Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting om bedrijf in stolpboerderijen te starten Micky Bersee uit Schagerbrug is zeventien en wil een eigen bedrijf beginnen. Hij richt zich op timmer- en renovatiewerk aan ambachtelijke stolpboerderijen en andere bestaande panden: herstellen, renoveren, onderhouden en verbeteren van karakteristieke gebouwen en ander vastgoed. Zijn bedrijf heet BerseeBouw. Er is alleen een probleem: als minderjarige kan hij zonder meer geen zakelijke bankrekening openen en niet zelfstandig zaken doen. Daarom vroeg hij de kantonrechter om handlichting.
Handlichting betekent dat een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige krijgt. Dat kan volgens artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek alleen als de minderjarige zestien jaar of ouder is en zijn ouders ermee instemmen. Tegen de wil van de ouders in kan het niet. De kantonrechter bepaalt ook welke bevoegdheden worden toegekend en laat zich daarbij leiden door het belang van de minderjarige: is de gevraagde handlichting verantwoord?
Op de zitting van 29 oktober 2026 in Alkmaar verscheen Bersee, die zonder advocaat procedeerde, samen met zijn ouders. Zij zijn zelf ondernemer en gaven aan hun zoon te kunnen helpen, bijvoorbeeld met de boekhouding. Ook vonden zij dat zijn bevoegdheid om het bedrijf zelfstandig te vertegenwoordigen niet beperkt hoefde te worden.
De kantonrechter vond dat Bersee goed had uitgelegd waarom hij de handlichting nodig heeft. Hij is zeventien jaar oud en zijn ouders stemden in met het verzoek. Net als de ouders vond de kantonrechter het verantwoord het verzoek toe te wijzen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 van het Burgerlijk Wetboek werkt zij pas vanaf de publicatie van de beschikking in de Staatscourant, zodat derden ervan kunnen kennisnemen. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast wordt de beschikking, met toestemming van Bersee niet geanonimiseerd, op rechtspraak.nl gepubliceerd. Bersee moet de handlichting zelf nog laten inschrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel; dat is wettelijk verplicht.
De kantonrechter verleent Bersee handlichting voor het zelfstandig verrichten van de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf BerseeBouw uit te oefenen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht Rechter dwingt weduwe tot hypotheek voor stiefkinderen na erfenisruzie Na het overlijden van een man in 2025 kwamen zijn drie kinderen en zijn weduwe in een conflict over de afwikkeling van de erfenis. Partijen waren het eens dat de wettelijke verdeling van toepassing is. Dat betekent dat de weduwe de nalatenschap in handen kreeg, terwijl de kinderen een geldvordering op haar hebben die niet direct opeisbaar is. Samen met een geadopteerde dochter van de weduwe zijn er vijf erfgenamen.
In juni 2026 sloten de kinderen en de weduwe een vaststellingsovereenkomst. Daarin legden zij vast hoe hoog de vordering van de kinderen is, hoe die wordt betaald, dat er een hypotheekrecht ten gunste van de kinderen komt op de woning van de weduwe, en hoe het zit met de erfbelasting. De notaris maakte een concept hypotheekakte op. De weduwe weigerde die te ondertekenen, omdat zij het niet eens was met de inhoud.
De kinderen stapten naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond. Zij vroegen de weduwe te veroordelen om binnen zeven dagen mee te werken aan het vestigen van het hypotheekrecht. Zij wilden ook dat het vonnis haar handtekening zou vervangen als zij bleef weigeren. Een deel van die vordering, namelijk dat het vonnis haar medewerking in het geheel zou vervangen, trokken zij tijdens de zitting in. Een van de kinderen woont in België, maar de voorzieningenrechter bleef bevoegd omdat de weduwe in Nederland woont.
Op de zitting bleek dat de weduwe zich liet bijstaan door haar belastingadviseur, die ook als tolk optrad omdat zij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst. De pleitnota die de adviseur voor haar had gemaakt, wees de voorzieningenrechter als processtuk af. In deze procedure kan een partij alleen in persoon of via een advocaat optreden, niet via een gemachtigde die geen advocaat is.
De inhoud van de hypotheekakte bleek uiteindelijk het enige geschilpunt. Tijdens de zitting kwamen partijen overeen dat de weduwe geen bezwaar meer had als twee passages werden aangepast. Beide gaan over het verhuren van de woning. In de akte wordt vastgelegd dat het verhuren van het onderpand is toegestaan en niet wordt gezien als het in gebruik of genot afstaan dat de akte verbiedt. De voorzieningenrechter volgde deze afspraak.
Over de proceskosten oordeelde de rechter dat hij geen reden zag om af te wijken van het uitgangspunt dat in familiezaken de kosten worden gecompenseerd. De kinderen hadden gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten van € 5.318,55, maar dat wees hij af.
De voorzieningenrechter veroordeelde de weduwe om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis volledige medewerking te verlenen aan het vestigen van het hypotheekrecht, volgens de aangepaste concept hypotheekakte. Dat betekent dat zij bij de notaris moet verschijnen en de akte moet ondertekenen. Doet zij dat niet, dan treedt het vonnis in de plaats van haar wilsverklaring en handtekening in de akte. Iedere partij draagt de eigen proceskosten en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State: intrekking toevoeging na vertrouwensbreuk met advocaat blijft staan Een man kreeg op 19 maart 2022 van de raad voor rechtsbijstand een toevoeging, een door de overheid betaalde vergoeding voor een advocaat, om een civiele procedure tegen een derde te voeren. Op 30 mei 2022 verzocht zijn advocaat de raad om die toevoeging in te trekken. De advocaat wilde de zaak niet verder behandelen vanwege een vertrouwensbreuk met zijn cliënt.
De raad trok de toevoeging op 7 juni 2022 in op grond van artikel 33, eerste lid, onder b, van de Wet op de rechtsbijstand. Het bezwaar van de man daartegen verklaarde de raad op 5 december 2022 ongegrond. Het beroep bij de rechtbank Den Haag had geen succes. Volgens de rechtbank bleek uit meerdere feiten dat de relatie wederzijds was verstoord. De man had onder meer een tuchtklacht over de advocaat ingediend bij de deken van de orde van advocaten, en een bemiddelingspoging van de deken was mislukt. De stelling van de man dat de advocaat eenzijdig op beëindiging had aangestuurd, volgde de rechtbank niet. Ook oordeelde de rechtbank dat de intrekking niet de opdracht of instemming van de rechtszoekende vereist.
De rechtbank stelde wel vast dat de raad de man had moeten horen volgens de eigen werkinstructie, en dat dat niet was gebeurd. Omdat de man daardoor niet in zijn belangen was geschaad, liet de rechtbank dat gebrek op grond van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht buiten beschouwing.
In hoger beroep voerde de man dezelfde gronden aan als bij de rechtbank. Hij stelde dat de rechtbank niet op die gronden had geoordeeld. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State ziet dat anders. De rechtbank is volgens de Afdeling gemotiveerd op de beroepsgronden ingegaan, en de man heeft niet uitgelegd waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling sluit zich aan bij het oordeel en de overwegingen van de rechtbank.
Een nader stuk dat de man op 27 augustus 2026 indiende, liet de Afdeling buiten beschouwing. Het kwam na de termijn van tien dagen voor nadere stukken uit artikel 8:58, eerste lid, van de Awb. De man had het niet eerder kunnen indienen zonder dat daarvoor een reden bleek, en de raad had onvoldoende gelegenheid gehad om erop te reageren.
De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De intrekking van de toevoeging blijft daarmee in stand. De raad hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Toeslagen moet opnieuw beslissen op bezwaar, rechter legt tweede dwangsom op Een vrouw uit de regio Utrecht wacht al sinds 6 februari 2025 op een beslissing op haar bezwaar tegen de definitieve beschikking over compensatie voor kinderopvangtoeslag. De Dienst Toeslagen heeft die beslissing nog altijd niet genomen. De vrouw stelde daarom beroep in bij de rechtbank omdat de dienst niet op tijd beslist.
Het is niet de eerste keer dat de rechtbank zich over deze zaak buigt. Bij uitspraak van 25 november 2025 verklaarde de rechtbank een eerder beroep wegens niet tijdig beslissen gegrond. De Dienst Toeslagen kreeg toen de opdracht om uiterlijk 6 augustus 2026 een besluit op bezwaar bekend te maken, met een rechterlijke dwangsom als prikkel. Ook die datum verstreek zonder besluit, waarna de vrouw op 29 augustus 2026 opnieuw beroep instelde.
De Dienst Toeslagen betoogde dat het nieuwe beroep ongegrond is, omdat de termijn uit de eerdere uitspraak nog loopt. De rechtbank volgt dat niet. Volgens vaste rechtspraak is er in zo'n situatie belang bij een herhaald beroep, ook als de eerder opgelegde dwangsom nog niet volledig is verbeurd. De rechtbank moet dan wel meewegen dat de eerste dwangsom nog loopt en wanneer het maximum is bereikt. De zaak wordt zonder zitting afgedaan.
Over de termijn voor een nieuw besluit verwijst de rechtbank naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Die oordeelde op 26 maart 2025 dat een nadere beslistermijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke termijn realistisch is. Is die zestig weken al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. Aan de Dienst Toeslagen is in de vorige uitspraak al zestig weken gegeven, en die zijn inmiddels om.
Ook over de hoogte van de dwangsom wijkt de rechtbank af van de Afdeling. Die stelde € 250 per dag voor, met een maximum van € 37.500. De rechtbank houdt vast aan het uitgangspunt uit het beleid van de rechtspraak: € 100 per dag met een maximum van € 15.000. Bij de Dienst Toeslagen is volgens de rechtbank geen sprake van weigerachtigheid, maar onder meer van een ernstig tekort aan menskracht. Het belang van de vrouw rechtvaardigt ook geen hogere dwangsom, dus een sterkere prikkel is niet nodig.
De nieuwe dwangsom gaat pas lopen als de eerste volledig is verbeurd. Die eerste dwangsom liep van 7 augustus 2026 tot 4 januari 2027, dus de tweede begint op 5 januari 2027.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak een besluit op bezwaar bekendmaken. Doet de dienst dat niet, dan moet hij vanaf 5 januari 2027 € 100 per dag betalen, tot maximaal € 15.000. Verder moet de dienst het betaalde griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden.
Rechtbank Midden-Nederland · 9 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Rechtbank: Anw-uitkering terecht beëindigd, SVB betaalt toch € 3.255 voor te trage procedure Een vrouw uit [woonplaats] kreeg sinds juli 2016 een uitkering op grond van de Algemene nabestaandenwet (Anw), nadat haar man was overleden. Vanaf 1 mei 2019 liep die uitkering door omdat zij voor meer dan 45% arbeidsongeschikt werd geacht. In 2020 liet de Sociale verzekeringsbank (SVB) de arbeidsongeschiktheid opnieuw beoordelen. Bij besluit van 17 maart 2021 beëindigde de SVB de uitkering per 1 juni 2021, omdat de vrouw nog maar voor minder dan 45% arbeidsongeschikt zou zijn.
De rechtbank Den Haag behandelde het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van 10 augustus 2023. Zij had op 21 september 2023 beroep ingesteld bij de rechtbank Rotterdam, die het beroepschrift doorstuurde naar Den Haag. De zaak liep daarna jarenlang door. Na de eerste zitting op 5 december 2024 heropende de rechtbank het onderzoek, omdat de SVB in bezwaar ten onrechte geen hoorzitting had gehouden terwijl de vrouw daar uitdrukkelijk om had gevraagd. Die hoorzitting vond alsnog plaats op 6 oktober 2025. Een nadere zitting bij de rechtbank volgde op 1 oktober 2026.
De vrouw kampt met rugklachten, een ontsteking in het bovenbeen en psychische klachten, onder meer een depressie en een paniekstoornis. Een verzekeringsarts stelde haar beperkingen vast, onder meer voor zwaar tillen, conflicthantering, samenwerken, werkdruk en beroepsmatig autorijden. Daarbij hoorde een arbeidsdeskundige beoordeling van passende functies. Uiteindelijk bleven drie functies over: medewerker intern transport, productiemedewerker industrie en textielproductenmaker. De vrouw betwistte dat. Zij wees op haar beperkte Nederlands, op samenwerking en schoonmaaktaken in het werk, op het tillen van 8 kilo en op het lopen en duwen in de transportfunctie.
De rechtbank volgde de verzekeringsartsen en de arbeidsdeskundige. Zij zag geen reden te twijfelen aan de vastgestelde beperkingen. De vrouw had geen eigen medische rapporten overgelegd die op meer beperkingen wezen, en de hand- en jeukklachten leidden volgens de rechtbank niet tot extra beperkingen omdat bij onderzoek geen afwijkingen werden gevonden. Ook de functies zijn volgens de rechtbank geschikt. De samenwerking is beperkt tot afgebakende deeltaken, het tillen valt binnen wat incidenteel mag, en voor de taal geldt dat een functie op niveau 1 binnen een half jaar mondeling te beheersen is. Met die functies kan de vrouw meer dan 45% van haar maatmanloon verdienen, dus de uitkering is terecht beëindigd.
Het beroep is toch gegrond, omdat het besluit tot stand kwam zonder de vereiste hoorzitting, in strijd met artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank vernietigt het besluit, maar laat de rechtsgevolgen in stand. De uitkering blijft dus beëindigd.
De procedure duurde veel langer dan redelijk is. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 7 april 2021 tot de uitspraak van 6 november 2026 verliepen 5 jaar en 7 maanden, terwijl twee jaar de norm is. De rechtbank rekent 43 maanden overschrijding en hanteert € 500 per half jaar, samen € 4.000. Daarvan komt 35 maanden voor rekening van de SVB, mede omdat de SVB na de heropening een jaar nodig had om de nieuwe rapporten te leveren. Acht maanden komen voor rekening van de rechtbank, dus van de Staat.
De SVB moet de vrouw € 3.255,81 schadevergoeding betalen en de Staat € 744,19. De SVB vergoedt daarnaast het griffierecht van € 50 en betaalt € 2.715,12 aan proceskosten. De Staat betaalt € 86,88 aan proceskosten.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht