Rechtbank wijst vorderingen van Dutchfiets en Igus over octrooi rotatiegietmachine af Dutchfiets, een Amersfoortse producent van circulaire fietsen van gerecycled kunststof, en haar moederbedrijf Igus hebben een rechtszaak verloren over een octrooi op een rotatiegietmachine. De rechtbank Den Haag wees alle vorderingen af.
De zaak draait om de vraag wie de rechten heeft op een rotatiegietmachine, een apparaat waarmee plastic onderdelen worden gemaakt door kunststofpoeder in een gewenste vorm te smelten. Dutchfiets en Igus stelden dat de machine een doorontwikkeling was van een apparaat dat oorspronkelijk door Dutchfiets was ontwikkeld, en dat het octrooi dat in april 2025 aan gedaagde werd verleend, aan hen moest worden overgedragen.
De achtergrond van het conflict ligt in een eerdere samenwerking. Igus, een Duits bedrijf dat smeermiddelvrije kunststofproducten maakt, nam in 2023 tachtig procent van de aandelen in Dutchfiets over. Bij die gelegenheid sloten partijen een overeenkomst over de verdeling van intellectuele eigendomsrechten. Die overeenkomst maakte een onderscheid tussen rechten op fietsonderdelen die voor de beweging en remming zorgen, rechten op constructieonderdelen van de fiets zelf, en rechten die al bestonden voordat de samenwerking begon. Dutchfiets en Igus betoogden dat de rotatiegietmachine onder een van deze categorieën viel.
De rechtbank ging daar niet in mee. Ten eerste oordeelde zij dat Dutchfiets niet voldoende had aangetoond dat zij de rotatiegietmachine zelf had ontwikkeld. De gedaagden hadden gemotiveerd betwist dat de machine voor rekening en risico van Dutchfiets was gebouwd: uit facturen en getuigenverklaringen bleek dat de kosten steeds voor rekening van een holdingvennootschap van een van de broers achter Dutchfiets kwamen. Dutchfiets slaagde er niet in haar eigen stelling nader te onderbouwen.
Ten tweede bood ook de overeenkomst geen uitkomst. De rechtbank legde de tekst van de overeenkomst nauwgezet uit en concludeerde dat geen van de drie relevante definities de rotatiegietmachine dekte. De categorie voor rechten die voor de start van het project bestonden, gold alleen voor rechten die bestonden vóór juni 2020, het moment waarop de samenwerking feitelijk begon. De andere twee categorieën hadden uitsluitend betrekking op specifieke fietsonderdelen, zoals lagers en remmen of frame en vork, niet op machines waarmee die onderdelen worden gemaakt. De overeenkomst noemde de rotatiegietmachine nergens.
De rechtbank merkte daarbij op dat er wel een artikel in de overeenkomst stond dat voorzag in een nadere regeling voor rechten die buiten de drie definities vielen, maar dat Dutchfiets en Igus in deze procedure geen vordering hadden ingesteld die strekte tot nakoming van die verplichting tot overleg.
Al met al stelden Dutchfiets en Igus geen van hun drie vorderingen veilig: niet de overdracht van het octrooi, niet de afgifte van de prototypes van de rotatiegietmachine, en niet de verstrekking van gegevens over de ontwikkeling en exploitatie ervan. De rechtbank veroordeelde Dutchfiets en Igus hoofdelijk in de proceskosten van € 3.515.
Rechtbank Den Haag · 1 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter matigt boete voor illegale radiozender in Veendam met 10% wegens te late beslissing Op 17 april 2024 hoorden twee inspecteurs van de Rijksinspectie Digitale Infrastructuur op de A7 een radiozender op 100.0 megahertz die niet vergund was. Met peilapparatuur kwamen ze uit bij een woning in Veendam. Daar stond een antenne van zo'n dertien meter hoog, en aan de achterkant van het huis hoorden ze dezelfde muziek als op hun ontvanger. De bewoner, een man uit Veendam, sprak de inspecteurs die middag aan een tankstation aan. Hij zei dat 'gepakt worden erbij hoort' en dat hij er 'een potje voor' had.
De minister van Economische Zaken legde hem op 19 maart 2025 een boete van € 10.016 en een last onder dwangsom op. De boete bestond uit een basisboete van € 2.500 en opslagen voor het grote bereik van de zender en voor uitzenden in het gebied van twee legale FM-zenders. De man was al eerder beboet voor illegale uitzendingen, in 2011 met € 1.250 en in 2018 met € 2.500. De minister verklaarde zijn bezwaar op 5 september 2025 ongegrond. De man ging in beroep bij de rechtbank Rotterdam.
Dat hij de zender illegaal had gebruikt, werd niet betwist. Wel voerde hij aan dat hij op de inspecteurs had mogen vertrouwen. Het contact bij het tankstation was volgens hem informeel en vriendelijk geweest, en daarna bleef het maandenlang stil. De rechtbank gaat daar niet in mee. De inspecteurs hadden niets gezegd over wat er na de inspectie zou volgen, en de man maakte niet duidelijk welke uitlatingen hem het vertrouwen hadden gegeven dat handhaving zou uitblijven. Ook het tijdsverloop veranderde daar niets aan.
Ook het beroep op zijn privéomstandigheden en geringe financiële draagkracht haalt weinig uit. De rechtbank vindt dat de minister de boete aan de hand van het sanctiebeleid goed heeft onderbouwd. De uitzending had een groot geografisch en demografisch bereik en tastte de positie van twee legale zenders aan. Een beroep op beperkte draagkracht kan bovendien alleen slagen met inzicht in de actuele financiële situatie, en dat gaf de man niet.
Wel slaagt zijn betoog over de termijn. Een bestuursorgaan moet binnen dertien weken na het rapport een boete opleggen. Hier zat bijna een jaar tussen het rapport van 19 april 2024 en het besluit van 19 maart 2025, een overschrijding van 35 weken. Zo'n overschrijding leidt normaal niet vanzelf tot een lagere boete. De man had echter een concreet belang aannemelijk gemaakt: tot begin december 2024 leefde hij van een Wajong-uitkering, en bij een tijdige boete had de minister met die inkomenssituatie rekening gehouden. Daarom matigt de rechtbank de boete met 10%.
De last onder dwangsom blijft staan. Die geldt vijf jaar en moet herhaling voorkomen. Dat de uitzendingen inmiddels zijn gestopt, neemt de afschrikkende werking niet weg, zeker gelet op de eerdere overtredingen. De positieve ontwikkelingen in zijn privéleven noemt de rechtbank bewonderenswaardig, maar die veranderen daar niets aan.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit voor zover het de hoogte van de boete betreft. Zij stelt de boete zelf vast op € 9.014,40. De minister moet daarnaast € 3.200 aan proceskosten en het griffierecht van € 194 aan de man vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter wijst schorsing overnameverbod Solvinity door Kyndryl af De Rechtbank Rotterdam heeft geweigerd het overnameverbod te schorsen dat de staatssecretaris van Economische Zaken oplegde aan het Amerikaanse technologiebedrijf Kyndryl. Kyndryl wilde het Nederlandse IT-bedrijf Solvinity overnemen, maar de staatssecretaris verbood die deal vanwege nationale veiligheidsrisico's.
Solvinity beheert IT-systemen en data voor diverse Nederlandse overheidsklanten, waaronder systemen met gevoelige persoonsgegevens uit de strafrechtketen en van financiële instellingen. Het bedrijf verzorgt onder meer de internettoegang voor medewerkers van ministeries en is betrokken bij dienstverlening aan veiligheidsdiensten. Kyndryl, een beursgenoteerd Amerikaans bedrijf, wilde via haar Nederlandse dochteronderneming alle aandelen in Solvinity overnemen. Na een formele melding en onderzoek concludeerde de staatssecretaris dat de overname een bedreiging vormt voor het publieke belang.
Kernpunt van de veiligheidszorg is de Amerikaanse extraterritoriale wetgeving, waaronder de CLOUD Act en FISA. Op grond van die wetgeving kunnen Amerikaanse autoriteiten bedrijven dwingen gegevens te verstrekken, ook als die data op Europese servers staan. Bovendien gaat een dergelijk verzoek doorgaans gepaard met een geheimhoudingsbevel, zodat het bedrijf dat informatie moet afstaan daar niet over mag communiceren. De staatssecretaris achtte het risico dat Nederlandse overheidsinformatie via deze weg in Amerikaanse handen terechtkwam onaanvaardbaar, ook als de kans in de praktijk klein zou zijn.
Solvinity en haar huidige aandeelhouder Host Lux (het Luxemburgse investeringsvehikel van Vitruvian Partners) dienden een verzoek in om het verbodsbesluit te schorsen in afwachting van de bezwaarprocedure. Zij voerden onder meer aan dat Kyndryl al vóór de overname relevante invloed in de telecomsector zou hebben en dat de staatssecretaris onvoldoende had onderzocht of lichtere maatregelen mogelijk waren, zoals certificering van de aandelen via een stichting administratiekantoor of gedeeltelijke afstoting van gevoelige diensten.
De voorzieningenrechter stelde vast dat er nauwelijks spoedeisend belang was bij een schorsing. De staatssecretaris had toegezegd eind september op het bezwaar te beslissen, en verzoeksters hadden zelf eerder aangegeven bereid te zijn de overname tot uiterlijk eind augustus uit te stellen. Het verschil bedraagt feitelijk hooguit één maand. De gestelde financiële schade is vergoedbaar als het verbodsbesluit later onrechtmatig blijkt. Spiegelbeeldig zou schorsing juist onomkeerbare risico's meebrengen: zodra de overname is afgerond, kan verleende toegang tot gegevens niet meer worden teruggedraaid.
Inhoudelijk beoordeelde de rechter uitsluitend of de staatssecretaris evident onbevoegd was geweest, omdat alleen in dat geval toch spoedeisend belang voor schorsing kon worden gevonden. Dat was niet het geval. De rechter oordeelde dat de dienstverlening van Solvinity kwalificeert als elektronische communicatiedienst en dat de staatssecretaris voldoende heeft onderbouwd waarom de overname een bedreiging voor het publiek belang kan vormen. Het argument dat Kyndryl zelf al relevante invloed in de sector had — wat zou betekenen dat geen meldingsplicht geldt — werd verworpen: Kyndryl bouwt datacenters voor Defensie maar levert daar geen datacenterdiensten aan.
Opmerkelijk was het procesgedrag van de staatssecretaris: zij weigerde uitvoering te geven aan een rechterlijke beslissing over de verstrekking van processtukken, probeerde verzoeksters onder druk te zetten om dat ook niet te doen en schermde zelfs openbare informatie af voor derden-partijen. De rechter verbond daar geen inhoudelijke consequenties aan, maar veroordeelde de staatssecretaris wel tot vergoeding van griffierecht en proceskosten van alle partijen.
Voor de heroverweging in bezwaar gaf de rechter de staatssecretaris nadrukkelijk mee dat serieus moet worden onderzocht of lichtere maatregelen volstaan. Daarbij moet worden gekeken naar de mogelijkheid om data volledig te versleutelen waarbij Solvinity niet over de sleutel beschikt, en naar het onderscheid tussen geautomatiseerde permanente toegang voor beveiligingsscans en incidentele handmatige toegang die bij een Amerikaans informatieverzoek aan de orde zou zijn. Het verzoek tot schorsing werd afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 14 juli 2026
Bestuursrecht Voorzieningenrechter wijst verzoek om btw aan proceskosten toe te voegen af Twee bedrijven die eerder een kort geding wonnen, vingen bij de rechtbank Den Haag bot met hun verzoek om de toegewezen proceskosten alsnog met btw te verhogen. De voorzieningenrechter oordeelt dat het ontbreken van die btw geen fout was die voor herstel in aanmerking komt.
De zaak gaat over een vonnis van 30 juli 2026 in een kort geding tussen een maatschap als eiseres en twee gedaagde bedrijven, Condor Project Development en een tweede vennootschap. In dat vonnis waren de proceskosten van de gedaagden vastgesteld aan de hand van de Indicatietarieven in IE-zaken, met een bedrag van € 18.000 exclusief btw voor het salaris van hun advocaten. Namens de gedaagden verzocht hun advocaat vervolgens om verbetering van het vonnis, omdat de btw over dat bedrag volgens hem in de beslissing zelf ontbrak terwijl deze wel in de overwegingen was begroot.
De advocaat van de maatschap maakte bezwaar tegen dit verzoek. Volgens haar was het ontbreken van de btw geen kennelijke fout, omdat de gedaagden nooit vergoeding van btw hadden gevorderd, en bovendien was het volgens haar niet aannemelijk dat de gedaagden daadwerkelijk btw verschuldigd zouden zijn.
De voorzieningenrechter overweegt dat een rechter op grond van artikel 31 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering te allen tijde een kennelijke reken- of schrijffout in een vonnis kan verbeteren, maar alleen als het gaat om een duidelijke vergissing die zich voor eenvoudig herstel leent. Volgens de geldende Indicatietarieven in IE-zaken zijn de daarin genoemde bedragen standaard exclusief btw, en wordt btw alleen vergoed als een partij aantoont dat zij dit bedrag niet via haar eigen belastingaangifte kan verrekenen en dit onderbouwt in haar proceskostenspecificatie.
De rechter stelt vast dat de gedaagden in hun processtukken nooit aanspraak hebben gemaakt op vergoeding van btw en ook geen onderbouwing hebben ingediend waarom die btw verschuldigd zou zijn. Dat het bedrag van € 18.000 in het vonnis uitdrukkelijk exclusief btw was vastgesteld, betekent volgens de rechter juist dat bewust geen rekening is gehouden met btw, en niet dat dit bedrag alsnog met btw moet worden verhoogd. Het ontbreken van de btw berust daarom niet op een fout.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om verbetering van het vonnis van 30 juli 2026 af.
Rechtbank Den Haag · 21 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter verbiedt verkoop van namaakparfums van Coty Beauty in de Europese Unie Coty Beauty Germany GmbH, de cosmetica- en parfumgigant achter merken als Hugo Boss, Calvin Klein en Davidoff, stapte op 17 juni 2026 naar de voorzieningenrechter van Rechtbank Den Haag. Het bedrijf verzocht om een spoedmaatregel tegen een Nederlandse vennootschap onder firma en haar twee vennoten, die volgens Coty Beauty inbreuk maken op haar Uniemerken door namaakparfums te verhandelen.
De voorzieningenrechter beoordeelde het verzoek zonder de andere partij vooraf te horen. Dat is in merkenzaken bij spoedeisende gevallen toegestaan, juist omdat het horen van de tegenpartij de maatregel zinloos zou kunnen maken. De rechter oordeelde dat er geen reden is om aan de geldigheid van de ingeroepen merkrechten te twijfelen en dat voldoende aannemelijk is dat de vennootschap inbreuk maakt door de betreffende parfums te faciliteren, te verhandelen, te verkopen, te leveren of aan te bieden.
De rechter stelde ook vast dat het spoedeisend belang voldoende aanwezig is: bij voortdurende verhandeling van merkvervalste producten loopt een merkhouder als Coty Beauty schade op die moeilijk te herstellen valt.
De voorzieningenrechter gelastte de vennootschap en haar vennoten om binnen zes uur na betekening van de beschikking de inbreuk op de merken van Coty Beauty in de gehele Europese Unie te staken en gestaakt te houden. Concreet betekent dit dat zij de genoemde parfums niet langer mogen faciliteren, verhandelen, verkopen, leveren of aanbieden. Bij overtreding van dit bevel riskeren zij een dwangsom van € 50.000 per dag of € 500 per inbreukmakend product, afhankelijk van de keuze van Coty Beauty, met een maximum van € 1.000.000. Coty Beauty heeft zes maanden de tijd om een bodemprocedure te starten.
Rechtbank Den Haag · 19 juni 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht