Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering.
De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in.
In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen.
De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera.
Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Raad van State: politie hoeft geen inzage te geven in gegevens van derden na valse aangiftes Twee mensen vermoeden dat hun ex-partners valse aangiftes tegen hen hebben gedaan, onder meer over mishandeling, verkrachting en seksueel kindermisbruik. Om te weten wat er over hen en over de zoon van een van hen bij de politie is vastgelegd, vroegen ze op 22 maart 2022 om inzage in alle verwerkte politiegegevens. Ze wilden duidelijkheid over welke registraties er op hun namen en op hun woonadres bestaan.
De korpschef van politie wees de verzoeken in april 2022 maar gedeeltelijk toe. Hij gaf overzichten van registraties en informatie over de voorwaarden waaronder gegevens worden verwerkt. Van een aantal registraties weigerde hij de inzage geheel of gedeeltelijk. In mei 2022 gaf hij nog aanvullende informatie, liet hij de mensen op het politiebureau en telefonisch een aantal registraties inzien en lichtte hij schriftelijk toe waarom hij in vijf registraties geen inzage gaf.
De rechtbank Den Haag oordeelde op 15 mei 2024 dat de korpschef zijn besluiten in eerste instantie onvoldoende had gemotiveerd. Dat gebrek was volgens de rechtbank echter hersteld met de toelichting uit mei 2022. De rechtbank vernietigde de besluiten daarom wel, maar liet de rechtsgevolgen in stand. De mensen gingen hiertegen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
De zaak kreeg onderweg een kleine procedurele wending. De Afdeling had de korpschef vooraf laten weten dat ze hem op de zitting van 16 januari 2026 drie vragen wilde stellen. Toch verscheen hij zonder opgaaf van reden niet. De Afdeling riep hem daarop op voor een nieuwe zitting op 19 mei 2026. Ze maakte duidelijk dat van een bestuursorgaan van deze omvang mag worden verwacht dat het gehoor geeft aan een oproep of tijdig meldt dat het verhinderd is. Wegblijven zonder reden past volgens de Afdeling niet bij een zorgvuldige proceshouding en staat een doelmatige behandeling in de weg.
Inhoudelijk betoogden de appellanten dat de korpschef hun belangen te licht had gewogen. Het was voor hen onduidelijk waarom de privacy van de ex-partner zwaarder zou moeten wegen, terwijl bekend is dat die valse aangiftes doet. Op de zitting voegde een van hen toe dat hij wil weten welke ambtenaren betrokken zijn, omdat hij concrete signalen van ambtsmisdrijven ziet. De namen hoeven daarvoor niet, een code zou ook volstaan.
De Afdeling wijst dat af. Het inzagerecht uit de Wet politiegegevens gaat alleen over persoonsgegevens van degene die om inzage vraagt, niet over die van anderen. Namen van aangevers, politiemedewerkers of medewerkers van andere instanties komen dus niet voor inzage in aanmerking, en codes waarmee ambtenaren zouden kunnen worden aangeduid zijn evenmin gegevens van de appellanten zelf. Hier wijkt de Afdeling af van de redenering van de rechtbank, die nog een belangenafweging had gemaakt. Volgens de Afdeling gaat zo'n afweging in dit geval niet vooraf aan de conclusie, maar ze komt via een andere weg op hetzelfde resultaat uit.
Voor informatie die wel naar derden herleidbaar is, beoordeelde de Afdeling zelf de stukken. Het recht op inzage is niet absoluut en een verzoek wordt afgewezen voor zover dat nodig en evenredig is om de rechten en vrijheden van derden te beschermen. De korpschef lichtte op de zitting toe dat de inhoud van de registraties zo nauw met de gegevens van derden verbonden is dat inzage onmogelijk is zonder die gegevens prijs te geven. Verstrekking kan volgens hem de informatiepositie van de politie en de bereidheid om te melden en aangifte te doen aantasten, omdat mensen minder vertrouwen houden in een zorgvuldige omgang met hun gegevens. De Afdeling stelde vast dat die nauwe verbondenheid in de betrokken registraties bestaat. Zij vindt de bescherming van derden een gerechtvaardigd belang, dat de korpschef zwaarder mocht laten wegen dan het belang van de appellanten om de gegevens te zien. Daarbij erkent ze dat de valse aangiftes een grote impact op hun leven hebben.
De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank voor zover aangevallen. De korpschef hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst misbruik van hoger beroep af in AVG-zaak tegen deken advocaten Een man diende op 18 januari 2021 een klacht in tegen de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Het Hof van Discipline wees de deken van Overijssel aan om die klacht te onderzoeken. Na dat onderzoek stuurde de deken van Overijssel hem op 27 januari 2022 een standpunt over de klacht, het zogeheten dekenstandpunt. Twee dagen later deed de man een beroep op de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Hij eiste dat het dekenstandpunt werd gewist, of dat de persoonsgegevens daarin werden gecorrigeerd. Volgens hem had de deken dat standpunt niet mogen opstellen, omdat de wettelijke poging om de klacht minnelijk te regelen niet had plaatsgevonden.
De deken liet in februari 2022 weten dat de AVG alleen het wissen van persoonsgegevens kent, niet van een standpunt als geheel. Ook vroeg de deken de man aan te geven welke gegevens onjuist waren en hoe ze gerectificeerd moesten worden. De man reageerde daarop, maar gaf geen onderbouwing van specifieke persoonsgegevens. Op 14 maart 2022 wees de deken het verzoek af. Volgens de deken was er een voldoende gerechtvaardigd belang om een dekenstandpunt te geven, en kan het Hof van Discipline zo'n standpunt naast zich neerleggen.
Tegen die afwijzing maakte de man bezwaar. De deken verklaarde dat bezwaar op 6 mei 2022 niet-ontvankelijk, omdat de man, ook al kreeg hij daartoe de kans, geen gronden had aangevoerd tegen het besluit. De rechtbank Oost-Brabant bevestigde dat oordeel op 5 augustus 2022: de man had in bezwaar alleen over inzage geschreven en niets gezegd over de afwijzing van zijn verzoek om rectificatie.
In hoger beroep voerde de man aan dat de Europese privacyverordening de verwerker verplicht om binnen één maand opgave te doen. Een uitzondering daarop moet binnen die maand worden gemeld, en de bewijslast ligt volledig bij de verwerker. Volgens de man had de deken beide verplichtingen genegeerd, en kon de nationale regelgeving daar niets aan veranderen. Ook vroeg hij om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam niet toe aan de inhoud. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin oordeelde zij dat hij misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk verzoeken, dient veel kansloze klachten in, voert veel procedures, levert onduidelijke processtukken aan en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past in dat patroon, en hij moet worden geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Prejudiciële vragen stelde de Afdeling niet, omdat de man niet had aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn.
De man had ook gevraagd om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Volgens de Afdeling bestaat bij een niet-ontvankelijk hoger beroep wegens misbruik van recht in beginsel geen spanning en frustratie die recht geeft op vergoeding van immateriële schade. Er was geen reden om hiervan af te wijken.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht en wees het verzoek om schadevergoeding af. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad: ING mocht eigenaar metaalhandel acht jaar registreren na opzegging bankrelatie Een handelaar in oud ijzer en metalen dreef zijn zaak als eenmanszaak en had zowel privé als zakelijk rekeningen bij ING. In 2021 liet de bank weten de zakelijke bankrelatie te willen beëindigen. Volgens ING had de ondernemer bij een periodiek cliëntenonderzoek geen transparant beeld gegeven van het gebruik van zijn zakelijke rekeningen, waardoor de bank haar wettelijke verplichtingen om witwassen te voorkomen niet goed kon nakomen. In oktober 2022 werd de zakelijke relatie daadwerkelijk beëindigd. De man verzette zich daar eerst tegen, maar berustte er uiteindelijk in.
Daarmee was de kous voor hem niet af. ING had zijn gegevens ook opgenomen in haar Interne Verwijzingsregister en in haar Gebeurtenissenadministratie, voor een periode van acht jaar. Dat zijn interne registers van de bank over gebeurtenissen die voor de veiligheid en integriteit van de financiële instelling van belang zijn. In de aantekening stond dat de man grote cashuitgaven had gedaan die niet te verantwoorden waren, dat hij geen adequate boekhouding van zijn cashinkopen had bijgehouden en dat hij te weinig maatregelen nam om betrokkenheid bij heling, witwassen en andere financieel-economische criminaliteit uit te sluiten.
De ondernemer wilde die registratie weg hebben. Hij vorderde dat ING de gegevens zou wissen waaruit volgt dat niet is uitgesloten dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen of andere financiële criminaliteit, en dat de bank hem uit het verwijzingsregister zou schrappen. De rechtbank Amsterdam wees de vordering af. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis. Volgens het hof ging het niet om strafrechtelijke persoonsgegevens, omdat de genoemde feiten geen bewezenverklaring van een strafbaar feit konden dragen. Ook woog het belang van ING zwaarder: de bank mocht gedurende zekere tijd bijhouden dat en waarom zij een relatie had beëindigd. Het hof wees er bovendien op dat de gegevens niet voor derden toegankelijk bleken en dat de man gewoon bankzaken kon blijven doen, onder meer bij een Duitse bank.
De ondernemer ging in cassatie, de laatste mogelijkheid om een uitspraak te laten toetsen op rechtsfouten. Zijn eerste klacht betrof het begrip 'strafbaar feit' in artikel 10 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Voor gegevens over strafbare feiten gelden extra strenge voorwaarden. Volgens de man had het hof miskend dat dit begrip Europees moet worden uitgelegd, zodat ook de aard van het feit en de zwaarte van de mogelijke sanctie meetellen, en niet alleen de kwalificatie naar Nederlands recht.
De Hoge Raad oordeelt dat de man terecht uitgaat van die drie criteria, die het Hof van Justitie van de Europese Unie in een uitspraak uit 2021 heeft geformuleerd: de juridische kwalificatie naar nationaal recht, de aard van het feit en de zwaarte van de sanctie. Maar het hof heeft dat volgens de Hoge Raad niet miskend. Gelet op wat partijen over en weer hadden aangevoerd, kon het hof oordelen dat het tweede en derde criterium in deze zaak niet aan de orde waren. Daarop strandt de eerste klacht.
De tweede klacht ging over het recht van bezwaar uit artikel 21 van de AVG. Een bank moet een verwerking van persoonsgegevens staken wanneer een betrokkene daartegen bezwaar maakt, tenzij zij dwingende gerechtvaardigde gronden heeft die zwaarder wegen dan de belangen van de betrokkene. Volgens de man had het hof niet onderzocht of daarvan sprake was. De Hoge Raad wijst dat af. Het hof had geoordeeld dat ING een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang heeft, mede door haar verplichtingen onder de witwaswetgeving, en dat het belang van de man daar niet tegen opwoog. In dat oordeel ligt besloten dat ING dwingende gerechtvaardigde gronden had aangevoerd. De overige klachten behandelt de Hoge Raad kort, omdat ze geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt de ondernemer in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van ING, begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 aan salaris. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als hij die kosten niet binnen veertien dagen betaalt. De registratie van zijn gegevens voor acht jaar blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht Buurvrouw moet twee camera's op perceel van schoonzoon verwijderen, anders mag deurwaarder de woning in Twee buren, die ook familie van elkaar zijn, liggen al geruime tijd met elkaar overhoverhoop over camera's. De vrouw plaatste binnenshuis meerdere camera's aan de voor- en achterkant van haar woning. Haar schoonzoon, die naast haar woont met zijn vrouw en kinderen, ervaart dat als een voortdurende inbreuk op zijn privacy. Hij kaartte het aan bij zijn schoonmoeder, bij buurtbemiddeling, de Autoriteit Persoonsgegevens en de gemeente, en stuurde sommatiebrieven. Niets hielp.
De schoonzoon begon daarom een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Omdat de vrouw niet op de zitting verscheen, wees de voorzieningenrechter op 3 april 2026 een verstekvonnis. Daarin kreeg zij 48 uur om de camera's te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 25.000. De vrouw ging niet in hoger beroep en haalde de camera's niet weg, ook niet nadat de deurwaarder het vonnis op 7 april 2026 had betekend en ook niet na een nieuwe sommatie van 5 augustus 2026. De schoonzoon legde op 11 juni 2026 beslag onder de Sociale Verzekeringsbank en startte een nieuw kort geding.
Tijdens de mondelinge behandeling van 28 september 2026 beperkte hij zijn bezwaar tot twee van de drie camera's: die achter het raam aan de voorzijde op de begane grond en die achter het raam aan de achterzijde op de eerste verdieping. De voorzieningenrechter oordeelt dat deze twee camera's onrechtmatig inbreuk maken op zijn privacy. Hoewel iemand in beginsel een camera mag plaatsen om de eigen woning te beschermen, mag dat niet ook het perceel van een ander in beeld brengen. Foto's van de schoonzoon laten zien dat beide camera's op zijn perceel zijn gericht, en de afstand tussen de percelen is klein. De vrouw beweerde dat haar camera's alleen haar eigen perceel filmen, maar bracht daarvoor geen bewijs, zoals camerabeelden. Dat de camera's meedraaien met de bewegingen van de schoonzoon op zijn eigen terrein, wijst volgens de rechter juist op het filmen van zijn perceel. Bovendien hangen de camera's al twee jaar, dus de inbreuk is structureel.
Het beroep van de vrouw op haar eigen veiligheid slaagt niet. Zij houdt nog een camera beneden achter en een ringbelcamera aan de voorkant, zodat zij haar eigen terrein kan blijven bewaken. Haar vermoeden dat de schoonzoon haar zonnescherm beschadigde, onderbouwde zij niet. De belangenafweging pakt uit in het voordeel van de schoonzoon.
Omdat de dwangsommen hun doel niet hebben bereikt, krijgt de schoonzoon ook een machtiging op grond van artikel 3:299 BW. Houdt de vrouw zich niet aan het bevel, dan mag hij met een deurwaarder de camera's laten verwijderen. Het weghalen van camera's in een woning geldt als gedeeltelijke ontruiming, en alleen de gerechtsdeurwaarder mag daarvoor zonder toestemming de woning binnengaan. Een slotenmaker of de schoonzoon zelf mag dat niet. De machtiging geldt ook voor opnieuw geplaatste camera's die op zijn perceel zijn gericht, na een sommatie en een vaststelling door de deurwaarder, maar vervalt zodra partijen niet meer naast elkaar wonen. De kosten van de deurwaarder, inclusief redelijke opslagkosten, komen voor rekening van de vrouw.
De vordering tot betaling van € 25.000 aan verbeurde dwangsommen wijst de voorzieningenrechter af. De vordering is wel aannemelijk gemaakt, maar de schoonzoon onderbouwde onvoldoende waarom hij daar in een spoedprocedure direct recht op heeft. Dat zijn schoonmoeder 'op leeftijd' is en het onzeker is hoe lang zij nog verhaal biedt, is daarvoor te weinig. Omdat partijen familie zijn, draagt ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht