Pearl Capital mag landgoed van ondernemer in Gorssel laten veilen, rechter ziet geen misbruik van recht Een ondernemer die oude bedrijfspanden opkoopt en ombouwt tot horeca- en amusementsgelegenheden, wilde van een oude afvalverbrandingsinstallatie een attractiepark maken. Voor dat project leende hij samen met zijn vennootschappen geld bij financier Pearl Capital: in oktober 2024 € 7.500.000 en in augustus 2025 via een nieuwe lening € 8.297.919. Pearl Capital kreeg een eerste hypotheek op het attractiepark, en de ondernemer stond daarnaast persoonlijk garant voor de terugbetaling.
De ondernemer betaalde niet. Pearl Capital liet het attractiepark in 2026 executoriaal verkopen voor € 6.500.000 en legde daarna beslag op andere onroerende zaken, waaronder het landgoed van de ondernemer in Gorssel. Op dat landgoed rust een eerste hypotheek van een andere financier, die nog € 4.690.000 van hem te vorderen heeft. Die financier stelde in mei 2026 voor om samen met de ondernemer een onderhandse verkoop te onderzoeken en eerst een taxatie af te wachten. Pearl Capital wilde daar alleen op wachten als het landgoed voor € 5.750.000 zou worden verkocht, zodat er minstens € 750.000 voor haar overbleef. De taxatie van juli 2026 kwam uit op € 4.500.000. Pearl Capital kondigde de veiling aan voor 2 oktober 2026.
De ondernemer stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland in een kort geding, een spoedprocedure. Hij wilde dat de veiling werd gestaakt, of in elk geval een jaar werd uitgesteld, of dat Pearl Capital het landgoed niet zou mogen gunnen als het bod lager lag dan de schuld aan de eerste hypotheekhouder. Volgens hem misbruikte Pearl Capital haar bevoegdheid: omdat er geen overwaarde is, zou de veiling haar niets opleveren en zou ze alleen bedoeld zijn om hem onder druk te zetten. Pearl Capital wees erop dat haar vordering inmiddels boven de € 5.000.000 ligt, met een dagrente van € 4.598,60, dat ze geen rente meer ontvangt terwijl ze haar investeerders wel doorbetaalt, en dat de ondernemer na het overleg in mei niets had gedaan.
De voorzieningenrechter gaf Pearl Capital gelijk. Een schuldeiser mag zijn vordering verhalen op alle goederen van de schuldenaar, en van misbruik is pas sprake bij bijzondere omstandigheden, bijvoorbeeld als hij het recht voor een ander doel gebruikt of geen redelijk belang heeft. Dat een onderhandse verkoop waarschijnlijk meer oplevert, is daarvoor onvoldoende; anders zou een veiling nooit meer een bruikbaar middel zijn. Pearl Capital had de ondernemer bovendien eerder de ruimte gegeven, maar behalve een taxatie had hij niets ondernomen en ook op de zitting kon hij niet zeggen welke stappen hij op welke termijn wilde zetten.
Dat de veiling minder zou opbrengen dan de schuld aan de eerste hypotheekhouder, stond volgens de rechter ook niet vast. De taxatie van € 4.500.000 was precies het bedrag waarvoor de ondernemer het landgoed in 2009 kocht, en dat het in zeventien jaar niet in waarde zou zijn gestegen vond de rechter niet aannemelijk. Eind 2025 kocht de ondernemer het landgoed bovendien nog terug voor € 5.200.000. Zelfs als een veiling te weinig zou opbrengen, mag een schuldeiser met een dreigende executie een schuldenaar aansporen om een regeling te treffen. Pearl Capital loopt het risico dat zich meer schuldeisers melden, en het is niet aannemelijk dat de veiling vooral als drukmiddel is bedoeld.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de ondernemer af, zodat de veiling van het landgoed op 2 oktober 2026 kan doorgaan. De ondernemer moet € 2.101 aan proceskosten van Pearl Capital betalen.
Rechtbank Gelderland · 23 september 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof laat Dexia bewijzen dat echtgenoot vóór 2000 wist van effectenlease Een vrouw sloot in juni 1999 een effectenleaseovereenkomst met een rechtsvoorganger van Dexia, het product 'WinstVerDriedubbelaar' met een looptijd van 36 maanden. Haar echtgenoot gaf daarvoor geen schriftelijke toestemming. De overeenkomst eindigde in 2002 met een verlies van € 4.349,37. In november 2005 schreef de echtgenoot aan Dexia dat hij de overeenkomst vernietigde, omdat hij als gehuwde partner toestemming had moeten geven. Of die vernietiging nog kon, hangt af van de vraag wanneer hij van de overeenkomst wist.
De zaak ligt bij het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland van 10 oktober 2024. De kantonrechter oordeelde dat de overeenkomst rechtsgeldig was vernietigd. Hij verklaarde voor recht dat Dexia niets meer van de vrouw te vorderen heeft zodra zij het bedrag heeft betaald dat volgens de berekening in het vonnis nog aan haar verschuldigd is. Ook veroordeelde hij Dexia tot betaling van wettelijke rente en proceskosten. Dexia komt daartegen op en beroept zich op verjaring.
Het hof stelt eerst vast dat de effectenleaseovereenkomst geldt als koop op afbetaling (huurkoop). Voor zo'n overeenkomst heeft een echtgenoot toestemming te geven. Omdat die ontbrak, mocht de echtgenoot de overeenkomst in beginsel vernietigen. Het recht om te vernietigen verjaart echter na drie jaar. Die termijn begint te lopen zodra de echtgenoot daadwerkelijk weet dat de overeenkomst bestaat. Of hij wist dat hij kon vernietigen, doet niet ter zake. Wie zich op verjaring beroept, moet de feiten stellen en bewijzen waaruit die wetenschap blijkt. Hier is dat Dexia.
De Hoge Raad heeft bepaald dat de verjaring in zaken als deze op 13 maart 2003 is gestuit, door de collectieve actie van onder meer Stichting Eegalease. Omdat de termijn drie jaar is, is de verjaring daardoor tijdig gestuit bij alle overeenkomsten die zijn gesloten vanaf 13 maart 2000. Hetzelfde geldt als de overeenkomst eerder is gesloten, maar de echtgenoot er pas na 13 maart 2000 van hoorde. Deze overeenkomst dateert van 1999. Voor Dexia komt het er dus op aan dat de echtgenoot vóór 13 maart 2000 al van de overeenkomst wist.
Dexia voerde aan dat echtgenoten zo'n omvangrijke overeenkomst volgens de algemene ervaring met elkaar bespreken. De totale leasesom bedroeg € 47.246,56, en via incasso was al € 7.511,13 betaald. Verder nam Dexia aan dat de betalingen van een gezamenlijke rekening kwamen, dat beide salarissen daarop werden gestort en dat het echtpaar samen belastingaangifte deed, waarin de betaalde rente werd afgetrokken. De vrouw betwistte dit. Het hof vindt de stellingen van Dexia voldoende onderbouwd om haar tot bewijs toe te laten. Dat de betalingen van een gezamenlijke rekening kwamen, staat echter niet vast, zodat daaruit geen bewijsvermoeden volgt.
Het hof beslist nog niet over de verjaring zelf. Het laat Dexia toe te bewijzen dat de echtgenoot vóór 13 maart 2000 bekend was met de effectenleaseovereenkomst. Wil Dexia getuigen laten horen, dan vindt dat verhoor plaats op 6 november 2026 om 9.30 uur in het Paleis van Justitie in Amsterdam, voor raadsheer-commissaris mr. J.W.M. Tromp. Iedere verdere beslissing houdt het hof aan.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht CBB verklaart hoger beroep in zaak tegen DNB over TMNL niet-ontvankelijk Een stichting die opkomt voor mensenrechten in de financiële sector ging in hoger beroep tegen een uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam van 19 september 2024. Die rechter verklaarde toen het beroep van de stichting tegen De Nederlandsche Bank (DNB) ongegrond en wees het verzoek om een spoedmaatregel af, omdat de stichting volgens de rechtbank geen belang meer had bij haar bezwaar. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBB) beoordeelde nu of de stichting nog belang had bij een uitspraak in hoger beroep.
De zaak draait om Transactie Monitoring Nederland (TMNL), het systeem waarmee ABN AMRO, Rabobank, ING, de Volksbank en Triodos Bank gezamenlijk klanttransacties controleerden op witwassen. De stichting vroeg DNB in februari 2024 om hiertegen op te treden, omdat de banken volgens haar het wettelijke verbod overtraden om het monitoren van transacties uit te besteden. Zij vroeg onder meer om een onmiddellijke stop van de gezamenlijke controle, een last onder dwangsom en een boete, ook voor de Nederlandse Vereniging van Banken als vermeende medepleger. DNB liet weten dat dit verzoek geen echte aanvraag opleverde, omdat de stichting naar haar oordeel geen belanghebbende was. Toen de stichting daartegen bezwaar maakte, verklaarde DNB dat bezwaar niet-ontvankelijk: de activiteiten van TMNL waren inmiddels gestaakt, zodat de stichting geen belang meer had bij een inhoudelijke beoordeling.
Het College begon met de vraag of de stichting nog belang had bij een uitspraak in hoger beroep, een vraag die het ambtshalve moet beantwoorden voordat het toekomt aan de inhoudelijke gronden van het hoger beroep. Voor zo'n belang moet het doel dat de stichting nastreeft ook daadwerkelijk bereikbaar zijn en feitelijke betekenis hebben, niet alleen een principiële waarde.
Het oorspronkelijke handhavingsverzoek was gericht op het stopzetten van de uitbesteding van de transactiemonitoring aan TMNL. Het College stelde vast dat TMNL sinds juli 2024 daadwerkelijk is gestopt met die monitoring, vooruitlopend op nieuwe Europese antiwitwaswetgeving die in 2027 ingaat. Op de zitting gaf de stichting aan dat het haar nog ging om het ongedaan maken van de gevolgen van de al beëindigde uitbesteding, maar het College constateerde dat het oorspronkelijke verzoek daar niet op was gericht. Omdat het doel van het verzoek, het stoppen van de uitbesteding, al was bereikt zonder tussenkomst van de rechter, kon de stichting met haar hoger beroep dus niets meer bereiken.
De stichting voerde nog aan dat zij belang had bij vergoeding van gemaakte kosten, zoals juridisch advies en griffierecht. Het College verwierp dat: een bestuursorgaan kan ook worden veroordeeld tot vergoeding van proceskosten zonder dat het hoger beroep gegrond wordt verklaard, zodat dat op zichzelf geen belang bij een uitspraak oplevert. Ook het argument dat de stichting schade had geleden omdat haar eigen zakelijke bankrekening onderdeel was geweest van de gegevensdeling tussen TMNL en de banken, hielp niet. Die kwestie loopt namelijk al bij de Autoriteit Persoonsgegevens, die zelfstandig beoordeelt of de privacyregels zijn geschonden, en eventuele schade kan de stichting aan de orde stellen bij die autoriteit of bij de civiele rechter.
Omdat geen van deze omstandigheden alsnog een belang bij een uitspraak opleverde, kwam het College niet toe aan een beoordeling van de vraag of de voorzieningenrechter het beroep terecht ongegrond had verklaard. Het College verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk en zag geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 1 september 2026
Bestuursrecht