Rechtbank houdt grensdetentie Chinese asielzoeker op Schiphol in stand Een Chinese man vroeg op 27 augustus 2026 om internationale bescherming aan de grens op luchthaven Schiphol. De minister van Asiel en Migratie stelde de beslissing over toegang tot Nederland uit en plaatste de man in grensdetentie: een vrijheidsontnemende maatregel voor mensen die zich nog aan de grens bevinden en niet aan de voorwaarden voor toegang voldoen. Tegen deze vrijheidsontnemende maatregel maakte de man bezwaar bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg. Het beroep gold automatisch ook als een verzoek om schadevergoeding.
De man voerde aan dat het besluit onvoldoende was gemotiveerd. Volgens hem had de minister de noodzaak van de maatregel zelf gecreëerd, was tijdens het voorafgaande gehoor niet serieus gekeken naar een lichter middel dan detentie, en was het onderzoek niet volledig. Ook zou er geen individuele afweging zijn gemaakt van de vraag of de maatregel voor hem onevenredig zwaar zou zijn. Ter onderbouwing verwees hij naar een eerdere uitspraak van de rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, die de minister in een vergelijkbare zaak in het ongelijk had gesteld.
De minister was het hier niet mee eens. Het visum van de man was ingetrokken, waardoor hij niet over een geldig visum beschikte, en hij had volgens de minister onvoldoende geld om zijn verblijf te bekostigen. Het belang van grensbewaking rechtvaardigde volgens de minister in beginsel de maatregel, en de persoonlijke omstandigheden van de man waren wel degelijk meegewogen bij de vraag of met een lichter middel kon worden volstaan.
De rechtbank volgt het beroep van de man op de Amsterdamse uitspraak niet, om de simpele reden dat die uitspraak inmiddels door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State is vernietigd. Een beroep op een vernietigde uitspraak kan al daarom niet slagen. De Afdeling heeft juist geoordeeld dat het belang van grensbewaking naar zijn aard een vrijheidsontnemende maatregel rechtvaardigt zolang nog moet worden beslist of iemand die niet aan de toegangsvoorwaarden voldoet, toch tot Nederland wordt toegelaten.
Dat het grensbewakingsbelang detentie in het algemeen rechtvaardigt, betekent volgens de rechtbank niet dat de maatregel automatisch in elk individueel geval mag worden opgelegd. De minister moet steeds beoordelen of een lichter middel dan detentie mogelijk is. Uit het dossier blijkt dat de minister die afweging heeft gemaakt. Daarbij is meegewogen dat de man tijdens zijn gehoor zelf had verklaard geen bezwaar te hebben tegen de maatregel, en dat niet is gebleken van persoonlijke omstandigheden die tegen detentie zouden pleiten. Ook was er geen probleem met eventuele medicatie, omdat de man voldoende medicijnen bij zich had en de medische dienst van het detentiecentrum die verder kon aanvullen. Buiten zijn verwijzing naar de vernietigde Amsterdamse uitspraak had de man niet toegelicht waarom de motivering van de minister tekortschoot.
Ook overigens ziet de rechtbank geen aanwijzingen dat de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig is.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. Voor een proceskostenveroordeling ziet de rechtbank geen aanleiding.
Rechtbank Den Haag · 4 september 2026
Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht Rechter houdt Dublinoverdracht van asielzoekster naar Kroatië tegen vanwege scheiding van echtgenoot Een asielzoekster zou op 25 september 2026 om 14.35 uur met een KLM-vlucht naar Zagreb worden overgebracht, terwijl haar echtgenoot in Nederland achterbleef. Het echtpaar was samen Nederland binnengekomen en woonde samen in een asielzoekerscentrum. Zijn asielprocedure loopt nog in Nederland. De vrouw moest volgens de Nederlandse overheid terug naar Kroatië omdat dat land op grond van de Europese Dublinregels verantwoordelijk is voor haar asielaanvraag.
De minister van Asiel en Migratie nam haar aanvraag daarom op 9 juni 2026 niet in behandeling. De vrouw ging daartegen in beroep en vroeg om een spoedmaatregel, maar de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, verklaarde het beroep op 16 september 2026 kennelijk ongegrond zonder zitting en wees ook de spoedmaatregel af. Op 24 september diende de vrouw verzet in, een rechtsmiddel tegen een uitspraak die zonder zitting is gedaan. Dezelfde dag liet de Dienst Terugkeer en Vertrek weten dat zij de volgende middag zou worden overgedragen. De vrouw maakte bezwaar tegen die feitelijke overdracht en vroeg op 25 september opnieuw om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de hoofdzaak.
Omdat de zittingsplaats Groningen het verzoek om logistieke redenen niet kon overnemen, nam de voorzieningenrechter in Rotterdam het als piketrechter op zich. Gezien het vertrek die middag deed zij uitspraak zonder zitting.
Eerst moest zij beoordelen of het verzoek wel ontvankelijk was. Bezwaar tegen de feitelijke overdracht zelf is volgens vaste rechtspraak van de Raad van State niet mogelijk zolang er nog een rechtsmiddel openstaat tegen het besluit waarop de overdracht berust. Dat was hier zo, want het verzet in Groningen liep nog. De voorzieningenrechter koppelde het verzoek daarom aan dat verzet en behandelde het bezwaar tegen de overdracht als een aanvulling op het verzetschrift. De vraag werd daarmee of het verzet een redelijke kans van slagen had.
De vrouw voerde aan dat zij door de overdracht van haar echtgenoot werd gescheiden, en beriep zich op het recht op gezinsleven uit artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. In de uitspraak van 16 september had de rechtbank daar alleen over gezegd dat zij geen aanvraag op die grond had gedaan en dat de Dublinprocedure alleen gaat over de vraag welk land verantwoordelijk is. De voorzieningenrechter vond dat te kort door de bocht. Een gezinsrelatie kan ook in een Dublinprocedure een rol spelen. Het verzet had op dit punt daarom een redelijke kans van slagen.
Bij de afweging van belangen erkende de voorzieningenrechter dat de minister een groot belang had om de vrouw op tijd over te dragen: de termijn daarvoor verliep op 26 september 2026. Toch woog het belang van de vrouw zwaarder. Zou zij worden overgedragen voordat het verzet was behandeld, dan verloor die procedure haar praktische betekenis, omdat zij niet meer gehoord zou kunnen worden. Niet was uit te sluiten dat het verzet alsnog tot een inhoudelijke behandeling van haar asielaanvraag leidt. Een overdracht op 25 september stond volgens de voorzieningenrechter op gespannen voet met het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel.
De voorzieningenrechter wees het verzoek toe. De griffier belde de beslissing op 25 september om 13.00 uur door aan partijen, anderhalf uur voor de geplande vlucht. De vrouw mag niet aan Kroatië worden overgedragen totdat op haar verzet is beslist. De minister moet haar proceskosten van € 934 en het griffierecht vergoeden.
Rechtbank Den Haag · 28 september 2026
Bestuursrecht Rechter verklaart asielberoep Venezolaanse man niet-ontvankelijk wegens termijn Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba heeft het beroep van een Venezolaanse man tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij te laat in beroep ging en geen bijzondere omstandigheden kon aantonen die dat zouden rechtvaardigen. Aan de inhoudelijke vraag of hij bij terugkeer naar Venezuela gevaar loopt, kwam de rechter daarom niet toe.
De man kwam in januari 2016 als toerist naar Aruba en bleef na afloop van zijn toegestane verblijfsduur in het land. In augustus 2021 vroeg hij internationale bescherming aan, omdat hij niet wilde worden teruggestuurd naar Venezuela. Hij verklaarde te vrezen voor vervolging vanwege zijn politieke overtuiging en beriep zich daarnaast op de algemene situatie in Venezuela. De minister belast met Integratie- en Vreemdelingenzaken wees die aanvraag in maart 2024 af, en verklaarde het bezwaar daartegen in december 2024 ongegrond.
Voordat de rechter aan de inhoud van de zaak kon toekomen, moest eerst worden vastgesteld of het beroep op tijd was ingesteld. De wettelijke termijn daarvoor is zes weken vanaf de datum van de beslissing op bezwaar. Die beslissing dateerde van 12 december 2024, zodat de termijn op 23 januari 2025 afliep. Het beroepschrift kwam echter pas op 27 januari 2025 binnen, enkele dagen te laat.
De wet biedt de mogelijkheid om een te laat ingediend beroep toch te behandelen als de indiener aannemelijk maakt dat hij het zo snel mogelijk heeft ingediend als redelijkerwijs van hem kon worden verwacht. Het gerecht bood de man in april 2025 uitdrukkelijk de gelegenheid om dat te doen, maar hij reageerde niet op dat verzoek. Ook verscheen hij niet op de zitting om daar een toelichting te geven. Onder die omstandigheden zag de rechter geen enkele aanleiding om de termijnoverschrijding verschoonbaar te achten.
Daarmee was de zaak nog niet meteen beslist. Bij asielzaken kan een te late indiening namelijk toch terzijde worden geschoven als sprake is van bijzondere omstandigheden die maken dat het tegenwerpen van de termijn zou leiden tot een schending van het verbod op foltering of onmenselijke behandeling, zoals neergelegd in artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Deze uitzondering, bekend als de Bahaddar-exceptie naar een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens uit 1998, vereist dat wat iemand heeft aangevoerd onmiskenbaar tot de conclusie leidt dat hij bij terugkeer een reëel risico op zo'n behandeling loopt.
De rechter beoordeelde daarom alsnog wat de man over zijn vrees voor Venezuela had verklaard. Hij had als reden voor zijn asielaanvraag vooral de slechte economische situatie in Venezuela genoemd: werkloosheid, voedseltekorten en te weinig geld om rond te komen. Daarnaast vertelde hij dat hij in 2014 eenmaal was achtervolgd door onbekende mannen op een motor, van wie hij vermoedde dat het aanhangers van de regering waren, en dat hij ooit had deelgenomen aan een protestmars. Volgens de rechter zijn slechte economische omstandigheden te algemeen van aard om een persoonlijk risico aan te tonen, en zegt een achtervolging door onbekenden zonder duidelijke reden evenmin iets over een reëel gevaar. Ook was niet gebleken dat de man na de protestmars ooit problemen met de Venezolaanse autoriteiten heeft ondervonden.
Omdat deze omstandigheden, ook samen bekeken, niet onmiskenbaar wijzen op een reëel risico op een door artikel 3 EVRM verboden behandeling, was er volgens de rechter geen sprake van een Bahaddar-exceptie. De rechter verklaart het beroep daarom niet-ontvankelijk wegens de te late indiening, zonder dat de inhoud van de asielaanvraag verder is beoordeeld, en ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · 19 augustus 2026
Bestuursrecht Rechtbank draagt minister op DNA-test aan te bieden in Dublin-asielzaak Een asielzoeker die eerder al in Frankrijk had verbleven, vroeg in september 2025 in Nederland opnieuw asiel aan. De minister van Asiel en Migratie nam die aanvraag niet inhoudelijk in behandeling, omdat Frankrijk volgens de Europese Dublinverordening verantwoordelijk zou zijn voor de beoordeling ervan: de man had daar eerder al een asielverzoek ingediend voordat hij naar Nederland reisde, en omdat Frankrijk hem niet op tijd had teruggenomen, kwam de verantwoordelijkheid volgens de minister alsnog bij Frankrijk te liggen.
De man ging tegen dat besluit in beroep bij de rechtbank Den Haag en vroeg tegelijk een spoedmaatregel om zijn overdracht aan Frankrijk te voorkomen. Die spoedmaatregel werd tijdens de zitting direct toegewezen. Het beroep zelf werd aangehouden: de rechtbank schorste het onderzoek en gaf de minister eerst de gelegenheid om schriftelijk te reageren op een specifieke vraag.
Die vraag ging over de zoon van de man, die volgens hem in Nederland woont en daar al een verblijfsvergunning asiel heeft. De man beriep zich op een bepaling in de Dublinverordening die zegt dat het land waar een gezinslid met een asielstatus verblijft, verantwoordelijk is voor het asielverzoek van de rest van het gezin, mits de betrokkenen dat schriftelijk hebben verklaard. De rechtbank wilde weten of de minister bereid was een DNA-test aan te bieden om de biologische band tussen de man en de gestelde zoon vast te stellen of uit te sluiten.
De minister liet weten dat te weigeren. Volgens de minister kan de man geen beroep doen op die gezinsbepaling, omdat het hier gaat om een terugnameverzoek aan Frankrijk, en die uitzondering voor gezinsleden geldt daar volgens vaste rechtspraak van het Europese Hof niet voor. De man betwistte dat: volgens hem is Frankrijk niet verantwoordelijk geworden omdat inhoudelijk is beoordeeld welk land het beste past bij de criteria van de Dublinverordening, maar uitsluitend omdat Frankrijk een reactietermijn had overschreden. Dat is volgens hem een ander soort situatie, waarin wel ruimte zou moeten zijn om naar de gezinsband te kijken.
De rechtbank stelde vast dat de man zijn beroep op de gezinsband met zijn zoon al vroeg in de procedure had genoemd, met vermelding van diens V-nummer, en dat de minister daar in het besluit helemaal niet op had gereageerd. Om die reden was het besluit onzorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd. De rechtbank gaf de minister eerst de kans om dat gebrek te herstellen, maar oordeelde dat de latere reactie van de minister het gebrek niet wegnam: de minister ging niet inhoudelijk in op de argumenten van de man, en uit de stukken bleek ook niet dat eerder al was beoordeeld welk land verantwoordelijk is op grond van de gezinscriteria uit de Dublinverordening.
Bovendien overwoog de rechtbank dat de minister, ook los van die gezinsbepaling, de bevoegdheid heeft om de asielaanvraag alsnog zelf te behandelen omdat de zoon met een verblijfsvergunning in Nederland woont. Mede in het belang van de gestelde zoon zag de rechtbank daarom aanleiding om de minister opnieuw te verplichten een DNA-test aan te bieden, dit keer op kosten van de Staat.
Omdat het besluit gebrekkig blijft, deed de rechtbank een tussenuitspraak in plaats van een eindoordeel. De minister krijgt twaalf weken om het gebrek te herstellen: eerst de DNA-test aanbieden, en daarna zo nodig een nieuwe, beter gemotiveerde beslissing nemen. Over de proceskosten beslist de rechtbank pas bij de einduitspraak.
Rechtbank Den Haag · 5 augustus 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank keurt plaatsing agressieve asielzoeker in strenge opvanglocatie goed De rechtbank Den Haag heeft geoordeeld dat het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) een agressieve asielzoeker terecht heeft overgeplaatst naar een strengere opvanglocatie in Hoogeveen, de zogenoemde HTL. Ook de vrijheidsbeperkende maatregel die de minister van Asiel en Migratie daarbij aan de man had opgelegd, hield in deze procedure stand.
Aanleiding voor de overplaatsing was een incident op 24 april 2026. De man had die dag, onder invloed van alcohol, zijn kamer op de reguliere opvanglocatie vernield en raakte daarbij zelf gewond. Terwijl zijn wonden werden verzorgd, maakte hij een slaande beweging naar een medebewoner. Vervolgens gooide hij een EHBO-koffer en glasscherven naar medewerkers van het COA en liep hij met een stuk glas op hen af, waardoor zij zich zo onveilig voelden dat ze de kamer uit vluchtten. Ook nadat hij zijn kamer had verlaten, bleef hij agressief: hij duwde medebewoners en probeerde een medewerker te slaan.
Voordat de rechtbank aan een inhoudelijke beoordeling toekwam, moest zij eerst vaststellen of de beroepen wel op tijd waren ingediend. Het COA en de minister betwijfelden dat, onder meer omdat een ingediend document met beroepsgronden leeg bleek te zijn. De rechtbank oordeelde uiteindelijk dat beide beroepen wel degelijk op tijd waren ingesteld, op basis van een ontvangstbevestiging en een e-mail aan het centrale innamepunt voor beroepschriften van 24 mei 2026, en kon daarom toch inhoudelijk naar de zaak kijken.
Bij de inhoudelijke beoordeling nam de rechtbank de verslaglegging van het COA over het incident als uitgangspunt, omdat de man deze niet had betwist. Belangrijker nog dan het incident van 24 april 2026 zelf vond de rechtbank dat de man daarvoor al herhaaldelijk was betrokken bij agressie en geweld: drie keer fysiek en zes keer verbaal tegen andere personen. Eerdere correctiegesprekken en maatregelen hadden daar niets aan veranderd. Samen met het incident van 24 april 2026 leverde dit volgens de rechtbank voldoende op om de overplaatsing naar de strengere locatie te rechtvaardigen.
De man voerde nog aan dat hij spijt had, dat zijn gedrag voortkwam uit dronkenschap, dat hij niemand daadwerkelijk had verwond, dat er geen dreiging van hem uitging omdat hij zelf ernstig gewond was en dat hij niet was aangehouden voor bedreiging. De rechtbank ging hier niet in mee: uit de verslaglegging bleek dat hij doelgericht agressief gedrag had vertoond en daarmee niet stopte, en dat er niemand gewond was geraakt, deed daar niets aan af.
Omdat het beroep tegen de plaatsingsbeslissing ongegrond was, en de vrijheidsbeperkende maatregel volledig op die beslissing steunde, verklaarde de rechtbank ook het beroep tegen die maatregel ongegrond. De rechtbank wees het verzoek om schadevergoeding af en zag geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Rechtbank Den Haag · 3 september 2026
Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht