Rechtbank: verkoper iBasis moet € 2,67 miljoen betalen na garantieschending, bestuurders vrijuit Bij de overname van iBasis, een aanbieder van technologie voor apparaten die via een mobiel netwerk met internet verbonden zijn, ging in 2022 iets mis dat Tofane Global IoT Netherlands uiteindelijk bijna € 2,7 miljoen aan schadevergoeding opleverde. Tofane kocht de aandelen van iBasis op 21 februari 2022 van een groep verkopers, onder wie de houdstermaatschappij [gedaagde 1]. De koopprijs bestond uit een basisbedrag, waarvan € 2.758.377 contant werd betaald, en een earn-out: een extra vergoeding die afhing van de toekomstige resultaten, onder meer van het moment waarop Telkomsel, een groot Indonesisch telecombedrijf, een softwareproject zou accepteren.
Volgens Tofane hadden de verkopers vóór de overname geen of onjuiste informatie gegeven over het beëindigen van dat Telkomsel-project en over klanten die hun contracten met iBasis hadden opgezegd omdat het beheerplatform van ondermaatse kwaliteit was. Daarmee zouden zij garanties uit de aandelenkoopovereenkomst hebben geschonden. Met twee van de drie verkopers sloot Tofane in november 2022 een schikking, waarbij zij samen € 1.778.390 betaalden. Een schikking met de overige partijen kwam niet tot stand, waarna Tofane de zaak aan de rechter voorlegde.
Tofane eiste € 2.669.164 aan schadevergoeding van [gedaagde 1] en hoofdelijk van drie andere partijen: twee houdstermaatschappijen en de man die via die bedrijven (indirect) bestuurder van [gedaagde 1] was. Die laatste drie voerden verweer. [gedaagde 1] zelf verscheen niet in de procedure.
De rechtbank wijst de vordering tegen [gedaagde 1] toe. Het verweer van de andere gedaagden telt niet mee voor de niet-verschenen partij, omdat het om afzonderlijke vorderingen gaat en niet om een ondeelbare rechtsverhouding. Tegen [gedaagde 1] gaat het om een toerekenbare tekortkoming in een overeenkomst, tegen de anderen om onrechtmatige daad. Dat Tofane hoofdelijke veroordeling vroeg, verandert dat niet. De vordering komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor.
Tegen de drie andere gedaagden gaat het anders. Tofane baseerde haar claim op bestuurdersaansprakelijkheid. Daarvoor moet een bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt te maken zijn. Dat kan als hij namens de vennootschap verplichtingen aangaat terwijl hij wist of had moeten begrijpen dat de vennootschap die niet kan nakomen en geen verhaal zal bieden voor de schade. Volgens de rechtbank heeft Tofane niet met concrete feiten onderbouwd dat dit in 2022 voorzienbaar was. De koopprijs was toen betaald en de jaarrekening van 2022 liet een fors eigen vermogen zien. Dat [gedaagde 1] volgens de jaarrekening van 2024 inmiddels leeg is, zegt daar niets over. Ook de capital maintenance statement, een verklaring dat de vennootschap achttien maanden lang € 662.011 aan liquide middelen aanhoudt, maakt dat niet anders. Het aanvullende standpunt dat de bestuurders hebben bewerkstelligd dat [gedaagde 1] deze verklaring niet nakwam, onderbouwde Tofane niet. De rechtbank wijst op het punt dat Tofane door de schikking met twee verkopers al het dubbele van dat bedrag had ontvangen.
In reconventie vroegen de drie gedaagden twee verklaringen voor recht. De eerste hield in dat Tofane in strijd met de koopovereenkomst had gehandeld door de earn-out niet te goeder trouw na te streven, zodat de brutowinst door een onafhankelijke expert moest worden aangepast. De tweede betrof uitstel van de betalingsverplichting tot die aanpassing was vastgesteld. De rechtbank wijst beide af. Een verklaring voor recht kan alleen worden gevraagd door iemand die onmiddellijk bij de rechtsverhouding betrokken is, en de gedaagden zijn geen partij bij de koopovereenkomst. Omdat zij zelf geen betalingsverplichting hebben, ontbreekt ook een eigen belang bij de tweede verklaring.
De rechtbank veroordeelt [gedaagde 1] tot betaling van € 2.669.164 aan Tofane, met wettelijke rente vanaf 22 februari 2022, en tot de proceskosten van € 11.800,40. De vorderingen tegen de drie andere gedaagden worden afgewezen. Tofane moet hun proceskosten van € 18.627,50 vergoeden. In reconventie worden de vorderingen afgewezen en moeten de drie gedaagden hoofdelijk € 5.977,75 aan proceskosten betalen. Het vonnis is, voor zover het de veroordeling van [gedaagde 1] en de proceskosten betreft, uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Kantonrechter geeft 16-jarige ondernemer handlichting voor zijn bedrijf Ride Motion Een jongen uit Lekkerkerk die op 4 maart 2010 is geboren, wil een eigen bedrijf beginnen. Omdat hij nog geen 18 is, mag hij dat niet zonder meer. Hij vroeg de kantonrechter daarom om bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat heet een handlichting: een rechter verklaart een minderjarige bevoegd tot rechtshandelingen die normaal alleen meerderjarigen mogen verrichten.
De jongen, in de uitspraak Luuk genoemd, wil zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel en een zakelijke bankrekening openen en beheren. Ook wil hij zelfstandig overeenkomsten sluiten met klanten en leveranciers, betaalproviders als Mollie, PayPal en iDEAL-koppelingen gebruiken en verzekeringen afsluiten. Zijn verzoek betrof alle rechtshandelingen die bij de uitoefening van zijn bedrijf en aanverwante zakelijke activiteiten horen. Een bedrijfsplan heeft hij op de zitting overgelegd.
Eerst moest de kantonrechter bepalen of de rechtbank Rotterdam het verzoek wel mocht behandelen. Luuk woont in de gemeente Krimpenerwaard, en een verzoek als dit hoort daarom in principe bij de rechtbank Den Haag. Op de zitting van 13 oktober 2026 gaven Luuk en zijn vader aan dat zij niet wilden dat de zaak werd verwezen, maar dat de kantonrechter in Rotterdam haar zelf afhandelde. Daarop nam de kantonrechter de zaak in behandeling.
De ouders van Luuk hebben het gezag over hem en gaven aan het eens te zijn met het verzoek. Zijn vader was bij de zitting aanwezig en vertegenwoordigde ook de moeder, die hem daartoe had gemachtigd. De kantonrechter vond het verzoek voldoende gemotiveerd en wees het toe.
De beschikking wordt bekendgemaakt in de digitale Staatscourant en niet-geanonimiseerd gepubliceerd op Rechtspraak.nl. Dat verklaart waarom de naam van de jongen en zijn bedrijf in de uitspraak staan. Luuk moet de handlichting zelf laten inschrijven in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel.
De kantonrechter verleent Luuk de bevoegdheid om alle rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor zijn bedrijf met de handelsnaam Ride Motion en KvK-nummer 42137897. De griffier moet de beschikking publiceren in de Staatscourant en op Rechtspraak.nl. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze direct geldt.
Rechtbank Rotterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting om bedrijf in stolpboerderijen te starten Micky Bersee uit Schagerbrug is zeventien en wil een eigen bedrijf beginnen. Hij richt zich op timmer- en renovatiewerk aan ambachtelijke stolpboerderijen en andere bestaande panden: herstellen, renoveren, onderhouden en verbeteren van karakteristieke gebouwen en ander vastgoed. Zijn bedrijf heet BerseeBouw. Er is alleen een probleem: als minderjarige kan hij zonder meer geen zakelijke bankrekening openen en niet zelfstandig zaken doen. Daarom vroeg hij de kantonrechter om handlichting.
Handlichting betekent dat een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige krijgt. Dat kan volgens artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek alleen als de minderjarige zestien jaar of ouder is en zijn ouders ermee instemmen. Tegen de wil van de ouders in kan het niet. De kantonrechter bepaalt ook welke bevoegdheden worden toegekend en laat zich daarbij leiden door het belang van de minderjarige: is de gevraagde handlichting verantwoord?
Op de zitting van 29 oktober 2026 in Alkmaar verscheen Bersee, die zonder advocaat procedeerde, samen met zijn ouders. Zij zijn zelf ondernemer en gaven aan hun zoon te kunnen helpen, bijvoorbeeld met de boekhouding. Ook vonden zij dat zijn bevoegdheid om het bedrijf zelfstandig te vertegenwoordigen niet beperkt hoefde te worden.
De kantonrechter vond dat Bersee goed had uitgelegd waarom hij de handlichting nodig heeft. Hij is zeventien jaar oud en zijn ouders stemden in met het verzoek. Net als de ouders vond de kantonrechter het verantwoord het verzoek toe te wijzen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 van het Burgerlijk Wetboek werkt zij pas vanaf de publicatie van de beschikking in de Staatscourant, zodat derden ervan kunnen kennisnemen. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast wordt de beschikking, met toestemming van Bersee niet geanonimiseerd, op rechtspraak.nl gepubliceerd. Bersee moet de handlichting zelf nog laten inschrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel; dat is wettelijk verplicht.
De kantonrechter verleent Bersee handlichting voor het zelfstandig verrichten van de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf BerseeBouw uit te oefenen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht Rechtbank laat broer € 40.150 betalen na opheffing motorenzaak, deel direct aan Belastingdienst Twee broers dreven tot 1 juni 2017 samen een detailhandelszaak in motoren, in de vorm van een vennootschap onder firma. Die firma is inmiddels opgeheven, maar nog niet vereffend. Wie wat aan wie moet betalen, is tussen de broers al jaren een twistpunt. De rechtbank Midden-Nederland heeft daar nu een groot deel van beslist.
In een eerder tussenvonnis van 29 juli 2026 liet de rechtbank de eiser bewijzen dat hij de onroerendezaakbelasting (OZB) over 2023 had betaald. Het ging om een aanslag van de gemeente Amersfoort van € 2.656,80, die door de firma betaald had moeten worden. Door de aanslag op te laten lopen kwamen er invorderingskosten bij, waardoor het bedrag op 24 maart 2025 was opgelopen tot € 2.930,72. De eiser liet zien dat het geld via de bankrekening van zijn echtgenote naar twee bedrijven en uiteindelijk naar het incassobureau van de gemeente was gegaan. Een e-mail van 17 augustus 2026 bevestigde dat de gemeente haar vordering had ontvangen. De rechtbank vond daarmee bewezen dat de OZB namens de eiser was betaald. De twijfel van de gedaagde of de aanslag wel was voldaan, volgde zij niet.
De gedaagde hoeft de invorderings- en beslagkosten niet mee te betalen. De rechtbank wijst erop dat de eiser zelf de betalingstermijn ruim liet verstrijken, onder meer door bezwaar te maken tegen de tenaamstelling van de aanslag. Het is niet gebleken dat de gedaagde van de aanslag wist, dat hem is gevraagd mee te betalen, of dat hij er invloed op had. Daarom betaalt hij alleen de helft van de OZB zelf: € 1.328,40.
Optelling van de verschillende posten leidt tot een totaalbedrag van € 40.150,25 dat de gedaagde aan de eiser moet betalen. Dat bedrag bestaat uit € 35.395,50 aan negatief kapitaal, verminderd met € 4.592,15 wegens verrekening van een vordering, vermeerderd met € 8.018,50 aan omzetbelasting en de genoemde € 1.328,40 aan OZB. Tegelijk moet de eiser zelf nog € 15.545,00 aan de Belastingdienst betalen: € 531,50 aan verkeersboetes, € 6.995,00 aan motorrijtuigenbelasting en € 8.018,50 aan omzetbelasting.
Omdat de broers de rechtbank hebben gevraagd daarvoor een regeling te treffen, neemt zij een zogenoemde verstaansverplichting op. Dat betekent dat de gedaagde die € 15.545,00 niet aan zijn broer betaalt, maar rechtstreeks aan de Belastingdienst. De eiser hoeft dat bedrag dan niet eerst te ontvangen om het vervolgens door te sluizen. Het resterende bedrag van € 24.605,25 gaat naar de eiser.
Ook de wettelijke rente over het negatieve kapitaal van € 35.395,50 wordt toegewezen, en wel vanaf 7 augustus 2023. De gedaagde voerde aan dat rente pas verschuldigd was vanaf 24 maart 2025, omdat de negatieve kapitaalstand toen pas werd vastgesteld. Volgens de rechtbank betekent een latere vaststelling niet dat het bedrag niet eerder verschuldigd was. Daarnaast krijgt de eiser € 1.128,96 aan buitengerechtelijke incassokosten, berekend volgens het wettelijke besluit daarvoor.
De eiser wilde ook dat de gedaagde zijn werkelijke proceskosten zou betalen. De rechtbank wijst dat af: dat gebeurt alleen in bijzondere omstandigheden, zoals misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen, en daarvan is hier geen sprake. Gelet op de familierelatie en omdat beide partijen deels in het ongelijk zijn gesteld, draagt iedere partij zijn eigen proceskosten.
De rechtbank veroordeelt de gedaagde dus tot betaling van € 40.150,25, waarvan € 15.545,00 rechtstreeks aan de Belastingdienst, plus wettelijke rente vanaf 7 augustus 2023 over € 35.395,50 en € 1.128,96 aan incassokosten. Het vonnis is voor dit deel uitvoerbaar bij voorraad, en al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht