Gemeenteraadslid moet uitlatingen over pretparkeigenaar rectificeren; verbod en dwangsom afgewezen Een gemeenteraadslid noemde de nieuwe eigenaar van een speeltuin- en attractiepark in een radio-interview 'een spijkerharde speculant' die 'net doet of hij het voor de kinderen in de wijk doet'. Later zei hij in een YouTube-interview dat de eigenaar in een andere gemeente politieke partijen had willen omkopen met donaties van elk een ton, om hun stemgedrag te beïnvloeden. De eigenaar vond dat zijn eer en goede naam werden aangetast en stapte naar de rechter.
Het park staat op grond van de gemeente, uitgegeven in erfpacht tot eind 2030. Over wat daarna met de grond moet gebeuren lopen de meningen uiteen: de eigenaar wil het park behouden, het raadslid wil betaalbare woningen. Beiden zoeken de publiciteit. De eigenaar vroeg in kort geding een rectificatie op de sociale media van het raadslid, een opdracht om ook Rijnmond, het AD en Pretparkuur om rectificatie te vragen, een verbod op soortgelijke uitlatingen en een dwangsom van € 17.500 per overtreding.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag verwierp eerst het bevoegdheidsverweer. Het raadslid woont elders, maar de uitlatingen waren ook in Den Haag te horen, en dat volstaat. Zijn beroep op een SLAPP, een strategische rechtszaak tegen publieke participatie, haalde niets uit: de Europese richtlijn geldt alleen bij grensoverschrijdende zaken en bevat geen bevoegdheidsregels.
Bij de inhoud woog de rechter de vrijheid van meningsuiting tegen de bescherming van de goede naam. Politici genieten daarbij een krachtige bescherming, en de eigenaar mengt zich zelf met forse uitspraken in het publieke debat. Toch ging het raadslid te ver. Hij presenteerde zijn woorden als feiten en kon niet onderbouwen dat de eigenaar peperdure woningen wil bouwen of dat het hem puur om geld gaat. De feiten wijzen eerder de andere kant op: de eigenaar investeerde naar eigen zeggen € 18.000.000, het park opende snel, kinderen uit de wijk kwamen gratis binnen en het eten is goedkoop. Dat de eigenaar zijn sloopbedrijven had en een plek aan tafel wil, was niet onrechtmatig. De omkopingsbeschuldiging was onrechtmatig. Het raadslid gaf zelf toe dat die niet klopte. Zijn latere videobericht op Instagram zag de rechter niet als rectificatie, omdat die opmerking tussen andere onderwerpen verscheen.
De rechter maakte de gevraagde maatregelen minder ruim. Een bevel om media te laten rectificeren wees hij af, want het raadslid is niet verantwoordelijk voor wat media berichten. Een algemeen verbod op onrechtmatige uitlatingen kwam er niet, omdat van een volksvertegenwoordiger mag worden verwacht dat hij zich aan de wet houdt. Ook een dwangsom wees hij af: die zou het publieke debat onbedoeld kunnen belemmeren.
De voorzieningenrechter beval het raadslid binnen 72 uur na betekening een rectificatie te plaatsen op zijn Instagram- en LinkedIn-kanaal, met de door de rechter vastgestelde tekst. Hij veroordeelde hem in de proceskosten van € 1.858,94 en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Den Haag · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Boekhouder moet € 1.524 belastingrente betalen na te late teruggave administratie Een ondernemer droeg op 20 januari 2025 via zijn toenmalige boekhouder zijn administratie over aan een administratiekantoor. Volgens hem was daarmee een overeenkomst ontstaan waarbij het kantoor zijn financieel-administratieve werk zou doen. Het kantoor ontkende dat er een overeenkomst was. Toen de ondernemer op 4 maart 2025 zijn administratie terugvroeg, kreeg hij die pas op 20 mei 2025 terug. Daardoor kon hij zijn belastingaangifte niet op tijd indienen.
De kantonrechter in Utrecht oordeelde dat de ondernemer niet voldoende had aangetoond dat een overeenkomst was gesloten. Er waren wel voorbereidende gesprekken geweest, maar partijen hadden niet afgesproken wat het kantoor precies zou doen en tegen welke tarieven. Zonder die kernafspraken is een overeenkomst te onbepaald. Toch bleef het kantoor niet buiten schot: wie in onderhandeling is getreden, heeft wederzijdse verplichtingen. Eén daarvan is dat stukken die tijdens de onderhandelingen zijn afgegeven direct en op het eerste verzoek worden teruggegeven, zodra duidelijk is dat partijen niet verder willen.
Dat deed het kantoor niet. De ondernemer vroeg zijn administratie via zijn nieuwe boekhouder op 4, 14 en 31 maart en op 19 mei 2025 terug. Pas op 20 mei volgde de teruggave. Volgens de kantonrechter was dat te laat, en door de herhaalde verzoeken verkeerde het kantoor in verzuim.
De belastingdienst had € 1.524 aan rente in rekening gebracht, omdat de aangifte op 18 juli 2025 werd ingediend in plaats van vóór 1 mei 2025. Het kantoor voerde aan dat het niet wist dat 1 mei de uiterste datum was, dat de ondernemer zelf 1 juni had genoemd en dat de aangifte na teruggave van de administratie nog acht weken op zich liet wachten. De kantonrechter verwierp dat. Het kantoor is zelf specialist in belastingaangiften, of wordt daarvoor aangezien, en kende dus de termijn. De ondernemer had voldoende uitgelegd waarom de aangifte acht weken kostte, en het kantoor had daar te weinig tegenover gezet. Het kantoor had juist zelf invloed op het tijdstip van indienen, omdat het de administratie tot 20 mei achterhield. Van eigen schuld van de ondernemer was geen sprake. Ook kon het kantoor geen redelijk loon verrekenen, omdat vaststaat dat er geen overeenkomst is gesloten.
De kantonrechter wees de gevorderde wettelijke handelsrente af, omdat er geen handelsovereenkomst was. De gewone wettelijke rente vanaf 14 oktober 2025 kreeg de ondernemer wel toegewezen. Het administratiekantoor moet € 1.524 aan schade betalen, € 228,60 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 960,52 aan proceskosten, met rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst advocatenkantoor af: kopieermachine-huur moet door, € 42.509 aan facturen betaald Een advocatenkantoor huurde een multifunctionele kopieermachine, kreeg die later vervangen door een nieuwere en breidde het contract nog eens uit. Toen de facturen onbetaald bleven, trok de verhuurder naar de rechter. Het kantoor beweerde dat het was misleid: het zou ervan uit zijn gegaan dat het maandbedrag alle kosten dekte, terwijl in werkelijkheid ook per afdruk en per scan werd bijgerekend.
Partijen sloten drie overeenkomsten. De eerste, een 'All-in Huurovereenkomst' uit 2021, kostte € 95 per maand en bevatte 2.000 zwart-witte en 300 kleurige 'tellertikken' (afdrukken, kopieën en scans). Daarna volgde in 2022 een overeenkomst voor een nieuwere machine van € 895 per maand en in 2023 een uitbreiding met extra tellertikken en onbeperkt scannen voor € 355 per maand. Samen kwamen de contracten neer op € 1.345 per maand, met looptijden tot 2027 en 2028.
Het kantoor stelde eerst dat de eerste overeenkomst was vervallen door het sluiten van de derde. De kantonrechter volgt dat niet. In de latere contracten staat uitdrukkelijk dat de eerdere overeenkomst ongewijzigd doorloopt, en de derde overeenkomst is ondertekend door de advocaat die tevens eigenaar van het kantoor is. Ook de e-mails en de feitelijk betaalde facturen laten zien dat het om aanvullende afspraken ging. Dat de verhuurder in een e-mail ongelukkig had geschreven dat het eerste contract zou vervallen, verandert daar niets aan.
Het kantoor voerde verder aan dat het ten onrechte dacht aan een vast all-in bedrag en dat de verhuurder een verborgen tariefstructuur en een ondoorzichtige indexering hanteerde. Het sprak van dwaling, bedrog, misleiding en oneerlijke handelspraktijken. De kantonrechter wijst dat af. Uit de overeenkomst volgt dat het all-in bedrag huur en onderhoud dekt, plus een afgesproken aantal tellertikken. Wie daar bovenuit gaat, betaalt achteraf extra: € 0,05 per zwart-witte en € 0,17 per kleurenafdruk. Dat staat ook in de algemene voorwaarden, waarin eveneens staat dat een scan als tellertik telt. De bestuurder van het kantoor verklaarde op zitting dat hij de eerste overeenkomst wel had gezien maar niet goed had gelezen, omdat hij meteen moest beslissen. Volgens de kantonrechter komt dat voor eigen rekening en risico, zeker van een juridische professional. Het argument dat de algemene voorwaarden te klein gedrukt waren, gaat niet op: het was een digitaal pdf-bestand waarin kon worden ingezoomd.
Dat het kantoor geen argeloze klant was, blijkt volgens de kantonrechter ook uit het verloop. Voor de tweede en derde overeenkomst werd onderhandeld over prijs, looptijd en aantal tellertikken, en de verhuurder schreef zelfs twee facturen voor meer-tellertikken (€ 2.215,89 en € 3.510,20) volledig af. De indexering volgde jaarlijks de CBS-index, zoals in de algemene voorwaarden staat, en het kantoor betaalde de facturen tot november 2024 telkens volledig. Beroepen op consumentenbescherming gaan niet op, omdat het kantoor geen consument is.
De kantonrechter wijst daarom de vorderingen van het kantoor in reconventie af, waaronder de verzoeken om de overeenkomsten (deels) te vernietigen of te ontbinden en betaalde bedragen terug te krijgen. Het kantoor moet € 42.509,13 aan openstaande facturen betalen, plus wettelijke handelsrente. Dat is deels berekend vanaf 27 oktober 2025 over € 23.925,51 en deels vanaf 9 juni 2026 over € 18.583,62. Daarnaast is € 2.107,99 aan verschenen rente verschuldigd. Ook verklaart de kantonrechter voor recht dat de drie overeenkomsten bestaan, met de genoemde looptijden en indexering, tegen een bedrag van € 6.302,58 per kwartaal in 2026. Het kantoor wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van € 3.889,40 en in reconventie in € 866. Het salaris van de gemachtigde is verhoogd met een half punt, omdat de late eiswijziging van het kantoor ervoor zorgde dat de zaak niet in één zitting kon worden behandeld. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Oekraïense ontheemde moet € 8.925 eigen bijdrage voor gemeentelijke opvang betalen aan Enschede Een Oekraïense vrouw die in een gemeentelijke opvang in Enschede verblijft, betaalde maandenlang niet mee aan de kosten van haar verblijf. Volwassen ontheemden uit Oekraïne die inkomsten hebben, moeten sinds 1 juli 2024 een eigen bijdrage betalen voor gas, water, elektriciteit, begeleiding op de locatie en catering. De gemeente Enschede vorderde van haar ruim € 8.900 aan achterstallige bijdragen en incassokosten.
De gemeente legde de eigen bijdrage op bij een besluit van 4 december 2024. Toen het ministerie van Asiel en Migratie de bijdrage voor gas, water en licht per 1 oktober 2025 verhoogde, volgde op 19 september 2025 een nieuw besluit met een hogere bijdrage. Volgens de gemeente heeft de vrouw tegen geen van beide besluiten bezwaar gemaakt, en betaalde zij ook na een aanmaning niet. De gemeente vroeg daarnaast om betaling van de maandelijkse bijdrage vanaf augustus 2026, tot het moment dat de vrouw geen bijdrage meer verschuldigd is.
De vrouw, die zonder advocaat procedeerde, voerde twee argumenten aan. Er zou aan haar zijn verteld dat de bijdrage vrijwillig is. Ook gebruikt zij het ontbijt en het avondeten niet. De gemeente betwistte dat zij zo'n mededeling heeft gedaan en wees erop dat een mondelinge opmerking van een medewerker niets verandert aan wat de regeling en het besluit van het college bepalen. De cateringbijdrage geldt volgens de gemeente voor locaties waar standaard maaltijden worden verzorgd, ongeacht hoeveel maaltijden een bewoner daadwerkelijk eet. Na de conclusie van repliek van de gemeente reageerde de vrouw niet meer.
De kantonrechter in Enschede gaf de gemeente gelijk. Omdat de vrouw geen bezwaar maakte tegen de twee besluiten, hebben die formele rechtskracht gekregen. Dat betekent dat ze in deze civiele procedure niet meer kunnen worden aangevochten en dat de rechter van de rechtmatigheid ervan uitgaat. De rechter zag geen aanwijzing dat de vrouw geen reële kans had om bezwaar te maken: de besluiten zijn haar zowel in het Nederlands als in het Oekraïens toegestuurd, met uitleg over de mogelijkheid van bezwaar. Ook kwam niet vast te staan dat de uitvoering van de besluiten tot een onredelijke of onbillijke situatie leidt. Dat de maaltijden volgens de vrouw niet lekker zijn, bewees dat niet. Bovendien maakt de regeling geen onderscheid tussen ontheemden die wel en niet van de maaltijden gebruikmaken.
De gevraagde betaling van toekomstige maandelijkse bijdragen wees de rechter af. Er was niet gesteld of gebleken dat er een gegronde vrees bestaat dat de vrouw ook straks niet zal betalen. De incassokosten van € 852,11 inclusief btw kende de rechter wel toe, omdat die in overeenstemming zijn met het wettelijke tarief.
De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling van € 8.925,73 aan de gemeente. Dat bedrag bestaat uit € 8.178,62 aan eigen bijdrage tot en met juli 2026 en € 852,11 aan buitengerechtelijke incassokosten, min een al betaalde € 105,00. Ze moet ook de proceskosten betalen, begroot op € 1.576,77, binnen veertien dagen na het vonnis. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat de gemeente het kan afdwingen terwijl een eventueel hoger beroep loopt. Het meer of anders gevorderde, waaronder de toekomstige termijnen, wees de rechter af.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Curaçaose rechter stopt sloop door stichting rond woningen op landgoed Zeegening Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen.
De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat.
De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig.
Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond.
De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af.
Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist.
De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 22 oktober 2026
Civiel Recht