Verzekeraar Euro Insurance krijgt € 675.000 schade na A12-ongeluk niet terug: claim verjaard Op 14 januari 2019 reed een man met zijn Volvo op de A12 bij Harmelen tegen een Tesla aan. Hij zegt dat hij plotseling naar links moest uitwijken voor een rode Volkswagen Up! die van rijstrook wisselde en die onbekend is gebleven. De Tesla draaide 180 graden, schoot over de overige rijstroken en raakte een BMW voordat hij tegen de vangrail tot stilstand kwam. De Volvo-bestuurder noemt het ongeval van meet af aan overmacht, veroorzaakt door de onbekende automobilist.
De verzekeraar van de Tesla, Accident Management Services (AMS), had als Nederlandse vertegenwoordiger van Euro Insurance de schade vergoed. Het ging om € 37.123,97 aan autoschade en € 1.400 aan bedrijfsschade. Daarnaast betaalde zij € 674.111,93 aan letselschade voor de inzittende van de Tesla uit een schadeverzekering voor inzittenden. Dat geld wilde AMS terugkrijgen van de Volvo-bestuurder en van One Underwriting, de Nederlandse vertegenwoordiger van zijn Belgische aansprakelijkheidsverzekeraar Ethias.
Het Waarborgfonds Motorverkeer, dat schade door onbekend gebleven bestuurders vergoedt, had de eigen schade van de Volvo-bestuurder en zijn verzekeraar al betaald. Volgens hen had AMS daarom ook bij het Waarborgfonds moeten aankloppen. Ze betrokken het fonds in een aparte vrijwaringszaak: zij vroegen de rechtbank het fonds te veroordelen om alles te betalen waartoe zij jegens AMS zouden worden veroordeeld.
De rechtbank Den Haag komt aan die vragen niet toe, omdat de vorderingen van AMS volgens haar zijn verjaard. Voor een vordering op de verzekeraar op grond van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen geldt een verjaringstermijn van drie jaar, voor een vordering tegen de bestuurder wegens onrechtmatige daad vijf jaar. Beide termijnen liepen vanaf de dag van het ongeval en eindigden op 14 januari 2022 en 15 januari 2024. De advocaat van AMS stelde de bestuurder pas op 10 juni 2024 aansprakelijk.
AMS voerde aan dat zij de verjaring op 1 februari 2021 had gestuit. Op die dag mailde zij One Underwriting en verwees zij naar een eerdere aansprakelijkstelling, die ze oorspronkelijk naar een andere verzekeraar had gestuurd. Die aansprakelijkstelling zat volgens AMS als bijlage in een lange keten van doorgestuurde e-mails. De rechtbank vindt dat niet bewezen. Schaderegelaar Dekra schreef op 26 februari 2021 juist dat de aansprakelijkstelling ontbrak. Ook als de bijlage wel was meegestuurd, was AMS volgens de rechtbank niet duidelijk genoeg over haar vordering. Een verwijzing naar een bijlage met een serie berichten, waarvan het relevante bericht onderaan staat, volstaat niet als aansprakelijkstelling. Wie wordt aangesproken hoeft daar niet naar te zoeken. AMS mocht er na het bericht van Dekra ook niet op vertrouwen dat het bericht was ontvangen en begrepen.
Omdat niet is gebleken dat de bestuurder of One Underwriting binnen vijf jaar andere berichten kregen waaruit een schadeclaim bleek, zijn de vorderingen tegen beiden verjaard. Daarmee vervalt ook de grond onder de vrijwaringszaak, want de bestuurder en One Underwriting hoeven aan AMS niets te betalen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van AMS af en veroordeelt AMS in de proceskosten van de Volvo-bestuurder en One Underwriting van € 14.496. De vorderingen in de vrijwaringszaak wijst zij ook af, en de Volvo-bestuurder en One Underwriting moeten het Waarborgfonds € 14.697 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst deelgeschil af over ongeval tijdens veiligheidstraining WUR Een medewerkster van Wageningen University & Research (WUR) die tijdens een verplichte veiligheidstraining voorafgaand aan een uitzending naar Somalië en Zuid-Sudan haar enkel ernstig blesseerde, wilde via een snelle procedure laten vaststellen dat haar werkgever aansprakelijk is. De kantonrechter in Arnhem ging daar niet in mee: de zaak is te ingewikkeld voor zo'n snelle beoordeling en moet eerst verder worden uitgezocht.
De vrouw volgde in juni 2023 in opdracht van WUR een meerdaagse HEAT-training (Hostile Environment Awareness Training), gegeven door het externe trainingsinstituut CSD. Tijdens een simulatie waarbij cursisten onder nagebootst geweervuur dekking moesten zoeken, rende zij samen met andere deelnemers een bosschage in. Daarbij zag zij een kuil te laat, kwam ten val en liep letsel op aan haar enkel. De arbeidsinspectie onderzocht het ongeval niet, omdat cursisten tijdens zo'n training volgens de wet niet onder het gezag van de werkgever vallen, maar ook niet onder dat van het opleidingsinstituut. Een intern onderzoeksrapport van WUR concludeerde dat dit een onbevredigende situatie oplevert: de werknemer moet in zo'n geval haar schade via de burgerlijke rechter proberen te verhalen.
Dat deed de vrouw vervolgens. Zij stelde WUR aansprakelijk op grond van de werkgeverszorgplicht uit artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, en vroeg de kantonrechter via een zogeheten deelgeschilprocedure te bepalen dat WUR en haar verzekeraar Intact Insurance aansprakelijk zijn voor het ongeval en haar materiële en immateriële schade moeten vergoeden. Zo'n deelgeschilprocedure is bedoeld om partijen die onderhandelen over een letselschadezaak snel een antwoord te geven op één geschilpunt, zodat de onderhandelingen daarna weer verder kunnen.
Volgens de vrouw had WUR haar zorgplicht op twee manieren geschonden: de instructies voorafgaand aan de simulatie waren onvoldoende, ondeugdelijk of tegenstrijdig, en het trainingsterrein was onvoldoende veilig ingericht. Ter onderbouwing overlegde zij verklaringen van twee medecursisten, die vertelden dat zij waren geïnstrueerd snel dekking te zoeken en dat het terrein achter een klein heuveltje een onverwacht diep en verwaarloosd gat bevatte dat niet te zien was vanaf de plek waar de groep zich bevond. WUR betwistte dit en wees op een powerpointpresentatie waarin de instructie 'dive to the ground' zou zijn gegeven, en stelde dat er simpelweg sprake was van een natuurlijke oneffenheid in een bosrijk trainingsterrein.
De kantonrechter kwam niet toe aan een inhoudelijk oordeel over die zorgplicht. Om te kunnen beoordelen of WUR voldoende duidelijke en eenduidige instructies had gegeven, en of het terrein een bijzonder gevaarlijke situatie opleverde, is nader feitenonderzoek nodig: partijen geven een wezenlijk verschillend beeld van wat er precies is gezegd en hoe het terrein eruitzag. Zulk uitgebreid bewijsonderzoek past niet bij een deelgeschilprocedure, die juist bedoeld is voor een eenvoudige, snelle en kostenefficiënte beoordeling die de onderhandelingen tussen partijen op gang moet helpen. Omdat de zaak zich hier niet voor leende, wees de kantonrechter het verzoek af, ook al kon de vrouw wel in haar verzoek worden ontvangen.
De kantonrechter moest ondanks de afwijzing wel de kosten van de deelgeschilprocedure begroten, zoals de wet voorschrijft, tenzij de procedure volstrekt onnodig was ingesteld. Daarvan was geen sprake. De gevorderde kosten van 23,5 uur werk tegen een tarief van € 245 per uur, in totaal € 5.757,50, vond de rechter niet onredelijk. WUR hoeft dit bedrag echter alleen daadwerkelijk te betalen als haar aansprakelijkheid op een later moment alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter begrootte de kosten van de vrouw op € 5.757,50 en wees haar verzoek om nu al te bepalen dat WUR aansprakelijk is, af.
Rechtbank Gelderland · 14 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht