Rechter: Radboudumc voldeed aan zorgplicht bij schouderletsel laborante Een radiotherapeutisch laborante die na twee ongevallen op haar werk blijvend schouderletsel opliep, heeft bij de kantonrechter in Nijmegen geen schadevergoeding gekregen van haar werkgever Radboudumc en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Liberty. Volgens de rechter had de vrouw weliswaar schade geleden door haar werk, maar had Radboudumc voldoende maatregelen genomen om dat te voorkomen.
De vrouw werkte sinds 1993 als radiotherapeutisch laborante en bereidde bestralingsbehandelingen voor en voerde die uit bij patiënten. Op 7 juli 2014 wilde zij een patiënt van de bestralingstafel afhelpen, waarbij deze onverwacht met zijn volle gewicht aan haar rechterarm ging hangen. Op 20 juli 2017 probeerde zij tijdens haar werk een zware patiënt te draaien, waarbij haar rechterschouder opnieuw geblesseerd raakte. Beide keren ging het om dezelfde schouder waaraan zij later een gedeeltelijke en vervolgens een volledige scheur in de supraspinatuspees opliep. In 2018 meldde zij zich volledig ziek en werd zij na een operatie herplaatst als researchmedewerker; in 2023 meldde zij zich opnieuw ziek en kwam het dienstverband uiteindelijk ten einde.
De vrouw stelde Radboudumc aansprakelijk op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, dat een werkgever verplicht om zodanige maatregelen te nemen dat een werknemer bij zijn werk geen schade lijdt. Zij vorderde een verklaring voor recht dat Radboudumc aansprakelijk is, vergoeding van haar schade en van buitengerechtelijke kosten, hoofdelijk van Radboudumc en Liberty als verzekeraar. Radboudumc en Liberty betwistten dat er een verband bestond tussen de incidenten en haar klachten en wezen op al langer bestaande, mogelijk in de privésfeer gelegen schouderproblemen, waaronder mantelzorg en werk op een agrarisch bedrijf.
De kantonrechter moest eerst beoordelen of de vrouw daadwerkelijk schade had geleden door haar werk. Uit medische stukken bleek dat zij ook al voor 2014 schouderklachten had gehad, inclusief een eerdere operatie in 2012. Toch achtte de rechter voldoende aangetoond dat de incidenten van 2014 en 2017 die eerdere klachten hadden verergerd of opnieuw hadden doen opspelen: na beide incidenten meldde de vrouw zich kort daarop met pijn bij de huisarts, terwijl zij in de periodes daarvoor en daartussen juist klachtenvrij en volledig inzetbaar was geweest. Dat gaf voor de rechter voldoende steun voor een causaal verband tussen het werk en de verergering van haar klachten, ook al waren die klachten niet volledig nieuw.
Daarmee kwam de rechter toe aan de kernvraag: had Radboudumc haar zorgplicht geschonden? Dat was naar het oordeel van de rechter niet het geval. Radboudumc voerde een structureel arbobeleid met periodieke risico-inventarisaties en verbeterplannen. Tilhulpmiddelen zoals een papegaai boven de bestralingstafel, verstelbare lasers en lamellen waren al voor de incidenten aanwezig, net als een in hoogte verstelbare tafel, een opstapje, een tillift en hulpmiddelen om onderdelen van het bestralingsapparaat te plaatsen. Ook was het al voor 2018 vaste instructie dat bij het behandelen van patiënten twee medewerkers in de bestralingsruimte aanwezig zijn en een derde in de bedieningsruimte, met als enige uitzondering de ochtendpauze, waarbij de medewerker uit de bedieningsruimte alsnog kon worden opgeroepen om te helpen. Uit de onderzoeken die na de incidenten door de eigen bedrijfsarts en veiligheidskundige waren gedaan, kwam volgens de rechter ook geen advies naar voren om tijdens pauzes een extra medewerker beschikbaar te houden. Bovendien achtte de rechter niet aannemelijk dat een extra medewerker het incident van 2014, waarbij de patiënt onverwacht met zijn volle gewicht aan de arm van de vrouw ging hangen, had kunnen voorkomen.
Omdat Radboudumc naar het oordeel van de kantonrechter alle maatregelen had genomen die redelijkerwijs van haar mochten worden verwacht, kon van een schending van de zorgplicht niet worden gesproken. De kantonrechter wees de vorderingen van de vrouw tegen Radboudumc en Liberty daarom volledig af en veroordeelde haar in de proceskosten van € 720, te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Gelderland · 31 juli 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Rechter wijst schadeclaim buurman af na ongeval bij hennepkwekerij Een man die zijn buurman hielp de deur van een verhuurd appartement open te breken en daarbij door vluchtende criminelen van de trap werd geduwd, krijgt geen schadevergoeding van die buurman. De rechtbank oordeelt dat de verhuurder niet onrechtmatig heeft gehandeld, ook al bleek het appartement een hennepkwekerij te herbergen.
De verhuurder had zijn appartement eind 2022 voor drie maanden verhuurd aan iemand die zich met een rijbewijs identificeerde onder een andere naam en contant betaalde. Later bleek dit een valse identiteit te zijn geweest. Op 10 januari 2023 merkte de verhuurder bij het ophalen van zijn post dat de watermeter van het appartement constant doorliep. Hij vond dit vreemd en draaide de hoofdkraan dicht, maar toen hij later terugkwam bleek deze weer open te staan. Bij de voordeur van het appartement kreeg hij geen gehoor, en zijn eigen sleutel paste niet meer omdat de sloten waren vervangen. Hij zag bovendien condens op de deur.
De verhuurder vroeg zijn benedenbuurman, die een installatiebedrijf runde en dus over gereedschap beschikte, om te helpen de deur open te breken met een koevoet. Samen met deze buurman en nog twee anderen liep hij naar het appartement. Op het moment dat de deur openging, stormden drie mannen met bivakmutsen naar buiten. In hun vlucht duwden zij de buurman weg, waardoor hij van de trap viel. Hij kon zich nog vastgrijpen aan de leuning, maar liep toch letsel op, waaronder een gebroken knieschijf. Achteraf bleek dat er een hennepkwekerij in het appartement was gevestigd.
De buurman stelde de verhuurder en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea aansprakelijk voor zijn schade. Volgens hem had de verhuurder onzorgvuldig en gevaarzettend gehandeld: hij had de identiteit van zijn huurder onvoldoende gecontroleerd, en had hem niet gewaarschuwd toen hij hem om hulp vroeg bij het openen van de deur, terwijl hij toen kennelijk al vermoedde dat er iets niet klopte. De verhuurder en Achmea betwistten dat er sprake was van onrechtmatig handelen: de verhuurder wist niet dat er criminele activiteiten plaatsvonden, wist niet dat er mensen in het appartement waren, en had niet kunnen verwachten dat zij zijn buurman van de trap zouden duwen.
De rechtbank beoordeelde de zaak aan de hand van de zogeheten Kelderluikfactoren, het toetsingskader dat de Hoge Raad hanteert om te bepalen of het scheppen van een risico onrechtmatig gevaarzettend gedrag oplevert. Daarbij weegt onder meer mee hoe waarschijnlijk het is dat een ongeval ontstaat, hoe ernstig de mogelijke gevolgen zijn, en hoe bezwaarlijk het zou zijn geweest om voorzorgsmaatregelen te nemen.
De rechtbank kwam tot het oordeel dat de schade die de buurman opliep niet kan worden gezien als een gevolg dat naar objectieve maatstaven redelijkerwijs te verwachten was bij de gedragingen die de verhuurder werden verweten. Dat de buurman werd overlopen door vluchtende criminelen en daarbij letsel opliep, noemde de rechtbank objectief gezien zo onverwacht, dat de verhuurder niet onrechtmatig handelde door slechts het rijbewijsnummer van zijn huurder te noteren, een contante betaling te accepteren, of zijn buurman om hulp te vragen bij het openen van de deur.
Omdat de gedragingen van de verhuurder daarmee niet als onrechtmatig konden worden aangemerkt, wees de rechtbank de vorderingen van de buurman af. Volgens de rechtbank was hier sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, niet van een tekortschieten van de verhuurder. De buurman moet nu zelf de proceskosten van € 4.490,00 aan de verhuurder en Achmea vergoeden.
Rechtbank Noord-Holland · 12 augustus 2026
Civiel Recht Rechter verklaart vrouw blijvend arbeidsongeschikt na verkeersongeval in 2015 Een vrouw die in 2015 een verkeersongeval had meegemaakt, voerde al sinds 2020 een letselschadeprocedure tegen verzekeraar Allianz, die de aansprakelijkheid voor het ongeval had erkend. In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Limburg al vastgesteld dat er een causaal verband bestond tussen haar gezondheidsklachten en het ongeval. Om vast te stellen of die klachten ook daadwerkelijk tot beperkingen in het werk leidden, benoemde de rechtbank achtereenvolgens een verzekeringsgeneeskundige en een arbeidsdeskundige. Dit vonnis is het eindvonnis waarin de rechtbank de laatste twee vorderingen van de vrouw beoordeelde.
De eerste vordering, een verklaring voor recht dat er een juridisch causaal verband bestaat tussen het ongeval en haar gezondheidsklachten, was door de rechtbank al in een eerder tussenvonnis inhoudelijk beoordeeld en toewijsbaar geacht. De rechtbank wees deze vordering dan ook toe, met uitzondering van de klachten die het gevolg waren van een lumbale hernia die in 2019 was ontstaan en dus los stond van het ongeval.
De kern van dit vonnis lag bij de tweede vordering: de verklaring voor recht dat de vrouw blijvend volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval. De door de rechtbank benoemde arbeidsdeskundige concludeerde dat de vrouw, in de situatie zonder ongeval, hoogstwaarschijnlijk een vergelijkbare functie had kunnen vinden na het aflopen van haar tijdelijke dienstverband, al zou zij daarbij mogelijk ook zonder ongeval periodes arbeidsongeschikt zijn geweest gezien haar arbeidsverleden en de hoge werkdruk in het onderwijs. In de situatie met het ongeval was de vrouw echter volledig ongeschikt voor haar oude functie, en waren er weliswaar in theorie andere passende functies, maar bleken die na een praktische beoordeling, gelet op de eisen die de verzekeringsarts aan haar werkomgeving had gesteld, niet haalbaar. Ook de kans dat zij zulk werk daadwerkelijk zou krijgen, achtte de arbeidsdeskundige gezien haar leeftijd, de duur van haar afwezigheid van de arbeidsmarkt en andere persoonlijke omstandigheden zeer klein.
Allianz voerde aan dat de vrouw wel degelijk passend werk kon verrichten en dat het niet benutten van haar arbeidsmogelijkheden aan haarzelf te wijten was. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het rapport volgde juist dat de in theorie passende functies na praktische toetsing afvielen door de medische beperkingen die de verzekeringsarts had vastgesteld, en niet door een gebrek aan inzet van de vrouw. Ook het verweer dat de vrouw sowieso, los van het ongeval, blijvend arbeidsongeschikt zou zijn geraakt, verwierp de rechtbank als onvoldoende onderbouwd: de arbeidsdeskundige had weliswaar gewezen op eerdere periodes van arbeidsongeschiktheid, maar ook vastgesteld dat de vrouw zich daarna telkens had weten te herpakken.
Op grond hiervan concludeerde de rechtbank dat de vrouw niet in staat is tot het verrichten van arbeid en dus volledig arbeidsongeschikt is als gevolg van het ongeval, met uitzondering van de periode waarin de hernia uit 2019 haar ook zonder ongeval zou hebben beperkt. Beide gevorderde verklaringen voor recht werden toegewezen. Omdat in deze procedure geen concreet schadebedrag was gevorderd, moet de precieze schadevergoeding nog in een vervolgtraject worden vastgesteld, waarbij ook de kans op arbeidsongeschiktheid zonder ongeval wordt verrekend. Allianz werd, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 3.205,89.
Rechtbank Limburg · 29 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter houdt restaurant aansprakelijk voor ongeval van minderjarige bezorger Een minderjarige maaltijdbezorger die gewond raakte bij een verkeersongeval tijdens zijn werk, heeft van de kantonrechter in Utrecht gelijk gekregen dat zijn werkgever aansprakelijk is voor zijn schade. Vorderingen tegen andere betrokken vennootschappen en tegen de bestuurders persoonlijk werden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard, en een voorschot op de schadevergoeding kreeg hij nog niet.
De jongen werkte vanaf begin 2022 bij een restaurant, laatstelijk als bezorger en spoelkeukenmedewerker. Op 17 februari 2023, kort voor zijn achttiende verjaardag, reed hij als maaltijdbezorger op een elektrische Swapfiets over een groenstrook de weg op om linksaf te slaan, en werd daar aangereden door een bestelauto. Hij liep letsel aan zijn arm en been op. De WAM-verzekeraar van de bestelauto erkende 50 procent aansprakelijkheid en stelde dat de andere helft voor rekening van de jongen zelf kwam wegens eigen schuld. Omdat de verzekering van het restaurant destijds geen dekking bood, vanwege een gemiste premiebetaling in een financieel moeilijke periode, richtte de jongen zich voor de andere helft van zijn schade tot zijn werkgever en een aantal daaraan verbonden vennootschappen en bestuurders.
Deze procedure was een zogenoemd deelgeschil, een snelle procedure die is bedoeld om een specifiek geschilpunt in een letselschadezaak op te lossen zodat onderhandelingen tussen partijen weer verder kunnen. De kantonrechter oordeelde eerst dat het verzoek over werkgeversaansprakelijkheid zich goed leent voor zo'n deelgeschil, maar dat het verzoek over bestuurdersaansprakelijkheid dat niet doet: dat soort geschil hoort bij de gewone rechtbank thuis. Op dat onderdeel werd de jongen dan ook niet-ontvankelijk verklaard.
Op de inhoud oordeelde de kantonrechter dat alleen het restaurant zelf, en niet de andere vennootschappen, ten tijde van het ongeval de werkgever van de jongen was. Alleen het restaurant kon dus worden aangesproken. Vervolgens toetste de rechter of het restaurant aan zijn wettelijke zorgplicht had voldaan. Het restaurant voerde aan dat het veilige fietsen had ingezet, deze dagelijks op gebreken controleerde en instructies had gegeven, maar kon niet aantonen dat het de jongen ooit concreet over verkeersveiligheid had geïnstrueerd. Ook ontbrak een schriftelijke risico-inventarisatie zoals de Arbeidsomstandighedenwet die voorschrijft. Omdat de jongen op het moment van het ongeval nog minderjarig was, woog die zorgplicht volgens de rechter extra zwaar. Ook had het restaurant na het ongeval, terwijl bekend was dat de jongen was geopereerd, de Arbeidsinspectie niet ingeschakeld, wat wel voor de hand had gelegen.
Het restaurant deed nog een beroep op opzet of bewuste roekeloosheid van de jongen zelf, maar de kantonrechter verwierp dat: uit het ongevalsrapport bleek weliswaar dat hij onvoorzichtig had gehandeld door via de groenstrook over te steken, maar niet dat hij zich op dat moment daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter van zijn gedrag. Het restaurant is daarom op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval.
De jongen vroeg ook om een voorschot van € 38.646,24 op zijn schadevergoeding, maar dat verzoek wees de kantonrechter af: hij had zijn schadeposten onvoldoende onderbouwd tegenover het gemotiveerde verweer van het restaurant, en voor bewijslevering is in een deelgeschil geen ruimte.
De kantonrechter verklaarde uiteindelijk voor recht dat het restaurant aansprakelijk is voor de schade van de jongen door het ongeval. De kosten van het deelgeschil, die de advocaat van de jongen op € 7.125 had begroot, matigde de rechter tot € 4.590 exclusief btw, te vermeerderen met griffierecht en deurwaarderskosten. Het restaurant moet dit bedrag aan de jongen betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 6 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht