Kinderrechter machtigt uithuisplaatsing van tweejarige na zorgen over drugsgebruik moeder en geweld Een kinderrechter in Alkmaar heeft een spoedmachtiging verleend om een tweejarig kind uit huis te plaatsen in een pleeggezin. De beslissing volgde op een verzoek van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming & Jeugdreclassering, dat op dezelfde dag als de uitspraak werd ingediend.
De zorgen over het kind spitsen zich toe op de thuissituatie bij de moeder. De jeugdbeschermer stelt dat de moeder drugs gebruikt terwijl zij verantwoordelijk is voor de zorg van het kind, waardoor zij onvoldoende beschikbaar is. Omdat het kind pas twee jaar oud is, heeft hij voortdurend een opvoeder nodig die hem de benodigde aandacht en zorg kan geven.
Daarnaast spelen er ernstige problemen tussen de ouders. Hoewel zij geen relatie meer hebben, slagen zij er niet in het contact beperkt te houden. De ruzies gaan regelmatig gepaard met geschreeuw en fysiek geweld, ook in de omgeving. Het kind wordt daardoor blootgesteld aan emotionele onveiligheid en loopt risico fysiek gewond te raken. De vader zou bovendien ongewenst langskomen, ook op momenten dat de moeder het contact probeert te verbreken.
Een verdere complicerende factor is dat de moeder niet eerlijk zou zijn tegenover de hulpverlening over haar contact met de vader en haar drugsgebruik. Zij verscheen ook niet op afspraken bij Queeste, de instantie waar zij voor therapie rondom trauma's en emotieregulatie was aangemeld, waardoor die behandeling niet van de grond is gekomen.
De kinderrechter oordeelde dat het niet verantwoord was om een reguliere zitting af te wachten, omdat sprake is van onmiddellijk en ernstig gevaar voor het kind. Omdat de beschikking uitvoerbaar bij voorraad is verklaard, geldt de beslissing direct, ook als een van de betrokkenen in hoger beroep gaat.
De kinderrechter verleende de spoedmachtiging tot uithuisplaatsing in een netwerkpleeggezin voor de periode van 29 oktober tot 26 november 2026. Over het aanvullende verzoek voor een machtiging van drie maanden wordt nog een zitting gehouden waarbij de GI, de moeder en de vader kunnen worden gehoord.
Rechtbank Noord-Holland · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank wijst verzoek van vader af om zoon naar het buitenland te laten verhuizen Een vader wilde dat zijn 14-jarige zoon bij hem in het buitenland zou gaan wonen, maar de rechtbank Noord-Nederland wees dat verzoek af. De zaak draait om een vechtscheiding waarbij de jongen al maanden geen contact meer heeft met zijn moeder en inmiddels bij een oudtante verblijft.
De ouders staan al jaren op gespannen voet met elkaar. De zoon vertelde de rechtbank dat hij zich bij zijn moeder ongelukkig voelde, dat er negatief over zijn vader werd gesproken en dat hij zelfs suïcidale gedachten had gekregen. Nu hij bij zijn oudtante en zijn vader verblijft, voelt hij zich beter. Hij wil graag bij zijn vader in het buitenland wonen en vindt dat geen enkel probleem, omdat hij er als jong kind al heeft gewoond.
De Raad voor de Kinderbescherming bracht een rapport uit en adviseerde de verzoeken van de vader af te wijzen. Volgens de Raad zit de jongen klem tussen zijn ouders en is hij in een loyaliteitsconflict geraakt. De problemen die hij bij zijn moeder ervaart, zijn volgens de Raad niet ongebruikelijk voor zijn leeftijdsfase en worden gevoed door de spanningen tussen de ouders. Een verhuizing naar het buitenland zou het contactherstel met de moeder en zijn zus ernstig bemoeilijken en kan leiden tot een definitieve verwijdering. De Raad achtte de jongen, gelet op zijn leeftijd, onvoldoende in staat om de volledige gevolgen van zo'n stap te overzien.
De vader was teleurgesteld in het advies. Hij vond dat de Raad te weinig oog had voor de emotionele schade die zijn zoon bij de moeder had opgelopen, en dat hulpverlening ook in het buitenland beschikbaar is. Hij verzocht ook om een schoolwijziging, toestemming voor een vakantie tijdens de kerst en de benoeming van een bijzondere curator voor zijn zoon.
De rechtbank volgde het advies van de Raad. Zij stelde vast dat de wensen van de jongen onvoldoende vrij tot stand lijken te zijn gekomen, omdat hij zich momenteel in de beïnvloedingssfeer van zijn vader bevindt. De rechtbank wees ook de verzoeken om een schoolwijziging af: school is een van de weinige stabiele factoren in het leven van de jongen en dat moet zo blijven. De beslissing over een vakantie naar het buitenland rond de kerst wees de rechtbank eveneens af, omdat de situatie in december 2026 nog niet te voorspellen is. Een bijzondere curator is volgens de rechtbank niet nodig nu de hulpverlening via de gecertificeerde instelling is opgestart.
Ook het verzoek van de moeder, die wilde dat de vader een eerder door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vastgelegde zorg- en contactregeling nakomt, werd afgewezen. De rechtbank erkende dat de jongen voorlopig niet bij zijn moeder kan terugkeren, maar bepaalde dat hij bij zijn oudtante blijft wonen. In een aparte procedure over de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing is een machtiging verleend voor zijn verblijf in dat netwerkpleeggezin tot september 2027. Vanuit die situatie moet worden gewerkt aan herstel van het contact met zijn moeder en zijn zus. De rechtbank wees alle verzoeken af en compenseerde de proceskosten, zodat beide ouders elk hun eigen kosten dragen.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde.
Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken.
Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde.
Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet.
De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard.
Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter dwingt weduwe tot hypotheek voor stiefkinderen na erfenisruzie Na het overlijden van een man in 2025 kwamen zijn drie kinderen en zijn weduwe in een conflict over de afwikkeling van de erfenis. Partijen waren het eens dat de wettelijke verdeling van toepassing is. Dat betekent dat de weduwe de nalatenschap in handen kreeg, terwijl de kinderen een geldvordering op haar hebben die niet direct opeisbaar is. Samen met een geadopteerde dochter van de weduwe zijn er vijf erfgenamen.
In juni 2026 sloten de kinderen en de weduwe een vaststellingsovereenkomst. Daarin legden zij vast hoe hoog de vordering van de kinderen is, hoe die wordt betaald, dat er een hypotheekrecht ten gunste van de kinderen komt op de woning van de weduwe, en hoe het zit met de erfbelasting. De notaris maakte een concept hypotheekakte op. De weduwe weigerde die te ondertekenen, omdat zij het niet eens was met de inhoud.
De kinderen stapten naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond. Zij vroegen de weduwe te veroordelen om binnen zeven dagen mee te werken aan het vestigen van het hypotheekrecht. Zij wilden ook dat het vonnis haar handtekening zou vervangen als zij bleef weigeren. Een deel van die vordering, namelijk dat het vonnis haar medewerking in het geheel zou vervangen, trokken zij tijdens de zitting in. Een van de kinderen woont in België, maar de voorzieningenrechter bleef bevoegd omdat de weduwe in Nederland woont.
Op de zitting bleek dat de weduwe zich liet bijstaan door haar belastingadviseur, die ook als tolk optrad omdat zij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst. De pleitnota die de adviseur voor haar had gemaakt, wees de voorzieningenrechter als processtuk af. In deze procedure kan een partij alleen in persoon of via een advocaat optreden, niet via een gemachtigde die geen advocaat is.
De inhoud van de hypotheekakte bleek uiteindelijk het enige geschilpunt. Tijdens de zitting kwamen partijen overeen dat de weduwe geen bezwaar meer had als twee passages werden aangepast. Beide gaan over het verhuren van de woning. In de akte wordt vastgelegd dat het verhuren van het onderpand is toegestaan en niet wordt gezien als het in gebruik of genot afstaan dat de akte verbiedt. De voorzieningenrechter volgde deze afspraak.
Over de proceskosten oordeelde de rechter dat hij geen reden zag om af te wijken van het uitgangspunt dat in familiezaken de kosten worden gecompenseerd. De kinderen hadden gevraagd om vergoeding van de werkelijke kosten van € 5.318,55, maar dat wees hij af.
De voorzieningenrechter veroordeelde de weduwe om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis volledige medewerking te verlenen aan het vestigen van het hypotheekrecht, volgens de aangepaste concept hypotheekakte. Dat betekent dat zij bij de notaris moet verschijnen en de akte moet ondertekenen. Doet zij dat niet, dan treedt het vonnis in de plaats van haar wilsverklaring en handtekening in de akte. Iedere partij draagt de eigen proceskosten en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht