Procureur-generaal adviseert Hoge Raad immateriële schadevergoeding van € 500 te schrappen na bedreiging Een man werd in 2024 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf wegens bedreiging met zware mishandeling en verduistering. Hij had een auto meegenomen tijdens een proefrit bij een garagebedrijf en die nooit teruggebracht. Toen de eigenaar van het bedrijf via advertenties aandacht vroeg voor de verdwenen auto, stuurde de verdachte hem via sms en WhatsApp ernstige dreigberichten, waaronder berichten waarin hij dreigde met geweld tegen de kinderen van de eigenaar.
Het hof kende de eigenaar van het garagebedrijf € 500 toe als vergoeding voor immateriële schade, gebaseerd op de bedreigingen. Aan het garagebedrijf zelf werd een schadevergoeding van ruim € 9.258 toegewezen voor de materiële schade door de verduistering van de auto.
De verdachte ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het cassatieberoep richt zich niet op de materiële schadevergoeding aan het bedrijf, maar uitsluitend op de € 500 immateriële schadevergoeding aan de eigenaar persoonlijk. De vraag is of het hof voldoende heeft uitgelegd op welke juridische grond en op basis van welke vastgestelde feiten die vergoeding is toegekend.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad concludeert dat het middel terecht is voorgesteld. Het hof heeft in zijn arrest niet uitgelegd op welke grond uit het Burgerlijk Wetboek de immateriële schadevergoeding berust, en ook niet op welke concrete omstandigheden het die beslissing baseert. Voor immateriële schade is een specifieke wettelijke grond vereist. In dit geval zou dat alleen kunnen zijn dat sprake is van een 'aantasting in de persoon op andere wijze', maar de in het dossier genoemde klachten zoals angst, kortere nachten en een gespannen werksfeer zijn daarvoor naar het oordeel van de procureur-generaal onvoldoende onderbouwd.
Om praktische redenen adviseert de procureur-generaal de Hoge Raad de zaak niet terug te wijzen naar een ander hof voor een nieuwe behandeling. Een nieuwe procedure voor slechts € 500 zou een onevenredige belasting van het strafgeding zijn. De eigenaar kan zijn verzoek om immateriële schadevergoeding desgewenst nog bij de civiele rechter indienen.
De conclusie strekt tot gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het hof: de immateriële schadevergoeding van € 500 aan de eigenaar en de bijbehorende schadevergoedingsmaatregel moeten komen te vervallen, terwijl het cassatieberoep voor het overige wordt verworpen. Dit is een conclusie van de procureur-generaal en nog geen beslissing van de Hoge Raad zelf.
Parket bij de Hoge Raad · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechtbank wijst schadeclaim van artiest tegen manager af: geen onrechtmatig handelen bij Sony-deal Een bekende Nederlandse artiest (artiestennaam geanonimiseerd) spande een rechtszaak aan tegen zijn voormalige manager en diens bedrijf Performer Matters B.V., zijn voormalige advocaat en diens kantoorgenoten en vennootschappen. De artiest eiste € 340.500 aan schadevergoeding omdat zijn manager bij een distributiedeal met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. volgens hem ten onrechte 15 procent van de bruto-contractwaarde als managementvergoeding zou hebben opgestreken, in plaats van 15 procent van de netto-opbrengsten. Dat verschil liep op tot € 450.000 die aan het bedrijf van de manager werd uitgekeerd van de eerste Sony-betaling van € 1.000.000.
De artiest stelde dat zijn manager en zijn advocaat hun zorgplicht hadden geschonden door zonder zijn toestemming en medeweten dit bedrag te laten uitbetalen via Stichting Performer Matters. Ook zou er sprake zijn geweest van belangenverstrengeling omdat zowel de manager als de advocaat bestuurder respectievelijk aandeelhouder van die stichting waren.
De rechtbank oordeelt dat van onrechtmatig handelen geen sprake is. Een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst maakt het handelen van de wederpartij niet al onrechtmatig. De rechtbank stelt vast dat de werkwijze bij de Sony-deal niet afweek van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. Bij die deals ontving Performer Matters B.V. ook steeds meteen 15 procent van de bruto-contractwaarde, ook als de betaling in meerdere termijnen plaatsvond. Bovendien heeft de artiest niet weersproken dat de deal en de managementvergoeding uitgebreid met hem zijn besproken. En een toestemmingsvereiste voor de uitbetaling aan de manager bleek nergens uit.
Van belangenverstrengeling is de rechtbank evenmin gebleken. Het feit dat iemand bestuurder of aandeelhouder is van een stichting brengt op zichzelf geen belangenverstrengeling mee, en de artiest heeft niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.
De artiest had daarnaast drie alternatieve grondslagen aangevoerd. Hij stelde dat hij had gedwaald bij het aangaan van de managementovereenkomst, maar kon geen feiten of omstandigheden aandragen waaruit bleek dat hij destijds was uitgegaan van een onjuiste voorstelling van zaken. Zijn beroep op onvoorziene omstandigheden, omdat een distributieovereenkomst in 2013 nog ongebruikelijk zou zijn geweest in de Nederlandse muziekbranche, slaagde evenmin: hij had dit niet onderbouwd en had niet duidelijk gemaakt waarom iets anders had moeten worden afgesproken. Tot slot bood ook een beroep op de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid geen uitkomst, omdat de artiest hiervoor onvoldoende feiten had aangedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de artiest af en veroordeelde hem in de proceskosten: € 14.054 aan de manager, Performer Matters B.V. en Stichting Performer Matters, en nogmaals € 14.054 aan de voormalige advocaat, diens kantoorgenoot en PK Holding B.V.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: Anw-uitkering terecht beëindigd, SVB betaalt toch € 3.255 voor te trage procedure Een vrouw uit [woonplaats] kreeg sinds juli 2016 een uitkering op grond van de Algemene nabestaandenwet (Anw), nadat haar man was overleden. Vanaf 1 mei 2019 liep die uitkering door omdat zij voor meer dan 45% arbeidsongeschikt werd geacht. In 2020 liet de Sociale verzekeringsbank (SVB) de arbeidsongeschiktheid opnieuw beoordelen. Bij besluit van 17 maart 2021 beëindigde de SVB de uitkering per 1 juni 2021, omdat de vrouw nog maar voor minder dan 45% arbeidsongeschikt zou zijn.
De rechtbank Den Haag behandelde het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van 10 augustus 2023. Zij had op 21 september 2023 beroep ingesteld bij de rechtbank Rotterdam, die het beroepschrift doorstuurde naar Den Haag. De zaak liep daarna jarenlang door. Na de eerste zitting op 5 december 2024 heropende de rechtbank het onderzoek, omdat de SVB in bezwaar ten onrechte geen hoorzitting had gehouden terwijl de vrouw daar uitdrukkelijk om had gevraagd. Die hoorzitting vond alsnog plaats op 6 oktober 2025. Een nadere zitting bij de rechtbank volgde op 1 oktober 2026.
De vrouw kampt met rugklachten, een ontsteking in het bovenbeen en psychische klachten, onder meer een depressie en een paniekstoornis. Een verzekeringsarts stelde haar beperkingen vast, onder meer voor zwaar tillen, conflicthantering, samenwerken, werkdruk en beroepsmatig autorijden. Daarbij hoorde een arbeidsdeskundige beoordeling van passende functies. Uiteindelijk bleven drie functies over: medewerker intern transport, productiemedewerker industrie en textielproductenmaker. De vrouw betwistte dat. Zij wees op haar beperkte Nederlands, op samenwerking en schoonmaaktaken in het werk, op het tillen van 8 kilo en op het lopen en duwen in de transportfunctie.
De rechtbank volgde de verzekeringsartsen en de arbeidsdeskundige. Zij zag geen reden te twijfelen aan de vastgestelde beperkingen. De vrouw had geen eigen medische rapporten overgelegd die op meer beperkingen wezen, en de hand- en jeukklachten leidden volgens de rechtbank niet tot extra beperkingen omdat bij onderzoek geen afwijkingen werden gevonden. Ook de functies zijn volgens de rechtbank geschikt. De samenwerking is beperkt tot afgebakende deeltaken, het tillen valt binnen wat incidenteel mag, en voor de taal geldt dat een functie op niveau 1 binnen een half jaar mondeling te beheersen is. Met die functies kan de vrouw meer dan 45% van haar maatmanloon verdienen, dus de uitkering is terecht beëindigd.
Het beroep is toch gegrond, omdat het besluit tot stand kwam zonder de vereiste hoorzitting, in strijd met artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank vernietigt het besluit, maar laat de rechtsgevolgen in stand. De uitkering blijft dus beëindigd.
De procedure duurde veel langer dan redelijk is. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 7 april 2021 tot de uitspraak van 6 november 2026 verliepen 5 jaar en 7 maanden, terwijl twee jaar de norm is. De rechtbank rekent 43 maanden overschrijding en hanteert € 500 per half jaar, samen € 4.000. Daarvan komt 35 maanden voor rekening van de SVB, mede omdat de SVB na de heropening een jaar nodig had om de nieuwe rapporten te leveren. Acht maanden komen voor rekening van de rechtbank, dus van de Staat.
De SVB moet de vrouw € 3.255,81 schadevergoeding betalen en de Staat € 744,19. De SVB vergoedt daarnaast het griffierecht van € 50 en betaalt € 2.715,12 aan proceskosten. De Staat betaalt € 86,88 aan proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank geeft UWV tot 15 januari 2027 voor WIA-besluit, dwangsom € 100 per dag Een man uit de regio Zeeland-West-Brabant vroeg een WIA-uitkering aan, maar kreeg die niet. Het UWV wees zijn aanvraag op 4 december 2025 af. Daartegen maakte hij bezwaar, maar op dat bezwaar kwam geen beslissing. Hij stelde het UWV op 26 juni 2026 in gebreke, een brief waarin hij eist dat binnen twee weken alsnog wordt beslist. Het UWV ontving die brief op 30 juni 2026, maar bleef ook daarna stil.
De man ging daarom naar de rechter. Daarmee gaat het hier niet om de vraag of hij recht heeft op een uitkering, maar alleen om de vraag of het UWV te lang over zijn bezwaar doet. Dat het UWV de termijn heeft overschreden, was niet in geschil. De rechtbank vond het beroep zo duidelijk gegrond dat ze zonder zitting uitspraak deed, op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht.
Het UWV schreef in zijn verweerschrift dat de vertraging komt door een tekort aan verzekeringsartsen. Het liet ook weten dat het nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen. De rechtbank gaf daar geen ander oordeel op dan haar vaste lijn. Een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank had op 4 september 2026 in drie zaken over te late UWV-besluiten uitspraak gedaan. Daarin bepaalde zij dat de lijn uit die uitspraken geldt voor alle latere beroepen over het niet op tijd beslissen door het UWV. Die lijn houdt in dat het UWV twaalf maanden krijgt, gerekend vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. De rechtbank zag in deze zaak geen reden om daarvan af te wijken.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit. Het UWV moet uiterlijk op 15 januari 2027 alsnog een besluit op bezwaar bekendmaken. Haalt het die datum niet, dan moet het een dwangsom betalen van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Daarnaast moet het UWV het griffierecht van € 54 aan de man vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde van de man alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de beslistermijn ging.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter geeft Booking.com toestemming om 40 procent aanwezigheidsplicht op kantoor in te voeren Booking.com wil haar medewerkers verplichten om minimaal 40 procent van hun werktijd op het Amsterdamse hoofdkantoor te zijn. De ondernemingsraad weigerde daarmee in te stemmen, waarop Booking.com de kantonrechter vroeg om vervangende toestemming. Die toestemming is nu verleend.
Het conflict gaat over de arbeidsomstandigheden van meer dan 6.000 medewerkers met ruim honderd nationaliteiten. Tot 2020 was het uitgangspunt dat iedereen volledig op kantoor werkte. Door de coronapandemie ontstond thuiswerken als tijdelijke noodoplossing. Daarna voerde Booking.com in 2023, na instemming van de ondernemingsraad, een hybride beleid in: medewerkers werden aangemoedigd om ten minste 40 procent van hun tijd op kantoor te zijn, maar verplicht was dat niet. In de praktijk haalde slechts 27 procent van het personeel die aanbeveling. Dat was voor Booking.com aanleiding om van aanmoediging naar verplichting over te stappen.
Vanaf november 2025 vroeg Booking.com de ondernemingsraad mee te denken. Er volgden rondetafelgesprekken en samenwerkingssessies. Booking.com paste het voorstel aan: de gewenste aanwezigheid ging omlaag van 50 tot 60 procent naar 40 procent en er kwam een overgangsperiode van zes maanden waarin niet gehandhaafd zou worden. Desondanks weigerde de ondernemingsraad op 22 mei 2026 instemming, in een besluit van meer dan vijftig pagina's. De OR stelde onder meer dat de doelstellingen onvoldoende concreet waren, dat minder vergaande alternatieven niet serieus waren onderzocht, dat de controle op aanwezigheid een disproportionele inbreuk op de privacy van werknemers vormde en dat het kantoor op piekdagen niet genoeg werkplekken biedt voor alle medewerkers.
De kantonrechter weegt de belangen van beide partijen tegen elkaar af. Het recht van een werkgever om instructies te geven over de werkplek is het vertrekpunt. De kantonrechter oordeelt dat Booking.com een redelijk belang heeft bij meer kantooraanwezigheid: fysieke samenwerking bevordert kennisdeling, innovatie, snellere afstemming en onderlinge verbondenheid, en helpt nieuwe medewerkers inwerken. Een verplichting van 40 procent is naar het oordeel van de kantonrechter niet bovenmatig. Dat werknemers reistijd en reiskosten kwijt zijn of minder beschikbaar zijn voor zorgtaken, weegt niet op tegen dit belang, temeer omdat Amsterdam de contractuele standplaats is en werknemers zelf invloed hebben gehad op hun woonlocatie.
De bezwaren van de ondernemingsraad worden niet geheel weggewuifd. De kantonrechter erkent dat niet alle 6.000 medewerkers tegelijk een werkplek kunnen vinden, en legt Booking.com de verplichting op om extra concentratieplekken te creëren als dat nodig blijkt. Over de controle op aanwezigheid via pas- en netwerkgegevens is afgesproken dat Booking.com dit in overleg met de ondernemingsraad nader uitwerkt voordat leidinggevenden toegang krijgen tot individuele pasgegevens.
Omdat de weigering van de ondernemingsraad naar het oordeel van de kantonrechter onredelijk is, verleent de rechter vervangende toestemming voor het gehele voorgenomen beleid, inclusief de 40 procent aanwezigheidsplicht, de wekelijkse verplichte teamdag op kantoor, de berekening per maand en de hardheidsclausule voor bijzondere gevallen. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht