Curaçaose partner moet Cg 98.635 terugstorten in nalatenschap, maar mag in woning blijven Een man uit Curaçao overleed in 2026, kort nadat hij kanker had gekregen. Hij liet een levenspartner met wie hij ongehuwd samenwoonde en twee dochters achter. Een testament was er niet: de notaris had wel een concept opgesteld, maar dat is nooit ondertekend. Over het geld op een gezamenlijke bankrekening en over de woning ontstond ruzie tussen de partner en de dochters.
Op de gezamenlijke bankrekening bij Maduro & Curiel's Bank (MCB) stond onder meer een eindafrekening van het salaris van de man, Cg 225.331,25, die zijn werkgever na zijn overlijden bijschreef. In de maanden daarna maakte de partner in totaal Cg 247.920 over naar haar eigen rekening. Een van de dochters liet conservatoir beslag leggen, een beslag dat dient om geld veilig te stellen zolang de rechter nog moet beslissen. Via een kort geding tegen de bank kwam zij te weten welke bedragen waren overgeschreven. De eigen rekeningen van de man bij MCB bevatten ongeveer Cg 1,8 miljoen. Beide dochters vorderden samen onder meer terugbetaling van de overgeschreven bedragen, rekening en verantwoording en ontruiming van de woning. De partner wilde juist dat de beslagen werden opgeheven.
Het gerecht gaf een voorlopig oordeel, zoals gebruikelijk in een kort geding. Eerst liet het de tweede dochter, die in België woont, zich aan de zijde van haar zus voegen, omdat zij als mede-erfgename belang heeft bij de uitkomst. De vordering tot rekening en verantwoording was volgens het gerecht achterhaald, omdat de dochter via de bank al alle rekeningafschriften had gekregen.
Bij het geld maakte het gerecht onderscheid. Wat vóór het overlijden op de gezamenlijke rekening was bijgeschreven, hoefde niet terug. Het gerecht achtte aannemelijk dat de man zijn salaris op die rekening liet storten om de partner over het geld te laten beschikken, nadat hij ziek bleek. Dat past bij het concepttestament, waarin hij haar onder meer een legaat van Cg 250.000 toedacht. Ook de overlijdensuitkering van Cg 126.696, die in de eindafrekening zat, was volgens een brief van de werkgever uitdrukkelijk bedoeld als steun voor de achterblijvende partner. Het restant van de eindafrekening, Cg 98.635, behoort volgens het gerecht voorlopig wel tot de nalatenschap.
Ontruiming van de woning wees het gerecht af. Op grond van artikel 4:28 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek mag de partner de woning en de inboedel negen maanden na het overlijden blijven gebruiken. Of artikel 4:30b BW haar nog verdergaande bescherming biedt, liet het gerecht in het midden. Partijen stemden ter zitting ermee in dat een deskundige een boedelbeschrijving opmaakt van onder meer de woning, de auto's en de inboedel.
Het gerecht veroordeelt de partner om Cg 98.635 terug te storten op de rekening van de overledene bij MCB. Dat kan door overboeking van het saldo van Cg 59.680 op de gezamenlijke rekening, aangevuld vanaf een eigen rekening van de partner. De conservatoire beslagen worden opgeheven onder de voorwaarde dat dit bedrag is bijgeschreven. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en de overige vorderingen worden afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 6 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst gedwongen schuldregeling af: Qredits mocht weigeren Een man uit de regio Rotterdam kampt met schulden van in totaal € 68.800,62 aan twaalf schuldeisers. Hij stelde zijn schuldeisers een buitengerechtelijke schuldregeling voor waarbij hij niets zou terugbetalen, in ruil voor volledige kwijting. Negen schuldeisers stemden daarmee in, maar drie niet: Qredits, Volkswagen PON en E-Flux. Samen hebben zij een vordering van € 45.439,69, ruim twee derde van de totale schuldenlast. De man vroeg de rechtbank daarom die drie schuldeisers te bevelen toch in te stemmen. Daarnaast heeft hij een verzoek ingediend om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). Daarover beslist de rechtbank apart.
De weigerende schuldeisers hadden elk hun eigen redenen. Qredits, een aanbieder van microkredieten, wees het voorstel af omdat de borg voor haar lening zou vervallen als zij instemde. Bij de Wsnp blijft de borgstelling wel in stand, en daarom gaat de voorkeur van Qredits daarnaar uit. Volkswagen PON vond het geen reële reden om een schuld volledig kwijt te schelden omdat de man een kale huur van € 1.800 betaalt. Volgens dit bedrijf zou er bij een passende huur wel ruimte zijn om af te lossen, en deed de man te weinig moeite om een goedkopere woning te vinden. E-Flux liet niets van zich horen en lichtte zijn standpunt noch schriftelijk noch ter zitting toe. American Express stemde nog voor de zitting in, waardoor het verzoek ten aanzien van dat bedrijf als ingetrokken gold.
De rechtbank begint bij het uitgangspunt dat iedere schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald, inclusief rente. De vraag is of de drie schuldeisers in redelijkheid konden weigeren, gelet op de belangen van de man en van de overige schuldeisers. Omdat de weigerende partijen samen 66 procent van de schuld vertegenwoordigen, is niet snel aan te nemen dat zij onredelijk handelen.
De rechtbank noemt drie punten. Ten eerste is het aanbod niet goed en controleerbaar gedocumenteerd. In de aanbodbrief aan de schuldeisers stond niets over de beleggingsrekening van de man bij DEGIRO, die eind 2025 een waarde had van € 3.745,96. Dat het voorstel als prognose was bedoeld, ontslaat hem er volgens de rechtbank niet van dit vermogen te vermelden. Ten tweede heeft Qredits een gerechtvaardigd belang: bij de Wsnp behoudt zij haar vordering op de borg, bij een buitengerechtelijke regeling niet. Ten derde is niet aannemelijk gemaakt dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat is. Zijn kale huur bedraagt ongeveer € 1.900. In de berekening van de afloscapaciteit is een correctie voor die woonlasten toegepast. Zonder die correctie zou de afloscapaciteit aanzienlijk hoger zijn. Uit het verzoekschrift en de zitting bleek niet of onvoldoende dat de man er alles aan had gedaan om zijn woonlasten te verlagen.
Daarom wegen de belangen van Qredits, Volkswagen PON en E-Flux zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wijst het verzoek af om een gedwongen schuldregeling te bevelen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling van man uit Hoeksche Waard Een man uit de gemeente Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam om een schuldeiser te dwingen in te stemmen met zijn schuldregeling. Die schuldeiser, een voormalige werkneemster van een onderneming waarvan de man enig aandeelhouder en bestuurder was, weigerde akkoord te gaan met het aangeboden minnelijke akkoord.
De man had in totaal schulden van € 31.765,77 bij tien schuldeisers. Hij bood hen een regeling aan waarbij preferente schuldeisers 13,76% en concurrente schuldeisers 6,88% van hun vordering zouden ontvangen, met finale kwijting. Negen van de tien schuldeisers gingen akkoord. De voormalige werkneemster niet. Haar vordering bedroeg € 15.391,66, bijna de helft van de totale schuldenlast.
De werkneemster voerde aan dat de man niet te goeder trouw had gehandeld, omdat hij voor het faillissement van zijn bedrijf andere werknemers wel had betaald maar haar vordering onbetaald had gelaten. Verder stelde zij dat het aangeboden percentage te laag was, omdat de man had laten weten nog te willen solliciteren en daardoor mogelijk meer inkomen zou kunnen verdienen. Ook had zij er financieel belang bij te weigeren: via beslag op de pensioenuitkering van de man ontving zij al betalingen.
De rechtbank verwierp deze argumenten. Vast staat dat de man wegens gezondheidsklachten niet in staat is fulltime te werken en dat hij daarom vervroegd met pensioen is gegaan. Dat hij wil solliciteren, maakt niet aannemelijk dat zijn inkomen de komende jaren zal stijgen. De schuldhulpverlening van de gemeente Hoeksche Waard, die het voorstel als onafhankelijke partij heeft getoetst, bevestigde dat aan alle waarborgen is voldaan en dat de man het maximale afdraagt. De man zit in budgetbeheer en heeft geen nieuwe schulden laten ontstaan.
De rechtbank woog ook af wat er zou gebeuren als zij het verzoek zou afwijzen en de wettelijke schuldsaneringsregeling zou worden toegepast. Die route brengt kosten met zich mee voor salaris van een bewindvoerder en griffierecht, waardoor schuldeisers uiteindelijk minder zouden ontvangen dan bij het aangeboden akkoord. Het belang van de man en de negen instemmende schuldeisers weegt daarmee zwaarder dan het belang van de weigerende schuldeiser.
De rechtbank beval de voormalige werkneemster in te stemmen met de schuldregeling en bepaalde dat het vonnis in de plaats treedt van haar vrijwillige instemming. Het subsidiaire verzoek om de wettelijke schuldsaneringsregeling toe te passen wees de rechtbank af, omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Vrouw toegelaten tot schuldsanering ondanks belastingschulden en verkeersboetes via hardheidsclausule Een vrouw uit de regio Dordrecht zat in ernstige financiële problemen en vroeg de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). Die regeling biedt mensen met problematische schulden de kans om na een periode van aflossen en voldoen aan verplichtingen een zogeheten 'schone lei' te krijgen: schuldeisers kunnen dan niet langer hun vorderingen op de schuldenaar verhalen.
De toelating was niet vanzelfsprekend. De rechtbank beoordeelt altijd of schulden 'te goeder trouw' zijn ontstaan. In dit geval had de vrouw schulden bij de Belastingdienst voor onder meer inkomstenbelasting, motorrijtuigenbelasting en omzetbelasting, en boetes bij het CJIB voor verkeersovertredingen. Dergelijke schulden worden naar hun aard als niet te goeder trouw beschouwd en staan normaal gesproken aan toelating in de weg.
Toch besloot de rechtbank de vrouw via de zogeheten hardheidsclausule toe te laten. Daarvoor is vereist dat de omstandigheden die tot de schulden leidden, onder controle zijn gebracht. De vrouw had haar onderneming op 1 september 2024 opgeheven en werkte inmiddels in loondienst. Ze had ook geen auto's meer op haar naam staan, waardoor nieuwe belastingschulden of boetes voor motorrijtuigen niet meer aan de orde zijn. Ter zitting legde ze uit hoe de schulden waren ontstaan, mede door problemen met haar inmiddels ex-partner. De rechtbank achtte haar houding serieus en saneringsgezind genoeg om te verwachten dat ze haar verplichtingen zou nakomen.
De vrouw verzocht de rechtbank ook om de ingangsdatum van de schuldsanering te stellen op 30 januari 2026, eerder dan de datum van de uitspraak. Zo'n eerdere ingangsdatum is mogelijk als de schuldenaar tijdens het voorafgaande minnelijke schuldhulpverleningstraject al aan alle Wsnp-verplichtingen heeft voldaan, inclusief de inspanningsplicht om fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. De vrouw stelde dat haar gezondheidsklachten haar daartoe hebben beperkt, maar onderbouwde dat onvoldoende met stukken. Een medische rapportage uit november 2025 beschreef haar beperkingen als tijdelijk, terwijl ze ter zitting juist aangaf dat haar situatie was verslechterd door een evenwichtsstoornis. Ze zat op het moment van de zitting in de Ziektewet en wachtte op een keuring door het UWV. Omdat de rechtbank de inspanningsplicht tijdens het minnelijke traject niet kon beoordelen en de berekeningen van het vrij te laten bedrag niet volledig konden worden gecontroleerd, werd dit verzoek afgewezen.
Gezien de aard van de schulden, met name de recente belastingschulden, verlengde de rechtbank de standaard looptijd van 18 maanden naar 24 maanden.
De rechtbank liet de vrouw toe tot de Wsnp met ingang van 29 oktober 2026, voor een periode van 24 maanden. Er worden een bewindvoerder en een rechter-commissaris benoemd. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade, waarbij alle post via de bewindvoerder loopt. Het verzoek om de ingangsdatum te vervroegen naar 30 januari 2026 wees de rechtbank af.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank wijst claim van curator Comitec Sailing af: geen onbehoorlijk bestuur bij zeilbedrijf Wanneer een zeilbedrijf failliet gaat, kijkt de curator of het bestuur persoonlijk aansprakelijk gehouden kan worden. Zo ging het ook bij Comitec Sailing B.V. uit Enschede, dat in juli 2024 failliet werd verklaard, twee dagen nadat het surseance van betaling had gekregen. De curator vroeg de rechtbank om het Duitse bedrijf Comitec GmbH, dat bestuurder van Comitec Sailing was, en de bestuurder van dat Duitse bedrijf aansprakelijk te verklaren voor het tekort in het faillissement. Daarnaast wilde hij dat een Duitse man € 65.000 schadevergoeding betaalt voor een koop van twee zeilschepen die volgens de curator was mislukt. De rechtbank Overijssel wijst beide vorderingen af.
De rechtbank stelde eerst vast dat de Nederlandse rechter bevoegd is, ook al zitten de gedaagden in Duitsland. Het faillissement loopt in Nederland, en de Europese insolventieverordening bepaalt dan dat de Nederlandse rechter bevoegd is en dat Nederlands recht geldt.
De curator beriep zich vooral op de regel dat bestuurders hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schulden als zij hun taak 'kennelijk onbehoorlijk' hebben vervuld en dat een belangrijke oorzaak van het faillissement is. Dat is pas het geval als geen redelijk denkend bestuurder in dezelfde omstandigheden zo zou hebben gehandeld, en het bestuur wist dat schuldeisers daardoor benadeeld zouden worden. De curator verweet het bestuur dat het al bij de oprichting in 2022 had moeten zien dat de kapitaalintensieve onderneming met kleine marges gedoemd was te mislukken en dat externe financiers ontbraken. Ook noemde hij de aankoop van het zeilschip in november 2022, dat eerst grondig gerenoveerd moest worden, en de huur van een ander schip in november 2023, vlak voor een verplichte herkeuring. Tot slot wees hij op de ongelijke kapitaalinbreng van de aandeelhouders bij gelijke zeggenschap.
Gedaagden voerden aan dat ondernemen altijd risico meebrengt en dat het faillissement het gevolg was van een overheidsbesluit. De minister besloot op 1 december 2023 dat alle schepen van de zogeheten bruine vloot vóór 1 april 2024 opnieuw gekeurd moesten worden, na twee dodelijke ongevallen in 2022. Volgens gedaagden kwam de sector daardoor tot stilstand en stortte de omzet in.
De rechtbank oordeelt dat de curator te weinig feiten noemt. Een onderneming starten in een branche met kleine winstmarges en moeilijke financiering mag altijd. De verdeling van de geldelijke inbreng zegt niets over hoe het bestuur is gevoerd. De aankoop van het schip in 2022 en de huur in 2023 kunnen het bestuur niet worden verweten: schepen waren het middel om omzet te maken, en beide beslissingen vielen vóór de aangescherpte keuringseisen. Dat er nog grote investeringen nodig waren, maakt dat niet anders. Gedaagden zijn geen verplichtingen aangegaan die ze op dat moment niet konden betalen. De rechtbank beoordeelt het bestuur naar wat het op dat moment kon voorzien. Omdat al geen sprake is van onbehoorlijk bestuur, komt de rechtbank niet toe aan de vraag of dat de oorzaak van het faillissement was. De vorderingen op grond van de onrechtmatige daad en de regel dat bestuurders zich aan de redelijkheid en billijkheid moeten houden gaan over dezelfde verwijten, dus die falen ook. Dat geldt eveneens voor de gevraagde betaling van een voorschot van € 100.000.
Het tweede deel van de zaak ging over twee zeilschepen. De curator stelde dat hij op 24 oktober 2024 een koopovereenkomst had gesloten met de Duitse bestuurder, voor € 110.000, en dat die man was tekortgeschoten. De rechtbank toetst dat aan de vraag wat partijen over en weer mochten afleiden uit elkaars verklaringen en gedragingen. De curator mocht er volgens de rechtbank niet van uitgaan dat de man zelf als privépersoon koper was. In zijn e-mail van 9 september 2024 schreef hij dat hij contact opnam als directeur van Comitec GmbH. De conceptovereenkomst van de curator zelf liet de koper bovendien blanco, met de man als 'rechtsgeldig vertegenwoordiger'. Verder had de man op 21 oktober 2024 laten weten dat een van de schepen alleen gekocht zou worden als het vrij van rechten van derden kon worden overgedragen. Een leverancier voerde een retentierecht uit op dat schip, zoals de curator zelf op 23 oktober 2024 schreef. De curator mocht dus niet verwachten dat aan de voorwaarden was voldaan.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de curator af en veroordeelt hem in de proceskosten van gedaagden van € 11.152, te betalen binnen veertien dagen. Het verzoek om de advocaat van de curator persoonlijk te veroordelen in de kosten, werd tijdens de zitting ingetrokken.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht