Hoge Raad wijst beroep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een belastinguitspraak, krijgt geen inhoudelijke behandeling bij de Hoge Raad. De reden is eenvoudig: het verschuldigde griffierecht, de vaste bijdrage die je betaalt om een zaak bij de rechter te laten behandelen, is niet betaald. Daarmee strandt het beroep voordat de Hoge Raad aan de kern van de zaak toekomt.
Het beroep richt zich in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Het ging om een belastingzaak waarin het bedrijf, belanghebbende genoemd, door een gemachtigde werd vertegenwoordigd. Wat het hof inhoudelijk had beslist, speelt in dit arrest geen rol: de Hoge Raad kijkt alleen naar de vraag of het beroep ontvankelijk is.
De griffier van de Hoge Raad stuurde het bedrijf op 1 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd was en dat het bedrijf vier weken had om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarmee kreeg het bedrijf de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf maakte daar gebruik van met een brief van 28 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het Europese Handvest van de grondrechten (artikel 47, gelezen met artikel 52) om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond is. Die manier van heffen zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Volgens het bedrijf moest de Hoge Raad daarom vragen stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om te zeggen dat het niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld, en zag op de gronden uit dat arrest geen aanleiding om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten is de Hoge Raad kort: er is geen reden voor een veroordeling in de proceskosten. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: griffierecht niet betaald, EU-bezwaar baat niet Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een belastinguitspraak, heeft zijn beroep niet laten behandelen omdat het het griffierecht niet betaalde. Het bedrijf vond dat het verplicht vooraf betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, in strijd is met het Europese recht. De Hoge Raad ziet dat anders en verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
Het beroep richtte zich tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. In cassatie legt de Hoge Raad alleen vragen over de toepassing van het recht voor, en wie dat wil, moet daarvoor griffierecht betalen. De griffier stuurde het bedrijf op 26 juni 2026 een aangetekende brief met de aanmaning om het griffierecht binnen vier weken te voldoen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht bleef onbetaald.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier, waarmee het bedrijf de kans kreeg uit te leggen waarom het niet had betaald. Het bedrijf diende daarop op 25 augustus 2026 een brief in via het webportaal van de Hoge Raad. Daarin stelde het dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, als voorwaarde voor behandeling van een cassatieberoep, zich niet verhoudt met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger zou zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat het bedrijf aanvoert, is geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was. De Hoge Raad verwijst naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 en ziet op de gronden uit de rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van dat arrest geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
Daarmee staat vast dat het griffierecht niet is betaald en dat het bedrijf daarvoor geen aanvaardbare verklaring heeft gegeven. Op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb moet het beroep in cassatie dan niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie van het bedrijf daarom niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst belastingberoep af: griffierecht niet betaald Een belastingplichtige uit Brabant wilde bij de Hoge Raad opkomen tegen een uitspraak van de rechtbank over meerdere belastingzaken, maar kwam niet verder dan de poort. Het griffierecht, de vergoeding die je betaalt om een zaak bij de rechter aan te brengen, werd niet voldaan. Daardoor heeft de Hoge Raad de inhoud van de zaak niet eens bekeken.
Het beroep in cassatie richtte zich tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 10 april 2026. De zaak werd in één keer van de rechtbank naar de Hoge Raad gebracht, een route die sprongcassatie heet: het gerechtshof wordt dan overgeslagen. De uitspraak van de rechtbank ging over zes samengevoegde zaken met de nummers BRE 25/5105, BRE 25/5106 en BRE 25/5109 tot en met BRE 25/5111.
De griffier van de Hoge Raad stuurde de indiener van het beroepschrift op 3 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat er griffierecht verschuldigd was en dat hij vier weken had om dat te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht kwam er niet.
Daarna kreeg de indiener een tweede kans. Bij aangetekende brief van 4 augustus 2026 vroeg de griffier hem uit te leggen waarom hij niet had betaald. Ook die brief is volgens PostNL afgehaald, maar de indiener reageerde niet. Hij maakte geen gebruik van de gelegenheid om te verklaren waarom het griffierecht uitbleef.
Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet een beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard. Dat betekent dat de Hoge Raad niet toekomt aan de vraag of de rechtbank het bij het rechte eind had. De uitspraak van de rechtbank blijft daardoor in stand.
De Hoge Raad (belastingkamer, onder voorzitterschap van vice-president M.E. van Hilten) verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Voor een veroordeling in de proceskosten ziet de Hoge Raad geen aanleiding.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst cassatieberoep tegen naheffingen omzetbelasting Sint Maarten af Een bedrijf op Sint Maarten kreeg over de jaren 2015 tot en met 2018 naheffingsaanslagen opgelegd in de belasting op bedrijfsomzetten, de lokale omzetbelasting op het eiland. Het bedrijf vond die aanslagen onterecht en ging ertegen in beroep bij het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten. Daarna ging de zaak in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Ook dat hof deed op 27 juli 2023 een uitspraak waar het bedrijf het niet mee eens was.
Het bedrijf, dat zich liet vertegenwoordigen door J.P. Ruiter, stelde daarom cassatieberoep in bij de Hoge Raad, tegen de uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van 27 juli 2023. In cassatie toetst de Hoge Raad niet opnieuw de feiten, maar kijkt hij of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De tegenpartij in deze procedure was de minister van Financiën van Sint Maarten.
De Hoge Raad oordeelde dat de klachten van het bedrijf over de uitspraak van het hof niet tot vernietiging van die uitspraak kunnen leiden. Een uitgebreide uitleg geeft hij daarvoor niet. Dat hoeft ook niet: volgens artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie mag de Hoge Raad een cassatieberoep zonder motivering afdoen als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. Hij vond dat hier het geval.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie daarom ongegrond. De uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van 27 juli 2023 blijft daarmee in stand, en de naheffingsaanslagen over 2015 tot en met 2018 liggen dus vast. Een veroordeling in de proceskosten sprak de Hoge Raad niet uit.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: cassatie van B.V. niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht Een B.V. die in cassatie ging in een belastingzaak, heeft het griffierecht niet betaald. Daardoor is het beroep niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad vond de bezwaren van het bedrijf tegen de verplichting om dat griffierecht vooraf te betalen niet overtuigend en stelde ook geen vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.
De zaak begon met een cassatieberoep tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf deed dat op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf aan dat de regel in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 daarvan. Volgens het bedrijf mag griffierecht pas achteraf worden geheven als een beroep ongegrond blijkt, omdat dat evenrediger zou zijn dan betaling vooraf op straffe van niet-ontvankelijkheid. Het bedrijf verwachtte dat het Hof van Justitie dat ook zo zou oordelen en vond dat de Hoge Raad daarom prejudiciële vragen moest stellen.
De Hoge Raad ziet dat anders. Wat het bedrijf aanvoert, geeft geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij die vragen om dezelfde redenen niet nodig vond. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Een veroordeling in de proceskosten bleef achterwege. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht