Oprichter blijft ontslagen uit familiebedrijf: kort geding om bestuurspositie in logistieke groep afgewezen De oprichter van een logistiek bedrijf voor de entertainment- en evenementensector, dat hij in 1980 begon en dat met vestigingen in zes Europese landen groot werd, vecht zijn ontslag als bestuurder aan. In 2024 schonk hij zijn aandelen aan zijn kinderen, een dochter en een zoon. De aandelen kwamen in een stichting administratiekantoor (STAK, een stichting die aandelen houdt en daarvoor certificaten uitgeeft). Zijn kinderen zijn de (middellijke) certificaathouders. De oprichter, zijn dochter en zijn zoon vormden samen het bestuur van die stichting. De dochter en een CFO leiden de operationele holding. In mei 2026 ontsloegen de twee kinderen hun vader als stichtingsbestuurder. Hij vorderde in kort geding herstel in zijn functies bij de stichting en bij de holding, en toegang tot zijn oude e-mailaccount.
De voorzieningenrechter wijst het herstel af. Over de holding was het oordeel kort: de oprichter was daar volgens de rechter al niet meer statutair bestuurder. De bedrijfsoverdracht was jarenlang voorbereid met adviseurs, en zijn rol zou daarna beperkt zijn tot de stichting en een raad van advies. Hij handelde zelf ook zo: hij wilde bijvoorbeeld het bestuur van de stichting laten vergaderen over het op non-actief stellen van een country manager, terwijl hij als holdingbestuurder zijn medebestuurders had kunnen aanspreken. Pas toen zijn ontslag dreigde, stelde hij dat hij nog bestuurder van de holding was. Dat beroep stuit volgens de rechter af op de redelijkheid en billijkheid, ook al ontbrak een formeel besluit van de aandeelhoudersvergadering.
Over de stichting oordeelt de rechter dat de ontslagvergadering van 26 mei 2026 formeel in orde was. De uitnodiging ging meer dan de voorgeschreven zeven dagen van tevoren uit. De oprichter vloog zelf naar Portugal terwijl hij wist dat zijn ontslag op de agenda stond. Ook de inhoud van het ontslag houdt volgens de rechter stand. Voor ontslag van een stichtingsbestuurder zijn 'gewichtige redenen' nodig. De toelichting van de notaris, die dit vergeleek met een ontslag op staande voet, speelt bij de uitleg van statuten geen rol, omdat die ook derden raken.
De rechter beschrijft hoe de oprichter na de overdracht zijn beperkte rol niet kon aanvaarden. Hij bemoeide zich met operationele zaken, schreef denigrerende berichten over medewerkers en schoof gezag van de directie opzij. Een taart die hij uitdeelde, wekte de indruk dat hij terugkeerde. Op 12 mei 2026 verscheen hij onaangekondigd op het hoofdkantoor en schold luid tegen zijn dochter en de CFO. Waarschuwingen van zijn kinderen en van de raad van advies, bemiddelingspogingen en familiesysteemtherapie hielpen niet. Berichten van een vriend en van zijn partner wijzen er volgens de rechter op dat hij moeilijk kan loslaten. Ook na het ontslag bleef hij zich met de operatie bemoeien. De rechter sluit niet uit dat hij de gevolgen van de nieuwe zeggenschapsstructuur onvoldoende overzag, en erkent dat de invoering ervan moeizaam verliep. Het belang van de onderneming bij een werkbare verdeling van verantwoordelijkheden weegt echter zwaarder dan zijn belang bij herstel. De vorderingen I tot en met IV, waaronder de dwangsom, worden daarom afgewezen. Of hij in een bodemprocedure nog met succes een beroep kan doen op dwaling, blijft in dit kort geding onbeslist.
De vordering over het e-mailaccount wordt in gewijzigde vorm toegewezen. De oprichter gebruikte het account zowel privé als zakelijk. De holding stelt dat hij een concurrerend bedrijf opzet. Daarom moet een gerechtsdeurwaarder een volledige, doorzoekbare kopie van het account maken, en mag de holding in de tussentijd niets verwijderen of ontoegankelijk maken. De oprichter krijgt alleen de e-mails (inclusief bijlagen) die uit zoekslagen met vooraf vastgestelde zoektermen komen, gericht op zijn privéberichten en op zijn voorgenomen vorderingen tegen zijn kinderen. Het gaat om de periode vanaf 1 januari 2023. De kosten van de deurwaarder komen voor zijn rekening. Partijen moeten uiterlijk 6 november 2026 aan de rechter laten weten of zij het over de zoektermen eens zijn. De rest van de beslissing houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Holland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter geeft 16-jarig meisje volwassen bevoegdheden voor haar eenmanszaak Cathy uit Ridderkerk is geboren op 1 maart 2010 en heeft al een eigen bedrijf: de eenmanszaak Zevenbergen Allround Services. Omdat ze minderjarig is, mag ze voor die onderneming niet zomaar zelf zaken regelen. Een bankrekening openen, een overeenkomst met een opdrachtgever sluiten of materiaal inkopen kan dan alleen met toestemming van haar wettelijk vertegenwoordiger. Daarom vroeg ze de kantonrechter in Rotterdam om een zogeheten handlichting (artikel 1:235 BW), een beslissing waarmee een minderjarige de bevoegdheden van een volwassene krijgt voor bepaalde handelingen.
Cathy procedeerde zelf, zonder advocaat. Ze verzocht om de bevoegdheid om zelfstandig een zakelijke bankrekening te openen, aan te houden en op te heffen, inclusief bankpassen, creditcards en elektronisch bankieren. Ook wilde ze zelfstandig betalingen en overboekingen voor de onderneming kunnen doen, overeenkomsten met opdrachtgevers en zakelijke relaties sluiten, bedrijfsmiddelen, goederen en materialen inkopen en overeenkomsten aangaan voor de huur of het gebruik van zakelijke hulpmiddelen en faciliteiten.
Op 13 oktober 2026 werd de zaak ter zitting besproken. Cathy was daarbij aanwezig, samen met haar moeder. Die heeft het eenhoofdig gezag over haar en gaf aan het eens te zijn met het verzoek. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het daarom toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant, zoals de wet voorschrijft. Daarnaast wordt ze niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl, dus met de namen van Cathy en haar bedrijf. Cathy moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Cathy de gevraagde bevoegdheden voor alle vijf de genoemde rechtshandelingen binnen haar eenmanszaak. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, dus ze geldt direct.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Hof houdt beslagen op aandelen EuroChem op, maar schrapt hoge proceskosten Twee bouwbedrijven uit de Tecnimont-groep voeren een groot geschil met het EuroChem-concern over een kunstmestfabriek in het Russische Kingisepp. De Italiaanse vennootschap Tecnimont en MT Russia vorderen in een arbitrageprocedure in Londen ruim € 818 miljoen van EuroChem. Om die vordering veilig te stellen legden zij in Nederland en België beslag op vermogen van EuroChem Group AG en de Nederlandse tussenholding EuroChem International. Aanleiding was dat EuroChem International op 6 november 2025 haar aandelen in het Belgische EuroChem Antwerpen overdroeg aan het Zwitserse moederbedrijf. Daardoor, zo stelden de bouwbedrijven, konden die aandelen niet langer indirect via de Nederlandse holding in beslag worden genomen. Volgens hen was de overdracht bedoeld om hun verhaal te frustreren.
De voorzieningenrechter in Haarlem verleende op 5 februari 2026 verlof voor de beslagen. Op 9 april 2026 hief dezelfde rechtbank ze weer op, omdat de bouwbedrijven het beslagverlof niet volledig hadden toegelicht. Zij hadden niet verteld dat kort daarvoor in Zwitserland een beslagprocedure was afgerond, waarin de Zwitserse rechter geen aanwijzingen zag dat EuroChem vermogen wegsluisde. Ook de verklaring dat EuroChem bereid was zich te verbinden tot informatie vooraf over overdrachten buiten de EU en Zwitserland, ontbrak. De bouwbedrijven moesten daarbij de werkelijke proceskosten van € 48.328,57 betalen. Tecnimont en MT Russia gingen in hoger beroep; EuroChem kwam in incidenteel beroep op om een hogere kostenvergoeding te krijgen. Het gerechtshof Amsterdam beslist in dit arrest.
Het hof oordeelt dat de bouwbedrijven inderdaad hun verplichting tot volledige en juiste informatie (artikel 21 Rv) hebben geschonden. Een beslagrekest moet alle procedures noemen die inzicht geven in de verhaalsmogelijkheden, ook buitenlandse. Dat de Zwitserse zaak over een andere rechtsvraag ging, maakt dat niet anders. Toch is die schending volgens het hof niet zwaar genoeg om de beslagen alleen daarom op te heffen. De Zwitserse uitspraak ging over vrees voor verduistering van vermogen, terwijl voor het grootste deel van de beslagen die vrees niet eens vereist is. Het hof acht niet aannemelijk dat de beslagrechter het verlof voor die beslagen zou hebben geweigerd.
De beslagen houden het hof echter om een andere reden niet overeind. De vordering waarvoor ze zijn gelegd, is volgens het hof summierlijk ondeugdelijk. Een conservatoir beslag is een bewarende maatregel en geen verhaal zelf. De aandelen in EuroChem Antwerpen zijn niet aan verhaal onttrokken: ze blijven in handen van EuroChem Group AG en beschikbaar voor verhaal als in de arbitrage een vordering wordt toegewezen. Het Zwitserse moederbedrijf staat bovendien onder Zwitsers staatstoezicht en onder sanctieregels, waardoor het die aandelen niet zomaar buiten de EU of Zwitserland kan brengen. Het enkele feit dat in Nederland eenvoudiger beslag kan worden gelegd dan in België of Zwitserland, maakt de overdracht niet nietig, vernietigbaar of onrechtmatig. Ook bij een afweging van belangen wint EuroChem: de bouwbedrijven houden voldoende verhaal, onder één schuldenaar, en daarnaast zijn in de Zwitserse zaak veel andere vermogensbestanddelen genoemd.
De volledige proceskostenveroordeling gaat wel van tafel. Daarvoor is alleen plaats bij buitengewone omstandigheden zoals misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen, en daar past volgens het hof terughoudendheid bij. Dat de bouwbedrijven de Zwitserse procedure verzwegen, is onvoldoende, mede omdat de vordering niet kansloos is. De gevraagde vergoeding van de kosten van de Belgische procedure wijst het hof af, omdat EuroChem geen spoedeisend belang had gesteld. Het hof bekrachtigt dus de opheffing van de beslagen en verlaagt de kostenveroordeling tot het gebruikelijke tarief.
Het hof bekrachtigt het vonnis, behalve de proceskostenveroordeling. Tecnimont en MT Russia moeten voor de eerste aanleg € 2.815,57 betalen in plaats van de werkelijke kosten. In het hoger beroep draagt iedere partij de eigen kosten. EuroChem moet de bouwbedrijven € 1.290 betalen voor het incidentele beroep dat het verloor.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Ondernemingskamer benoemt deskundige om aandelen in kinderverlichtingsbedrijf te waarderen Twee besloten vennootschappen houden elk de helft van de aandelen in een Amsterdams bedrijf dat verlichting voor kinderkamers ontwerpt en verkoopt, via een eigen website en via resellers. De directeuren-grootaandeelhouders achter beide vennootschappen vormen samen het bestuur en kunnen het bedrijf alleen gezamenlijk vertegenwoordigen. Dat bleek op de duur niet vol te houden. In juli 2026 vroeg een van de twee aandeelhouders de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam om de andere aandeelhouder te dwingen haar aandelen over te dragen. Subsidiair vroeg zij om een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van het bedrijf. Ook wilde zij als voorlopige maatregel dat de aandelen van de ander naar een beheerder zouden gaan en dat de andere bestuurder zou worden geschorst.
De strijd ging niet door. Op 10 september 2026 zette de verzoekende aandeelhouder haar verzoek om in een gezamenlijk verzoek op grond van artikel 2:343c van het Burgerlijk Wetboek, onder de voorwaarde dat de andere kant zich daar niet tegen zou verzetten. Een paar dagen later bevestigde de advocaat van de andere aandeelhouder dat zij instemde en vroeg zij zelf om voortzetting van de procedure op die basis. Daarmee was de voorwaarde vervuld. Het verzoek om een onderzoek naar het beleid was al ingetrokken. Partijen zagen af van een mondelinge behandeling en vroegen de Ondernemingskamer meteen een beschikking te geven.
Over het uitgangspunt waren partijen het eens: de ene aandeelhouder draagt haar aandelen over aan de andere, tegen gelijktijdige betaling van een prijs die nog moet worden vastgesteld. De Ondernemingskamer constateert die overeenstemming en gaat daarmee aan de slag. Zij benoemt één deskundige, in plaats van de drie die de wet als gewone regel kent, omdat partijen daar zelf de voorkeur aan gaven. Het gaat om drs. P. den Hertog RA RV. Hij moet de aandelen waarderen volgens de Leidraad voor deskundigen in de geschillenregeling, die de Ondernemingskamer zelf publiceert.
De aanwijzingen aan de deskundige volgen het gezamenlijke verzoek van partijen. De peildatum is 31 december 2026. De waardering ziet op alle aandelen in het bedrijf, op de veronderstelling dat de onderneming zelfstandig en op gebruikelijke wijze wordt voortgezet. De deskundige werkt zelfstandig en niet onder leiding van de Ondernemingskamer. Hij maakt binnen vier weken een plan van aanpak met een begroting, waarna de Ondernemingskamer partijen kan laten reageren en het voorschot en de termijn voor het rapport vaststelt. Partijen mogen tijdens het onderzoek opmerkingen maken en verzoeken doen, en dat moet uit het rapport blijken. Daarna volgt een ronde schriftelijke reacties en, tenzij niemand daar prijs op stelt, een mondelinge behandeling waarin de prijs wordt vastgesteld.
De kosten van het onderzoek worden gedeeld. Het voorschot komt voor de helft voor rekening van elke aandeelhouder, en de Ondernemingskamer kondigt aan dat ook de definitieve kosten bij de prijsvaststelling gelijk worden verdeeld, conform wat partijen onderling afspraken. Raadsheer mr. C.H. Rombouts wordt benoemd tot raadsheer-commissaris. De Ondernemingskamer benoemt dus de deskundige en bepaalt de kaders voor de waardering, verklaart de beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad en houdt alle verdere beslissingen aan.
Gerechtshof Amsterdam · 15 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter laat veiling van aandelen Access World door Glencore doorgaan, claim van eigenaar GCM afgewezen Het bedrijf Global Capital Merchants Limited (GCM) kocht in 2022 de aandelen in Access World Group Holdings, een bedrijf met een Rotterdamse holding, voor USD 176,7 miljoen. De koop werd deels betaald met een lening van de grondstoffenhandelaar Glencore van uiteindelijk USD 140 miljoen, die uiterlijk 16 januari 2023 terugbetaald moest zijn. Als zekerheid kreeg Glencore een pandrecht op alle aandelen. Dat pandrecht betekent dat Glencore de aandelen mag laten verkopen als GCM niet terugbetaalt.
Die terugbetaling bleef uit. Een door Glencore geleid verkoopproces van eind 2024 tot eind 2025 leverde geen koper op. Eind 2025 legden twee andere schuldeisers van GCM, Perfect Hexagon Limited en Siltech PMR, ook nog beslag op de aandelen. Begin 2026 besloot Glencore daarom het pandrecht uit te winnen. Eerst wilde zij de aandelen onderhands verkopen aan haar eigen dochter Tironimus AG voor USD 51,4 miljoen. De voorzieningenrechter wees dat verzoek op 2 juli 2026 af, onder meer omdat bij verkoop aan een dochteronderneming de kans op belangenverstrengeling reëel is.
Glencore koos daarna voor een openbare veiling ten overstaan van een deurwaarder. Geïnteresseerden konden tot 15 oktober 2026 hun interesse melden en moesten aantonen dat zij € 25 miljoen beschikbaar hebben. Biedingen kunnen tot 3 december 2026 worden uitgebracht. Glencore mag zelf meebieden en haar vordering op GCM verrekenen met de koopprijs. Glencore mag ook weigeren de aandelen te gunnen aan de partij die de deurwaarder voordraagt.
GCM vroeg in kort geding om die veilingvoorwaarden aan te passen en de veiling te schorsen. Zij wilde langere deadlines (15 december 2026 en 1 februari 2027), schrapping of versoepeling van de eis van € 25 miljoen, vaste stukken in de data room (de digitale kamer met bedrijfsinformatie voor bieders), een matiging van de afstandsverklaring voor de uitvoerders van de veiling en een beperking van het bieden door Glencore. Verder eiste zij informatie van Access World en Glencore, op straffe van een dwangsom.
De voorzieningenrechter vond de deadlines niet te krap. Geïnteresseerden hadden vier weken om zich te melden. De partijen uit Qatar en Saudi-Arabië waarmee GCM in gesprek zou zijn, deden dat niet. Bovendien kan de biedtermijn op verzoek worden verlengd. Voor de eis van € 25 miljoen geldt dat potentiële bieders hun capaciteit op verschillende manieren kunnen aantonen. De vrees van GCM dat dit bieders afschrikt, is onvoldoende onderbouwd. De data room bevat de gevraagde stukken volgens Glencore al, en GCM heeft de data room niet vooraf bekeken om dat te controleren.
Het recht van niet-gunning is volgens de rechter met waarborgen omkleed. De notaris werkt alleen mee als de veiling correct verloopt, en Glencore zegde ter zitting toe het recht alleen te gebruiken bij gegronde objectieve redenen. De afstandsverklaring geldt al alleen voor zover de wet dat toestaat. Dat een credit-bid (bieden met verrekening van de eigen vordering) bieders afschrikt of tot belangenverstrengeling leidt, heeft GCM niet onderbouwd.
Ook de gevraagde informatie hoefde niet te worden verstrekt. Access World had een deel van de stukken al geleverd, een ander deel kwam in de data room of was niet beschikbaar. Alle bieders moeten dezelfde informatie krijgen. De verschillen in omzetcijfers verklaarde Access World eenvoudig met een verschil tussen bruto en netto.
De voorzieningenrechter weigert alle gevraagde voorzieningen. Het belang van Glencore bij een voortgezette executie met een zo hoog mogelijke opbrengst weegt zwaarder dan dat van GCM. GCM moet de proceskosten betalen: € 2.101 aan Glencore, € 2.101 aan Access World en € 1.707 aan de deurwaarder, plus wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht