Taakstraf van 216 uur voor deelname aan online groep die YouTubers belaagde Jarenlang werden twee YouTubers lastiggevallen door een onlinegroep die zichzelf een 'kartel' noemde. De groep, die op Telegram en Discord actief was en op het hoogtepunt bijna 9.000 leden telde, richtte zich op [aangever 1] en op [benadeelde 2] en zijn familie. Er werden valse advertenties op Marktplaats geplaatst, waarna vreemden bij de slachtoffers aan de deur stonden. Er werd massaal gebeld, er werden bestellingen op hun naam gedaan, en de internetverbinding van [benadeelde 2] werd platgelegd. Bij [benadeelde 2] werden ramen ingegooid en werd graffiti op de woning gespoten. De beheerders van de groep beloofden geld aan wie die acties wilde uitvoeren.
De Rechtbank Midden-Nederland veroordeelde een man uit de groep, geboren in 1997, tot een taakstraf van 216 uur. De man was op 18 juli 2023 aangehouden. De politie had hem herleid via de gebruikersnamen waarmee hij in de chatgroepen actief was. In beslag genomen telefoons en chatberichten vormden een belangrijk deel van het bewijs.
De rechtbank verklaarde bewezen dat de man heeft deelgenomen aan een criminele organisatie, die het plegen van opruiing, bedreiging, belaging en vernieling tot doel had. Het 'kartel' was volgens de rechtbank een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband met een zekere taakverdeling: de een plaatste berichten, een ander betaalde en overhaalde leden om strafbare feiten te plegen, weer een ander voerde DDOS-aanvallen uit of schreef brieven aan de buren van [benadeelde 2]. De man wist dat de groep deze misdrijven beoogde. Hij plaatste Marktplaatsadvertenties op naam van [aangever 1] en belde hem 224 keer ongewenst.
Ook de belaging van [aangever 1] is bewezen, maar alleen voor de periode van 17 juni 2023 tot en met 18 juli 2023. Voor de periode daarvoor was te weinig bewijs, wat het openbaar ministerie en de verdediging ook vonden. De man bekende deze belaging. Hij werd niet veroordeeld als oprichter of leider: de rechtbank kon niet vaststellen dat hij ook het account gebruikte van een van de leiders. Het account bleef berichten sturen toen hij vastzat, en de twee accounts zaten tegelijk in dezelfde groepschat. Van de belaging van [benadeelde 2] sprak de rechtbank hem vrij, net zoals de officier van justitie had gevraagd.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. De slachtoffers leden grote schade: [benadeelde 2] durfde zijn huis niet meer uit, verhuisde drie keer en woont op een geheime locatie. De kinderen van zijn nicht [benadeelde 1] werden onderweg naar school achtervolgd en bedreigd. [aangever 1] moest een van zijn woningen verlaten en is overleden voordat de zaak inhoudelijk werd behandeld. Tegelijk had de man geen strafblad. Uit een rapport van het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en daardoor mogelijk niet volledig besefte dat zijn gedrag strafbaar was. De rechtbank verklaarde hem verminderd toerekeningsvatbaar. De reclassering zag in zijn groei sinds zijn voorlopige hechtenis werd geschorst reden voor een straf zonder bijzondere voorwaarden.
De rechtbank vond een taakstraf van 240 uur in beginsel passend, en geen gevangenisstraf. De officier had een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden, een taakstraf van 180 uur en een contactverbod van 5 jaar geëist. Omdat de redelijke termijn met ruim 15 maanden was overschreden, matigde de rechtbank de taakstraf met 10 procent (24 uur) tot 216 uur, zonder dat de verdachte daar zelf schuld aan had. Het gevraagde contact- en locatieverbod legde de rechtbank niet op, omdat niet vaststond dat de man rechtstreeks betrokken was bij de belaging van [benadeelde 2] en zijn familie. De rechtbank verklaarde zijn telefoon verbeurd en hief het eerder geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.
De drie benadeelde partijen kregen hun schadeclaim niet toegewezen. [aangever 1] had zijn vordering van € 5.000 niet onderbouwd, en zijn erfgenamen zagen af van een nadere toelichting. [benadeelde 2] (€ 10.000) en [benadeelde 1] (€ 26.905,58) vorderden schade door het optreden van de groep, maar daarvoor was onvoldoende grondslag. Deelname aan een criminele organisatie betekent niet automatisch dat een lid aansprakelijk is voor alles wat anderen uit de groep deden. Er waren geen concrete onrechtmatige gedragingen van deze man jegens hen vastgesteld. [benadeelde 2] en [benadeelde 1] kunnen hun vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen, en de man blijft dus mogelijk aansprakelijk. Het eindoordeel: een taakstraf van 216 uur, met aftrek van het voorarrest, te vervangen door 108 dagen hechtenis als hij die niet of niet goed uitvoert.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht Kantonrechter zet 87 huurders van camping De Westeinder uit huis na opzegging; ontruiming binnen zes maanden Op camping De Westeinder in Rijsenhout wonen tientallen mensen op een gehuurde staplaats, vaak in een eigen stacaravan of chalet. Veel van hen staan op het adres van de camping ingeschreven, een deel met hulp van de vorige eigenaar. Begin 2024 kocht Resort Westeinderplassen B.V. de camping. Het bedrijf wil het terrein grootschalig herontwikkelen en zegde alle huurovereenkomsten op. De kantonrechter in Haarlem oordeelt nu dat die opzegging geldig is en dat de huurders hun plaats moeten ontruimen.
De zaak heeft een lange voorgeschiedenis. Westeinderplassen zegde de huur voor het eerst op in januari 2024, tegen 1 oktober 2024, en later uit coulance tegen 1 januari 2025. Een groot deel van de huurders had zich verenigd in Stichting Belangen Camping de Westeinder en weigerde in te stemmen. In een eerdere procedure oordeelde de kantonrechter bij vonnissen van 22 januari 2025 dat de opzegging niet rechtsgeldig was, omdat er geen individueel aanbod voor een passende schadevergoeding bij zat. Westeinderplassen liet daarna per huurder een taxatierapport opmaken en zegde de huur op 2 mei 2025 opnieuw op, nu tegen 30 april 2026 en met een individueel aanbod tot schadevergoeding. Op 28 oktober 2025 dagvaardde het bedrijf 96 huurders. Voor 9 van hen is de vordering later ingetrokken. Drie huurders kwamen niet opdagen en tegen hen is verstek verleend. De overige huurders voerden verweer en stelden zelf ook vorderingen in.
De huurders betoogden onder meer dat zij woonruimte huren en daarom de strengere huurbescherming voor woningen geldt. Dat volgt de rechter niet. Wie alleen de grond huurt en daar zelf een stacaravan op zette, huurt geen woonruimte. Ook bij huurders die een stacaravan van Westeinderplassen huren, is niet onderbouwd dat het bedrijf ooit akkoord ging met verhuur als woonruimte. Wel stelt de rechter vast dat de stacaravans door de latere werkzaamheden van huurders (tuinen, erfafscheidingen, terrassen, gevelbeplating) inmiddels als onroerende zaken gelden, maar dat verandert het huurregime niet.
Ook het beroep op Europees consumentenrecht slaagt niet. De richtlijn over oneerlijke bedingen ziet op contractuele bedingen, en in de huurovereenkomsten staat geen afwijkend opzegbeding. De informatieplichten uit de richtlijn consumentenrechten gelden niet voor overeenkomsten waarbij rechten op onroerende zaken worden verkregen, en daar valt de huur van een staplaats onder. Het verweer dat de opzeggingsbrieven niet iedereen hebben bereikt, verwerpt de rechter ook: de brieven gingen naar bekende adressen, de stichting als vertegenwoordiger ontving ze en ze zijn bij de dagvaardingen gevoegd.
Huurovereenkomsten voor onbepaalde tijd kunnen in beginsel zonder reden worden opgezegd, met een termijn van één maand. De redelijkheid en billijkheid kunnen echter meebrengen dat een zwaarwegende reden, een langere termijn of een schadevergoeding nodig is. Dat speelt hier, omdat veel huurders op de camping wonen en de vorige eigenaar dat heeft gestimuleerd. De rechter vindt de herontwikkeling en herstructurering een voldoende zwaarwegende reden, die ook in de opzeggingsbrieven kenbaar was gemaakt. De opzegtermijn van circa twaalf maanden is ruim voldoende. Ook het individuele aanbod tot schadevergoeding volstaat voor de geldigheid van de opzegging.
Of de aangeboden bedragen in elk geval toereikend zijn, kan de rechter nu niet beoordelen. Daarom wijst hij een vordering van de huurders toe en verwijst de vergoedingskwestie naar een schadestaatprocedure, waarin per huurder wordt gekeken wat aanvullend nodig is. Aanspraak op volledige schadevergoeding, vervangende woonruimte of de wettelijke verhuiskostenvergoeding voor woonruimte hebben de huurders niet. Partijen mogen onderling alsnog afspraken maken.
Bij de ontruimingstermijn weegt de rechter het belang van de huurders zwaar, vooral dat van de minderjarige kinderen op de camping, voor wie niet aannemelijk is dat andere woonruimte beschikbaar is. Dat de herstructurering volgens het bedrijf nu stilligt, speelt ook mee. De termijn wordt zes maanden na betekening van het vonnis, ook voor de huurders die niet zijn verschenen. De gevorderde dwangsom van € 1.000 per dag wijst de rechter af, omdat niet is onderbouwd dat de huurders niet vrijwillig zullen vertrekken en een deurwaarder de ontruiming kan uitvoeren. De ontruiming wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard: huurders kunnen een eventueel hoger beroep afwachten.
De vordering van de huurders tot huurprijsvermindering van 50 procent wegens bomenkap, sloop van sanitair en gesloten horeca wijst de rechter af. Westeinderplassen heeft al een korting van 20 procent verleend en de huurders hebben niet onderbouwd dat die niet genoeg is. De achterstallige huur en gebruiksvergoedingen kent de rechter toe, omdat de huurders de bedragen niet gemotiveerd hebben betwist. Het winterstageld voor 1 november 2026 tot en met 31 maart 2027 (€ 783,03, of € 1.204,06 voor één huurder) is tijdsevenredig verschuldigd tot de dag van oplevering. Vorderingen voor de periode vanaf 1 april 2027 worden afgewezen. De huurders moeten elk € 168,86 aan proceskosten in conventie betalen en € 3,00 in reconventie.
De rechter verklaart voor recht dat de huurovereenkomsten rechtsgeldig zijn opgezegd per 30 april 2026 en veroordeelt de huurders tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Tevens moeten tientallen huurders de openstaande bedragen betalen (variërend van € 39,26 tot € 13.006,50), terwijl Westeinderplassen wordt veroordeeld tot vergoeding van de schade die iedere huurder individueel lijdt, nader op te maken bij staat.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof draait veroordeling om: verkoper speculatieve landbouwgrond hoefde kopers niet anders te informeren In 2019 kocht een vrouw via bemiddelingsbedrijf twee percelen landbouwgrond voor in totaal € 40.000. De verkoper presenteerde de percelen als strategisch gelegen grond met potentie voor bestemmingswijziging en toekomstige waardestijging. Na het overlijden van de vrouw in 2024 vernietigde haar man de koopovereenkomsten buitengerechtelijk, met een beroep op dwaling en oneerlijke handelspraktijken. Hij eiste terugbetaling van de koopsom.
De rechtbank Noord-Holland gaf de man gelijk. Volgens de rechtbank had de verkoper de kopers beter moeten informeren over de risico's, had hij met de brochures een onjuist rooskleurig beeld geschetst en was uit onderzoek van het Kadaster gebleken dat de percelen in werkelijkheid onverkoopbaar en daarmee waardeloos waren.
In hoger beroep oordeelde het Gerechtshof Amsterdam anders. Het hof stelde vast dat de vrouw vóór het sluiten van de koopovereenkomsten op meerdere manieren was gewaarschuwd. De brochures bevatten naast wervende teksten ook uitdrukkelijke disclaimers dat geen garanties werden gegeven over toekomstige waardeontwikkelingen en dat sprake was van agrarische grond. Ook de blanco koopovereenkomst, die een week van tevoren naar haar was gestuurd met het verzoek die te lezen, bevatte duidelijke vrijwaringen. Bovendien had de verkoper haar tijdens het verkoopgesprek mondeling op de risico's gewezen, waaronder het feit dat de betaalde prijs ruim boven de reële agrarische waarde lag en dat zij een lange adem moest hebben.
Het hof verwierp elk van de drie dwalingsgronden die de man had aangevoerd. Ten eerste kon niet worden vastgesteld dat de percelen bij aankoop in werkelijkheid geen bijzondere potentie hadden: de verkoper had onderbouwd dat hij zorgvuldig grond selecteerde en samenwerkte met planologen, en rapporten van de gemeente wezen uit dat de percelen destijds al als eventuele bouwlocaties in beeld waren. Ten tweede had de verkoper geen te rooskleurig beeld geschetst over kansen en rendement, gelet op alle verstrekte waarschuwingen. Ten derde kon niet worden vastgesteld dat de percelen zonder bestemmingswijziging onverkoopbaar zouden zijn: de grond kon ook aan boeren worden verkocht, worden verpacht of als tuin dienen.
Het hof wees ook het beroep op een oneerlijke handelspraktijk af. Van een gemiddeld omzichtige consument mag worden verwacht dat die niet alleen de aanprijzende delen van de brochures bekijkt, maar ook de voorzichtigere teksten leest en de toegezonden contractinformatie doorneemt. Op basis van alle beschikbare informatie was de vrouw in staat geweest een geïnformeerd besluit te nemen.
Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees alle vorderingen van de man alsnog af. De man werd veroordeeld in de proceskosten van beide instanties: € 5.432 voor de eerste aanleg en € 7.104,45 voor het hoger beroep. Ook moet hij alles terugbetalen wat de verkoper hem op grond van het vernietigde vonnis had uitbetaald.
Gerechtshof Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht A-G: bruiklener mag woning niet zomaar verhuren; arrest hof moet worden vernietigd Twee broers kochten in 2019 een woning van de familie van de man die er al woonde. Met hun vader, die namens hen onderhandelde, werd afgesproken dat de verkoper de woning vijftien jaar lang mocht blijven gebruiken, zonder huur te betalen. Hij betaalt alleen gas, water, licht en de WOZ-aanslagen. Hij verblijft geregeld in Spanje en verhuurde de woning aan derden. De broers vinden dat hij dat niet mocht en ontbonden de overeenkomst in februari 2023. Partijen zijn het erover eens dat het om bruikleen gaat: gebruik van een zaak om niet.
De rechtbank Noord-Holland en het gerechtshof Amsterdam wezen de vorderingen van de broers af. Volgens het hof was de bruiklener niet verplicht zelf in de woning te wonen en was niet gebleken dat verhuur was verboden. Het hof vond dat de regel uit het huurrecht, die onderverhuur van een woning verbiedt, niet geldt omdat het hier om bruikleen gaat. De broers gingen in cassatie.
In zijn conclusie vindt advocaat-generaal Valk (Parket bij de Hoge Raad) dat het hof is uitgegaan van het verkeerde vertrekpunt. Zijn uitgangspunt: een bruiklener mag de zaak die hij om niet in gebruik heeft gekregen niet aan een derde in gebruik geven, tenzij anders is overeengekomen. Hij wijst erop dat de oudere Nederlandse literatuur dat zo zag en dat het ontwerp voor het nieuwe Burgerlijk Wetboek dat voorschreef. Ook in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Frankrijk, België en Engeland geldt die regel. De wettelijke regeling van bruikleen stamt uit 1838 en noemt het onderwerp niet uitdrukkelijk, maar volgens de A-G kan de rechter het als regel van aanvullend recht aanvaarden.
De A-G bespreekt ook de nieuwere Nederlandse schrijvers die meer ruimte willen laten voor een beoordeling per geval. Hij vindt hun argumenten niet overtuigend. Een geleend renpaard dat tijdelijk aan een ander wordt gegeven is volgens hem een uitzonderlijk geval. Bruikleen wordt gewoonlijk verleend met het oog op de persoon van de bruiklener. Bij verhuur komt daar iets bij: de bruiklener haalt dan geldelijk gewin uit wat hem om niet is gegund. Bij een woning zijn de argumenten volgens hem nog sterker. Voor huur van woonruimte verbiedt de wet onderverhuur, mede omdat een onderhuurder bescherming geniet. Dat geldt volgens de A-G ook voor bruikleen van een woning, want de uitlener mag niet worden geconfronteerd met huurders of onderbruikleners. Wil de bruiklener toch verhuren, dan moet hij stellen en bewijzen dat dit is overeengekomen. Het hof liet dat niet op hem rusten maar zette het gebrek aan bewijs op rekening van de uitleners.
Over het middel zelf is de A-G kort. Onderdeel 1 slaagt, omdat het hof de hoofdregel en de verdeling van stelplicht en bewijslast heeft miskend. De feitelijke beoordeling van het hof is volgens hem van dat onjuiste vertrekpunt doortrokken. Onderdeel 2 bespreekt hij bewust niet, omdat dat aan het verwijzingshof is. Als de overeenkomst alsnog zo wordt uitgelegd dat verhuur was toegestaan, kan de uitkomst anders zijn, maar dan moet het hof van de juiste regel uitgaan. Voor het geval dat de bruiklener zonder toestemming verhuurt, wijst hij erop dat de uitlener de overeenkomst kan beëindigen en de zaak kan terugvorderen.
De conclusie van de A-G strekt tot vernietiging van het arrest van het hof en verwijzing van de zaak. De Hoge Raad beslist later of hij dat advies volgt. Tegen de bruiklener is in cassatie verstek verleend.
Parket bij de Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht