergunningen voor lozingen, en perceel 2 over besluiten, meldingen en adviezen onder onder meer de Omgevingswet. Voor beide percelen wilde de Staat een raamovereenkomst van drie jaar sluiten, met de mogelijkheid tot verlenging.
Indigo schreef in op beide percelen, maar kreeg op 21 april 2026 te horen dat haar inschrijving niet als de economisch meest voordelige was aangemerkt. Het bedrijf diende een klacht in over de beoordeling van perceel 2, die de Staat na behandeling door een onafhankelijke klachtbehandelaar ongegrond verklaarde. Indigo startte vervolgens dit kort geding en vroeg de rechter om een nieuw gunningsbesluit in haar voordeel, of in elk geval een herbeoordeling van haar inschrijving.
Het bedrijf Vergunningverlening.nl, dat zelf ook had ingeschreven en belang had bij de gunning aan haarzelf, mocht als tussenkomende partij meedoen in de procedure. Zij vorderde dat de Staat verboden zou worden om haar te passeren bij de definitieve gunning.
De kern van Indigo's bezwaar was dat zij voor het onderdeel 'Continuïteit kwaliteit' bij een vrijwel identieke inschrijving op perceel 1 een hogere score kreeg (een 1) dan op perceel 2 (een 0). Volgens Indigo mocht de Staat identieke inschrijvingen niet verschillend beoordelen, en had hij dit verschil niet toegelicht. De Staat legde echter uit dat de twee percelen inhoudelijk sterk verschillen: perceel 1 gaat om specialistisch werk met relatief weinig, langlopende trajecten, terwijl perceel 2 vooral 'bulkwerk' betreft met veel afhandelingen in korte tijd. De door Indigo aangeboden kwaliteitswaarborgen, zoals een collegiale toets, waren volgens de beoordelaars minder goed haalbaar in de hectiek van perceel 2. De voorzieningenrechter vond deze toelichting, die Indigo onvoldoende had weerlegd, voldoende overtuigend en niet onbegrijpelijk, mede gelet op de ruime beoordelingsvrijheid die aanbestedende diensten hebben.
Ook het argument dat Indigo te weinig tijd had gekregen om een kort geding te overwegen, hield geen stand. De gebruikelijke bezwaartermijn was zelfs met vijf dagen verlengd, en Indigo wist dat de termijn kort na de klachtafhandeling zou aflopen. Dat zij er zelf voor koos eerst de uitkomst van de klacht en het overleg af te wachten, kon zij niet aan de Staat tegenwerpen, temeer omdat zij uiteindelijk toch op tijd had gedagvaard. Ook het bezwaar dat de beoordelingsteams uit te weinig leden zouden hebben bestaan, verwierp de rechter: de aanbestedingsstukken schreven alleen voor dat de teams een afspiegeling vormen van de zeven regionale afdelingen, niet dat elk team uit zeven personen moest bestaan.
Omdat Indigo niet aannemelijk had gemaakt dat de beoordeling ondeugdelijk was, wees de rechter haar vorderingen af. Daarmee verviel ook het belang van Vergunningverlening.nl bij haar eigen vordering, die eveneens werd afgewezen, aangezien de Staat de opdracht toch al aan haar wilde gunnen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen van zowel Indigo als Vergunningverlening.nl af en veroordeelde Indigo, als de partij die haar doel niet bereikte, tot betaling van de proceskosten van zowel de Staat als Vergunningverlening.nl, elk begroot op € 2.101,00.
Rechtbank Den Haag · 10 augustus 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht Rechtbank wijst aanbestedingsklacht af: zzp-constructie voldeed niet aan 80%-eis voor jeugdhulp Een orthopedagoog-generalist uit Zaanstad deed mee aan een Europese aanbesteding voor specialistische jeugdhulp in de regio Zaanstreek-Waterland, maar werd door gemeente Zaanstad uitgesloten omdat haar inschrijving niet voldeed aan de gestelde eisen. De gemeente had als eis gesteld dat minimaal 80% van de betrokken medewerkers in loondienst moest zijn bij de inschrijvende partij. De vrouw werkt echter met een team van circa acht zelfstandige professionals en had zelf in haar toelichting vermeld dat het aandeel zzp'ers circa 89% bedroeg. Haar eigen aandeel medewerkers in loondienst bedroeg daarmee hooguit 11%.
Naast de eis over personeel in loondienst stelde de aanbesteding ook dat de inschrijver een multidisciplinair team beschikbaar moest hebben van 10 tot 15 fte. De gemeente concludeerde dat uit de lijst van zelfstandige professionals die de vrouw opgaf, niet af te leiden viel hoeveel fte per discipline zij konden bijdragen, mede omdat aannemelijk is dat zij ook eigen praktijken hebben en niet allen voltijds beschikbaar zijn.
De vrouw was het niet eens met haar uitsluiting en stapte naar de rechter. Zij voerde aan dat de gemeente onvoldoende had uitgelegd of bij de beoordeling rekening was gehouden met onderaanneming of een beroep op de capaciteit van derden. Ook wees zij erop dat de aanbestedingsstukken uitdrukkelijk ruimte boden voor inschrijving via onderaannemers, combinaties of een beroep op derden.
De rechter stelde haar daarin echter niet in het gelijk. Zij had bij haar inschrijving de vraag of zij een beroep deed op de draagkracht van derden met 'nee' beantwoord. Daardoor had de gemeente ook geen afzonderlijke formulieren van de teamleden kunnen beoordelen. De vrouw stelde dat zij dacht dat 'draagkracht' alleen op financiële draagkracht sloeg, maar de rechter oordeelde dat dit voor haar eigen rekening en risico komt: het begrip is in de Aanbestedingswet 2012 ook van toepassing op beroepsbekwaamheid en staat ook in de aanbestedingsleidraad in verband met geschiktheidseisen.
De gemeente mocht haar ook niet de gelegenheid bieden haar inschrijving aan te passen of aan te vullen, want dat zou in strijd zijn met het gelijkheidsbeginsel dat voor aanbestedende diensten geldt.
Een procedureel punt speelde ook: de gemeente had in de uitsluitingsbrief geschreven dat de vrouw tot 14 mei 2026 bezwaar kon maken, maar bedoelde daarmee dat zij een kort geding moest starten. Door die onduidelijke formulering zette de gemeente haar op het verkeerde been. Bovendien viel de uiterste termijn op Hemelvaartsdag, een erkende feestdag. De rechter oordeelde dat de termijn dan doorloopt tot de eerstvolgende werkdag en dat de gemeente, nu zij zelf onduidelijkheid had gecreëerd, zich niet in redelijkheid kon beroepen op een termijnoverschrijding van één dag. De vrouw was daarmee ontvankelijk in haar vorderingen.
Inhoudelijk kon dat haar niet baten. De rechter concludeerde dat de gemeente de inschrijving op goede gronden had uitgesloten en wees alle vorderingen af. De vrouw werd veroordeeld in de proceskosten van de gemeente, begroot op € 2.101.
Rechtbank Noord-Holland · 25 juni 2026
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht