Woo-verzoek over extreemrechtse accounts bij NCTV: geen extra openheid, wel € 500 voor trage zaak In zijn Dreigingsbeeld Terrorisme Nederland 54 verwees de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) naar extreemrechtse accounts op sociale media. Een man vroeg de minister van Justitie en Veiligheid op 14 september 2021 om alle informatie over die accounts openbaar te maken. Ook wilde hij de correspondentie zien achter de antwoorden op Kamervragen over 'Vizier op Links'. De minister vond eerst 13 documenten en maakte die deels openbaar. Namen, interne e-mailadressen, operationele werkwijzen en persoonlijke beleidsopvattingen van ambtenaren bleven weggelakt. Na bezwaar en twee herstelbesluiten in 2023 groeide de lijst tot 33 documenten.
De rechtbank Den Haag verklaarde het beroep van de man op 8 januari 2024 gegrond. Volgens de rechtbank had de minister informatie ten onrechte weggelakt met de enkele vermelding dat die al openbaar was, en onvoldoende uitgelegd waarom hij ook informatie die geen persoonsgegevens bevat had geweigerd ter bescherming van de privacy. De minister moest opnieuw beslissen. Op andere punten kreeg de man ongelijk: een nieuwe inventarislijst was niet nodig, de zoekslag was voldoende en de weigering van interne e-mailadressen en beleidsopvattingen hield stand. De man ging in hoger beroep tegen die uitspraak van de rechtbank Den Haag van 8 januari 2024. Op 23 februari 2024 nam de minister een nieuw besluit, waarin hij geciteerde delen van kranten en socialemediaberichten alsnog openbaar maakte, maar een twitterbericht bleef weigeren. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State behandelde de zaak op 12 mei 2026.
De Afdeling geeft de man op geen enkel punt gelijk. Een inventarislijst is niet verplicht; het gaat erom dat inzichtelijk is welke informatie bij het besluit is betrokken, en dat is hier zo. De minister legde uit dat hij in werkmappen en mailboxen van de betrokken redacteuren, analisten en afdelingen heeft gezocht, ook naar een artikel over een NCTV-medewerker dat de man noemde. De Afdeling vindt die uitleg geloofwaardig. De man onderbouwde niet met concrete gegevens dat er meer documenten of opgeslagen twitterberichten zouden zijn.
Na inzage in de vertrouwelijke stukken oordeelt de Afdeling dat de minister interne e-mailadressen mocht weigeren, omdat openbaarmaking tot misbruik kan leiden. Ook informatie van andere organisaties dan de NCTV mocht geheim blijven. De NCTV is zelf geen inlichtingendienst en is afhankelijk van informatie van binnen- en buitenlandse leveranciers, die zich terughoudender opstellen als zij er niet op kunnen vertrouwen dat hun gegevens vertrouwelijk blijven.
Over de persoonlijke beleidsopvattingen krijgt de man op één punt gelijk in de redenering: de wet wil de ambtenaren beschermen, niet hun opvattingen, en die moeten zo veel mogelijk geanonimiseerd openbaar worden. Toch mocht de minister de passage in een mailwisseling over de Kamervragen weigeren. Het ging om gevoelige persoonlijke duidingen van een NCTV-ambtenaar aan een collega van een ministerie, en openbaarmaking, ook anoniem, kan de vrije gedachtewisseling tussen ambtenaren belemmeren.
Ook het beroep tegen het nieuwe besluit faalt. Krantenberichten zijn al openbaar en hoeven niet opnieuw openbaar gemaakt te worden. Namen uit socialemediaberichten die niet meer voor iedereen toegankelijk zijn, mocht de minister weigeren. Die gegevens werden verspreid in het kader van doxing door extreemrechtse accounts, en vermelding in NCTV-correspondentie vergroot de kans op nieuwe intimidatie.
Wel duurde de procedure te lang. De minister ontving het bezwaarschrift op 18 mei 2022, en voor twee rechterlijke instanties geldt een termijn van vier jaar. Die is met 4 maanden en een week overschreden, geheel door de Afdeling zelf.
De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep tegen het nieuwe besluit ongegrond. De Staat moet de man € 500 schadevergoeding betalen wegens de overschrijding van de redelijke termijn en € 467 aan proceskosten.
Raad van State · 30 september 2026
Bestuursrecht Kantonrechter dwingt school tot betaling van € 18.889 na te late opzegging van drie jaar lopend softwarecontract Een school die in 2018 een online leeromgeving afnam bij Profijt Software, moet het volledige bedrag van € 18.889,54 betalen voor het schooljaar 2025-2026. De school meende dat zij het contract op 1 april 2025 netjes had opgezegd, maar volgens de kantonrechter liep de overeenkomst gewoon door.
Profijt Software levert online software voor het onderwijs. Op 9 oktober 2018 sloot het bedrijf met de school een overeenkomst voor een online leeromgeving. Die had een looptijd van drie jaar, ingaand op 1 september 2018. In de overeenkomst stond ook dat de 'Nederland ICT Voorwaarden' van toepassing waren, met een verwijzing naar de website van het bedrijf. Volgens artikel 4.2 van die voorwaarden uit 2014 wordt een contract telkens stilzwijgend verlengd voor dezelfde periode als de oorspronkelijke looptijd, tenzij een van beide partijen schriftelijk opzegt met een termijn van drie maanden voor het einde van de periode. Dat betekende hier verlenging met telkens drie jaar.
Op 1 april 2025 liet de school weten dat zij het contract per 1 september 2025 wilde beëindigen. Profijt Software was het daar niet mee eens: door de stilzwijgende verlengingen liep het contract volgens het bedrijf tot 1 september 2027. Toen de school de factuur van 7 juli 2025 voor het schooljaar 2025-2026 (€ 17.101,76) niet betaalde, stapte Profijt Software naar de kantonrechter. Het bedrijf vorderde daarnaast € 841,76 aan rente en € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De school voerde een reeks verweren. Ten eerste vond zij dat de nieuwere voorwaarden uit 2020 golden, waarin de stilzwijgende verlenging maximaal een jaar bedraagt. Dan zou haar opzegging van 1 april 2025 op tijd zijn geweest. De kantonrechter volgde dat niet. Profijt Software had onweersproken gesteld dat de versie uit 2014 op het moment van het sluiten van de overeenkomst op de website stond. De overeenkomst verwees daarnaar, en de school had daar eenvoudig kennis van kunnen nemen. Daarmee waren de voorwaarden uit 2014 van toepassing.
Ten tweede riep de school de bescherming in die consumenten krijgen tegen onredelijk bezwarende bedingen, via de zogenoemde reflexwerking. Die route sloot de kantonrechter af: de positie van de school lijkt onvoldoende op die van een consument. Alleen de stelling dat zij als relatief kleine school de deskundigheid van Profijt Software had ingehuurd, was daarvoor niet genoeg.
Ten derde wees de school op de bepaling dat de overeenkomst 'tussentijds per 1 september 2019 kan worden beëindigd'. Dat zou volgens haar een jaarlijkse opzegmogelijkheid betekenen. De kantonrechter oordeelde van niet. De looptijd van drie jaar staat duidelijk in het contract. Profijt Software had bovendien tijdens de zitting uitgelegd dat het eerste jaar op verzoek van de school als proefjaar diende, en de school betwistte dat niet. Ook past die uitleg bij de tekst, want daarin staat specifiek het jaartal 2019 en niet bijvoorbeeld 'jaarlijks'.
Tot slot voerde de school aan dat de kantonrechter niet bevoegd was. Profijt Software zou ook al een factuur voor 2026-2027 hebben gestuurd, waardoor de totale vordering boven de grens van € 25.000 voor kantonzaken uit zou komen. De kantonrechter overwoog dat het contract jaarlijks een nieuwe vordering oplevert, omdat de licenties elk jaar op 1 september worden gefactureerd. In deze zaak ging het alleen om de factuur voor 2025-2026, dus de kantonrechter was bevoegd.
De conclusie van de kantonrechter was dat de school het contract niet rechtsgeldig had opgezegd en dat het doorloopt tot september 2027. Daarom moet de school € 18.889,54 betalen, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van 10,15 procent over € 17.101,76 vanaf 10 februari 2026. Ook de € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten wordt toegewezen. De school moet daarnaast de proceskosten van € 2.640,52 betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat Profijt Software het ook mag laten uitvoeren als de school in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Inwoner van Milsbeek verliest Wob-zaak over verkeerstellingen, maar krijgt € 2.000 voor trage procedure In februari 2021 vroeg een inwoner van Milsbeek de gemeente Gennep om openbaarmaking van documenten over verkeersonderzoeken bij het ontwerpbestemmingsplan voor een nieuwe verbindingsweg bij Milsbeek. In de toelichting op dat plan stond onder meer dat de weg door circa 3.000 motorvoertuigen per etmaal zou worden gebruikt, volgens het Verkeersmodel Noord-Limburg. Hij wilde de documenten waarop die aantallen zijn gebaseerd. Het college van burgemeester en wethouders gaf een technische rapportage van het Verkeersmodel 2018, het voorlopig ontwerp en twee kaarten van Royal HaskoningDHV vrij.
Na bezwaar, wijziging van het besluit op 15 maart 2023 en een beroep oordeelde de rechtbank Limburg op 10 april 2024 dat het college het verzoek te beperkt had opgevat en een nieuwe zoekslag moest doen. Daarna oordeelde de rechtbank dat het college voldoende inzichtelijk had gemaakt hoe het had gezocht en dat het geloofwaardig was dat er niet meer documenten waren dan er al waren verstrekt. De inwoner ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Hij vond dat het college zijn verzoek nog steeds te beperkt had opgevat, dat de zoekslag niet inzichtelijk genoeg was en dat er meer documenten moesten zijn. Hij wees op een verslag van de Stichting Advisering Bestuursrechtspraak waarin staat dat het Verkeersmodel 2018 is gekalibreerd met circa 1.000 nieuwe verkeerstellingen.
De Afdeling gaat daar niet in mee. Het college heeft de reikwijdte correct vastgesteld: de berekende aantallen zijn alleen gebaseerd op het Verkeersmodel 2018, en het college zocht ook naar informatie die bij de actualisatie in 2018 is gebruikt, zoals de verkeerstellingen uit het derde onderdeel van het verzoek. De zoekslag was voldoende inzichtelijk. Medewerkers zochten in mailboxen en het digitale systeem, de archieven zijn geraadpleegd, en het college vroeg Royal HaskoningDHV welke documenten de gemeente had aangeleverd. Zo bleek dat de gemeente in 2019 het document tellingen op wegen in beheer bij de gemeente had geleverd.
Over meer documenten zegt de Afdeling dat het aan de verzoeker is om aannemelijk te maken dat er toch meer berusten bij het bestuursorgaan, als de mededeling van het bestuursorgaan niet ongeloofwaardig is. Het college legde uit dat in Gennep 59 verkeerstellingen zijn gehouden, dat alle documenten daarover voor het model zijn gebruikt en openbaar zijn gemaakt, en dat de circa 1.000 tellingen uit het verslag in heel Limburg-Noord zijn gehouden, ook door andere gemeenten en de provincie. De inwoner gaf geen aanknopingspunten voor het tegendeel.
Wel kent de Afdeling schadevergoeding toe voor de te lange procedure. Voor zaken met bezwaar, beroep en hoger beroep is vier jaar in beginsel redelijk. Het bezwaarschrift kwam op 9 maart 2021 binnen, dus op het moment van deze uitspraak is de redelijke termijn met 1 jaar en 8 maanden overschreden. Bij een forfaitair tarief van € 500 per half jaar komt dat op € 2.000. De overschrijding komt voor 3/20 deel voor rekening van het college, voor 11/20 deel van de rechtbank en voor 6/20 deel van de Afdeling.
De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank voor zover aangevallen. Het college moet € 300 schadevergoeding betalen, de Staat via de minister van Justitie en Veiligheid € 1.100 en de Staat via de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties € 600. Verder betalen het college € 70 en de Staat € 257 en € 140 aan proceskosten voor het verzoek om schadevergoeding. Voor het hoger beroep hoeft het college geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 21 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter verplicht OM namen van artsen in euthanasiebrief aan ouders te geven De ouders van een tienermeisje dat in 2023 overleed door euthanasie, krijgen alsnog de namen te horen van de artsen die een kritische brief over die euthanasie aan het Openbaar Ministerie stuurden. Dat heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag beslist in een kort geding tussen de ouders en de Staat der Nederlanden.
Het meisje overleed op 17-jarige leeftijd door euthanasie wegens ondraaglijk en uitzichtloos psychisch lijden. De Regionale Toetsingscommissie Euthanasie oordeelde dat daarbij zorgvuldig was gehandeld. In mei 2024 ontving het OM een brief met als titel 'ontsporend discours over euthanasie bij psychisch lijden schaadt kwetsbare patiënten', ondertekend door een psychiater en gesteund door dertien andere artsen. De brief noemde de euthanasie van het meisje expliciet en opperde dat verkennend strafrechtelijk onderzoek gedaan zou moeten worden naar de vraag of naasten en de betrokken psychiaters haar hadden beïnvloed in haar keuze, en of zij nog wel volledig in staat was die keuze zelf te maken.
De ouders vinden dat deze suggesties hun eer en goede naam aantasten: in feite wordt hun verweten dat zij hun dochter de dood in hebben gepraat. Zij willen de ondertekenaars daarop kunnen aanspreken, eventueel met een rectificatie, een verklaring voor recht of een schadevergoeding, maar daarvoor moeten zij eerst weten wie de brief hebben ondertekend. Van zes van de veertien artsen kennen zij inmiddels de naam, onder meer omdat een van hen zelf in de NRC over de brief sprak. Het OM weigerde echter de volledige, leesbare brief te verstrekken en beriep zich op de Wet open overheid: het belang van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de ondertekenaars en het goed functioneren van de Staat zouden zwaarder wegen dan het belang van de ouders. Ook een poging via het medisch tuchtcollege, waar de ouders een klacht tegen de artsen hadden ingediend, leverde de namen niet op: de tuchtrechter verklaarde de klachten tegen de onbekend gebleven artsen niet-ontvankelijk omdat ook hij de namen niet van het OM had gekregen.
De voorzieningenrechter volgt de redenering van het OM niet. Weliswaar erkent de rechter dat burgers erop moeten kunnen vertrouwen dat informatie die zij vertrouwelijk aan het OM sturen, ook vertrouwelijk blijft, maar de wet biedt het OM de ruimte om daarop een uitzondering te maken als daarvoor klemmende redenen bestaan. Die redenen zijn er hier wel, oordeelt de rechter. De ouders ondervinden nog altijd ernstige gevolgen van de beschuldigingen in de brief: ze worden op sociale media en zelfs op hun huis- en e-mailadres achtervolgd, voelen zich onveilig en hun rouwproces wordt erdoor overschaduwd. Verder blijkt uit de brief zelf niet dat de ondertekenaars om geheimhouding hebben gevraagd, en heeft het OM de brief al aan de behandelend psychiater van het meisje gestuurd zonder daarbij geheimhouding te eisen.
Omdat het OM onder deze omstandigheden in redelijkheid niet kan weigeren de gevraagde informatie te verstrekken, oordeelt de rechter dat de ouders recht hebben op een volledig leesbare kopie van de brief. De voorzieningenrechter veroordeelt het OM om binnen vijf werkdagen een afschrift van de brief met alle namen van de artsen aan de ouders te verstrekken, en bepaalt dat zij die namen alleen mogen gebruiken om de artsen rechtstreeks aan te schrijven, in een civiele of tuchtrechtelijke procedure te betrekken of aangifte tegen hen te doen. Een dwangsom wordt niet opgelegd, omdat het OM heeft toegezegd het vonnis na te zullen leven. Het OM wordt daarnaast veroordeeld in de proceskosten van € 1.858,94.
Rechtbank Den Haag · 3 september 2026
Civiel Recht Rechter beveelt heropening domeinnaam van Crowe Peak: afsluiting door Crowe-licentiegever was disproportioneel Op maandagochtend 12 oktober 2026 lag bij het Rotterdamse accountantskantoor Crowe Peak het e-mailverkeer plat. Ook de website was onbereikbaar en de bedrijfsapplicaties waren niet meer toegankelijk. De oorzaak: Horwath International Registration (HIR), de houder van de domeinnaam waar Crowe Peak al jaren mee werkt, had die domeinnaam uitgeschakeld. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam oordeelde in kort geding dat dit onrechtmatig was en beval HIR de domeinnaam binnen 24 uur te heropenen.
Crowe Peak was sinds 1999 lid van Crowe Global, een internationaal netwerk van accountants, belastingadviseurs en consultants. HIR is een dochter van die vereniging en houdt de merkrechten en de domeinnaam. Sinds 2018 had Crowe Peak daarvoor een licentieovereenkomst met HIR. In 2025 verkochten de aandeelhouders van Crowe Peak hun aandelen aan een groep van accountantskantoren. Crowe Global wees daarna het verzoek van Crowe Peak om lid te blijven af en stelde dat het lidmaatschap per 9 mei 2026 was geëindigd.
Daarna onderhandelden partijen over een afwikkeling, een zogeheten Settlement Agreement. Crowe Peak mocht de naam Crowe volgens het laatste voorstel tot uiterlijk 31 december 2026 blijven gebruiken, tegen betaling van USD 10.000 per maand over oktober, november en december. Na 1 januari 2027 wilde Crowe Global de domeinnaam alleen nog 90 dagen openhouden voor een automatisch antwoord met het nieuwe adres. Doorsturen van e-mail naar een nieuw adres van Crowe Peak en onderbrenging van de domeinnaam bij een onafhankelijke derde wees Crowe Global af. Op donderdag 8 oktober 2026 liet de Amerikaanse advocaat van Crowe Global en HIR weten dat de domeinnaam zou worden uitgeschakeld als Crowe Peak de overeenkomst niet vóór zondag 11 oktober ondertekende. Dat gebeurde in de vroege uren van maandag 12 oktober.
De voorzieningenrechter nam eerst rechtsmacht aan. HIR zit in de staat New York, maar de schade door het uitschakelen treedt volgens de rechter in Nederland in, omdat Crowe Peak hier een onderneming drijft. Ook de uitbreiding van de eis door Crowe Peak tijdens de procedure liet de rechter toe: HIR had er op de zitting inhoudelijk op kunnen reageren.
Over de onderhandelingen oordeelde de rechter dat Crowe Global en HIR niet verplicht waren in te stemmen met de extra wensen van Crowe Peak. Die wensen waren een langere periode van automatische beantwoording, doorsturen van e-mails en onderbrenging van de domeinnaam bij een derde. Voor het laatste verwees hij naar de licentieovereenkomst, die bepaalt dat de licentienemer na beëindiging 90 dagen heeft om het gebruik van de domeinnaam te staken en daarna moet meewerken aan overdracht aan de entiteit van HIR. Dat partijen het nog niet eens waren, kon HIR dus niet worden verweten.
Toch was het uitschakelen volgens de rechter niet gerechtvaardigd. De rechtsverhouding, die 27 jaar had geduurd, wordt beheerst door redelijkheid en billijkheid. Partijen moeten daarin rekening houden met elkaars gerechtvaardigde belangen. HIR kon voorzien dat afsluiting zeer ingrijpende gevolgen zou hebben voor de bedrijfsvoering van Crowe Peak. De rechter vond de maatregel disproportioneel, gezet tegenover de schade voor Crowe Peak en het belang van Crowe Global dat de naam niet zonder contractuele basis wordt gebruikt. Bovendien lagen er maar vier dagen, waarvan een weekend, tussen de dreigende e-mail en de afsluiting. Dat liet Crowe Peak onvoldoende gelegenheid zich voor te bereiden.
Het spoedeisend belang stond vast: Crowe Peak had via een andere domeinnaam weer toegang tot een deel van de bedrijfsapplicaties, maar e-mail via de oude domeinnaam en de website waren nog steeds onbereikbaar.
De rechter wees de vordering toe, maar beperkter dan gevraagd. Crowe Peak vroeg 180 dagen herstel; de rechter bepaalde 30 dagen. Dat is volgens hem genoeg om over te stappen op een nieuwe domeinnaam, en geeft partijen tijd om alsnog tot overeenstemming te komen, wat beide partijen op de zitting wilden. De rechter beperkte het gebod ook tot herstel van de toegang zoals die vóór 12 oktober 2026 was.
HIR moet de toegang van Crowe Peak tot de domeinnaam uiterlijk 24 uur na betekening van het vonnis aan haar Nederlandse advocaten herstellen en 30 dagen hersteld houden. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 25.000 per uur, tot maximaal € 1.000.000. Crowe Peak had € 250.000 per uur gevraagd met een maximum van € 100.000.000. HIR moet ook de proceskosten van € 2.226,57 betalen. De overige vorderingen zijn afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht