Rechtbank veroordeelt man tot 24 maanden cel voor poging doodslag Tegelen Op 12 juli 2025 kwam het in Tegelen, gemeente Venlo, tot een gewelddadige confrontatie tussen twee mannen en een automobilist. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, oordeelde over de rol daarin van een van de twee verdachten, die terechtstond wegens poging tot doodslag samen met een ander, oftewel medeplegen.
Volgens het dossier reed de auto van de medeverdachte frontaal tegen de auto van het slachtoffer aan op een smalle weg buiten de bebouwde kom. Nadat het slachtoffer zijn portieren op slot had gedaan, klom de medeverdachte op de motorkap en trapte een barst in de voorruit. Vervolgens haalden de twee mannen een paraplu en een ander lang, hard voorwerp uit de auto. Ze sloegen de ruiten aan beide kanten van de auto van het slachtoffer in, en terwijl deze probeerde te ontsnappen via de bestuurdersdeur, werd hij door de verdachte terug de auto in geduwd. Het slachtoffer kreeg meerdere harde klappen tegen zijn hoofd, vooral aan de rechterkant, en liep daarbij onder meer een gebroken voorhoofdsbot en drie breuken in zijn jukbeen op.
De verdachten verklaarden dat het slachtoffer een mes had en dat zij daarop reageerden, wat volgens de verdediging een noodweersituatie zou opleveren: een situatie waarin geweld mag worden gebruikt ter verdediging tegen een directe aanval. De rechtbank gelooft dit niet. Het gestelde mes is nooit gevonden, ook niet na onderzoek met een speurhond, terwijl het slachtoffer geen enkele gelegenheid heeft gehad om zoiets te laten verdwijnen. Bovendien bleek uit telefoongegevens dat de medeverdachte rond het incident contact had met een kennis die kort daarna op de plaats van het delict aanwezig was, wat er juist op wijst dat het gebruikte slagvoorwerp door anderen kon zijn weggemaakt. Het beroep op noodweer werd daarom verworpen.
De rechtbank achtte bewezen dat de verdachte samen met zijn medeverdachte het slachtoffer met een paraplu en een ander hard voorwerp tegen het hoofd heeft geslagen. Daarbij was volgens de rechtbank sprake van voorwaardelijk opzet op de dood van het slachtoffer: geen van beide verdachten was er specifiek op uit om het slachtoffer te doden, maar door met kracht met een hard voorwerp op iemands hoofd te slaan, aanvaardden zij wel bewust de aanmerkelijke kans dat dit dodelijk zou aflopen. Dat de verdachte niet zelf achter het stuur zat en niet de zwaarste klappen uitdeelde, deed niets af aan zijn strafbaarheid: hij zorgde er immers voor dat het slachtoffer niet via de bestuurderskant kon ontsnappen, wat volgens de rechtbank de vereiste nauwe en bewuste samenwerking oplevert. De aanklacht dat ook de aanrijding met de auto zelf al een poging tot doodslag opleverde, werd niet bewezen geacht, waarvan de verdachte gedeeltelijk werd vrijgesproken.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het geweld, dat op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en bij het slachtoffer blijvende PTSS-klachten veroorzaakte. Tegelijk woog de rechtbank mee dat de verdachte een kleiner aandeel had dan zijn medeverdachte en dat hij kampt met een persoonlijkheidsstoornis waarvoor hij in therapie is. De rechtbank legde daarom een lagere straf op dan de 36 maanden die de officier van justitie had geëist.
Het slachtoffer had als benadeelde partij een schadevergoeding gevorderd van in totaal € 42.588,34, waarvan € 41.500 voor immateriële schade zoals psychisch leed. De rechtbank vond dit bedrag te hoog gelet op vergelijkbare zaken en kende in plaats daarvan € 10.000 immateriële schade toe, naast de volledige materiële schade van € 1.088,34. Het overige deel van de vordering werd niet-ontvankelijk verklaard, wat betekent dat het slachtoffer daarvoor naar de civiele rechter moet stappen.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 24 maanden, met aftrek van het voorarrest, voor het medeplegen van poging tot doodslag. Daarnaast moet hij, hoofdelijk met zijn medeverdachte, € 11.088,34 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 12 juli 2025.
Rechtbank Limburg · 4 september 2026
Strafrecht Rechtbank veroordeelt man tot taakstraf voor slaan buurvrouw in scootmobiel Een langslepend burenconflict in Breda liep op 11 mei 2026 uit op geweld, toen een man zijn 54-jarige onderbuurvrouw tweemaal tegen het hoofd sloeg terwijl zij in haar scootmobiel zat. Zij viel daardoor uit het voertuig en liep ernstig letsel op. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt de man voor mishandeling, maar spreekt hem vrij van de zwaardere beschuldiging dat hij haar opzettelijk zwaar lichamelijk letsel had willen toebrengen.
De man en de vrouw waren elkaar in de hal van het woongebouw waar zij beiden wonen tegengekomen, waarna hij haar naar buiten volgde en tegen het hoofd sloeg. De vrouw viel uit haar scootmobiel en hield daaraan onder meer een wondje op het achterhoofd, een blauwe plek en zwelling boven haar oog, een beschadiging van het netvlies en een hersenschudding over. Op een CT-scan van haar hersenen was bovendien een dun laagje bloed tussen hersenvlies en hersenen te zien.
Het Openbaar Ministerie beschuldigde de man primair van een poging tot zware mishandeling: hij zou de vrouw niet alleen hebben geslagen, maar haar ook hebben geduwd of getrokken, waardoor zij viel. De rechtbank vindt dat laatste niet wettig en overtuigend bewezen. De vrouw zelf verklaarde te zijn geduwd, maar wist niet precies waardoor zij uit haar scootmobiel viel, en geen van de getuigen heeft expliciet gezien dat de man haar duwde of aan haar trok. Een getuigenverklaring dat de twee 'aan het stoeien' of 'aan het vechten' waren, vond de rechtbank daarvoor onvoldoende, temeer omdat er ook andere verklaringen denkbaar zijn voor de val.
Ook voor de vraag of het slaan zelf als een poging tot zware mishandeling kan gelden, was er volgens de rechtbank onvoldoende bewijs. Daarvoor zou moeten vaststaan dat de man willens en wetens een aanmerkelijke kans had aanvaard dat de vrouw zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Uit het dossier bleek echter niet met welke kracht is geslagen, hoe de man ten opzichte van de vrouw stond of welk letsel precies door de klappen zelf is ontstaan. Bij gebrek aan die informatie kon de rechtbank niet vaststellen dat er een reële kans op zwaar lichamelijk letsel bestond, en sprak zij de man vrij van de primaire beschuldiging.
Voor het subsidiair ten laste gelegde feit, mishandeling, was er wel voldoende bewijs: de man had het slaan tegen het hoofd zelf bekend, en dit werd bevestigd door de aangifte van de vrouw en een getuigenverklaring. De rechtbank verklaart daarom bewezen dat hij haar meermaals tegen het hoofd heeft geslagen.
Bij het bepalen van de straf wijkt de rechtbank af van het landelijke uitgangspunt van een geldboete van € 1.000 voor mishandeling met lichamelijk letsel, vanwege de kwetsbaarheid van het slachtoffer die in haar scootmobiel zat. Volgens het reclasseringsrapport heeft de man moeite om zijn emoties te reguleren bij oplopende spanningen, en is bij hem eerder autisme en ADHD vastgesteld; nader onderzoek naar zijn psychosociaal functioneren wordt aanbevolen. De rechtbank ziet echter geen aanleiding voor het lichtere adolescentenstrafrecht. Omdat de man al 66 dagen in voorlopige hechtenis heeft gezeten, vindt de rechtbank een aanvullend voorwaardelijk strafdeel met bijzondere voorwaarden niet meer passend, en wijst zij ook het door het Openbaar Ministerie gevorderde contactverbod af: de man en de vrouw kunnen hun woningen alleen via dezelfde ingang en hal bereiken, waardoor een contactverbod in de praktijk niet uitvoerbaar zou zijn.
De rechtbank veroordeelt de man tot een taakstraf van 60 uur, met aftrek van het voorarrest. Aan de vrouw kent de rechtbank een schadevergoeding toe van € 2.891,46, waarvan € 391,46 materiële schade en € 2.500 aan immateriële schade, plus wettelijke rente. Voor de gevorderde kosten van een beveiligingscamera en voor het resterende deel van de immateriële schade wordt de vrouw niet-ontvankelijk verklaard, omdat verdere behandeling daarvan te veel tijd zou kosten in deze strafzaak; dat deel kan zij nog aan de civiele rechter voorleggen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 3 september 2026
Strafrecht Man deels vrijgesproken, celstraf en taakstraf voor zware mishandeling in Vlaardingen De rechtbank Rotterdam heeft een man veroordeeld voor zware mishandeling van een man in Vlaardingen, maar sprak hem vrij van drie andere beschuldigingen. De zaak draaide om een gewelddadig incident op 9 mei 2026, toen de verdachte naar de woning van zijn ex-partner ging en daar in de gang in gevecht raakte met een andere man die de deur had geopend.
Volgens de tenlastelegging had de verdachte niet alleen die man zwaar mishandeld, maar ook zijn ex-partner mishandeld of geprobeerd zwaar letsel toe te brengen, een telefoon vernield en beide slachtoffers bedreigd met een mes. De officier van justitie en de verdediging waren het er echter over eens dat bewijs voor deze laatste drie feiten ontbrak, en de rechtbank sprak de man daarvan vrij zonder nadere motivering.
Voor de mishandeling van de man in de gang lag het anders. De verdachte had zelf verklaard dat hij het slachtoffer met vuisten in het gezicht had geslagen. Het slachtoffer liep daardoor een gebroken neus, een gebroken oogkas en een gebroken kaak op, moest geopereerd worden en had drie maanden later nog steeds pijn bij eten en praten. De rechtbank merkte dit letsel aan als zwaar lichamelijk letsel en oordeelde dat de verdachte, door met kracht op het gezicht te slaan, willens en wetens de aanmerkelijke kans op zo'n ernstig letsel had aanvaard. Daarmee stond voorwaardelijk opzet vast, ook al kon niet worden bewezen dat hij het letsel met volle opzet had toegebracht.
De verdediging beriep zich op noodweer: het slachtoffer zou als eerste hebben uitgehaald en de verdachte zou zich in een hevige gemoedstoestand hebben bevonden vanwege zorgen om zijn zoontje. De rechtbank verwierp dit verweer. Zelfs als het slachtoffer al een slaande beweging had gemaakt, had de verdachte zich eenvoudig kunnen terugtrekken door de woning weer te verlaten in plaats van meermaals met kracht terug te slaan. Ook een beroep op noodweerexces en putatief noodweer, waarbij de verdachte in de veronderstelling zou hebben verkeerd zich te mogen verdedigen, haalde het niet.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld voor soortgelijke feiten, maar ook dat de reclassering het recidiverisico als gemiddeld tot hoog inschatte, onder meer door aanhoudende zorgen van de verdachte over zijn zoon bij de ex-partner. Positief was wel dat de verdachte zich goed hield aan de voorwaarden van zijn lopende schorsing.
Het slachtoffer van de mishandeling vorderde ruim € 55.000 aan materiële en immateriële schadevergoeding. De rechtbank kende een deel daarvan toe: € 4.820,12 aan materiële schade (waaronder inkomstenverlies en huishoudelijke hulp) en € 13.500 aan immateriële schade voor het kaak- en neusletsel en het psychisch leed, berekend aan de hand van de Rotterdamse schaal. Voor het oogletsel en toekomstige schade werd de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat nog onduidelijk is of het gezichtsvermogen blijvend is aangetast en de gestelde toekomstige kosten onvoldoende waren onderbouwd. De vordering van de ex-partner, die schadevergoeding eiste voor het feit waarvan de verdachte werd vrijgesproken, werd volledig niet-ontvankelijk verklaard.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 90 dagen op, waarvan 37 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals verplichte behandeling en een contactverbod met het slachtoffer. Omdat het onvoorwaardelijke deel gelijk was aan de tijd die hij al in voorarrest had doorgebracht, hoeft hij niet terug de gevangenis in. Daarnaast kreeg hij een taakstraf van 120 uur en moet hij in totaal € 18.320,12 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Hof wijst aansprakelijkheid gemeente voor duikongeval Amsterdam af Een man die in 2020 vanaf een kademuur op het Java-eiland in ondiep water dook en daardoor een dwarslaesie en andere ernstige verwondingen opliep, krijgt van gemeente Amsterdam toch geen schadevergoeding. Het gerechtshof Amsterdam vernietigt een eerdere uitspraak van de rechtbank, die de gemeente nog grotendeels aansprakelijk had gehouden.
Het ongeval gebeurde op 15 juni 2020. De man was aan het trainen voor een triatlon en dook 's avonds vanaf de kademuur bij het gebouw Hoogkade op het Java-eiland het water in. Op die plek is het water echter erg ondiep: onder de waterspiegel loopt een stenen terrasconstructie nog een stukje door, waarna de bodem slechts geleidelijk dieper wordt. De man kwam met zijn hoofd op de bodem terecht en liep daardoor onder meer een lage dwarslaesie, verbrijzelde wervels, meerdere ribbreuken en een klaplong op. Hij zit sindsdien in een rolstoel en heeft een hulphond.
De man hield de gemeente aansprakelijk. Volgens hem gedoogt de gemeente dat er op deze plek volop wordt gezwommen en dat mensen vanaf de hoge kademuur het water in springen en duiken, terwijl de gemeente niet waarschuwt voor de gevaarlijke ondiepte. De rechtbank ging hierin mee: zij oordeelde dat de gemeente aansprakelijk was, met dien verstande dat de man voor 50 procent eigen schuld had, wat door een billijkheidscorrectie uiteindelijk uitkwam op een aansprakelijkheid van 80 procent voor de gemeente en haar verzekeraar. De rechtbank kende de man ook al een voorschot van € 75.000 toe.
De gemeente en haar verzekeraar gingen tegen dit oordeel in hoger beroep, met veertien bezwaren. Het hof stelt eerst vast dat voor het water bij de kademuur, dat onderdeel is van een vaarweg voor beroepsvaart, op grond van het Binnenvaartpolitiereglement een algemeen zwemverbod geldt. Dat dit verbod destijds niet actief werd gehandhaafd en de gemeente wist dat er op mooie dagen toch werd gezwommen, doet daar volgens het hof niets aan af. Vervolgens boog het hof zich over de vraag of de gemeente, ondanks dat gedoogbeleid, toch onzorgvuldig heeft gehandeld door geen waarschuwingsborden of een hek te plaatsen.
Het hof komt tot een ander oordeel dan de rechtbank. Uit onderzoek en beeldmateriaal blijkt dat de ondiepte van het water direct bij de terrasconstructie voor iedereen goed zichtbaar is: de trapconstructie loopt duidelijk zichtbaar door tot onder de waterspiegel en de stenen bodem is nog een stuk verder te zien. Beelden van zwemmers die er wel eens in springen of duiken, laten zien dat dit steeds op flinke afstand van de terrasconstructie gebeurt, en niet vlak ernaast zoals de man deed. Bovendien had zich in de ruim twintig jaar sinds de bouw van het gebouw Hoogkade nooit eerder een vergelijkbaar ongeval voorgedaan.
Volgens het hof was de kans dat iemand vanaf de bijna twee meter hoge kademuur, vlak bij de terrastreden, met het hoofd voorover het ondiepe water in zou duiken zo klein, dat de gemeente daarmee geen rekening hoefde te houden. Zij hoefde dan ook geen voorzorgsmaatregelen te treffen, ook al zou een waarschuwingsbord op zichzelf weinig hebben gekost. Het hof wijst er verder op dat de gemeente bewust selectief omgaat met het plaatsen van waarschuwingsborden, om te voorkomen dat mensen op plekken zonder bord ten onrechte denken dat zwemmen daar wel veilig is.
Het hof vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de man alsnog af. Hij moet bovendien de proceskosten van de gemeente en haar verzekeraar vergoeden, in totaal ruim € 12.000 voor beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 1 september 2026
Civiel Recht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht