Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter laat administratiekantoor € 3.877 incasseren van klant zonder schriftelijke opdracht Een ondernemer uit Rotterdam deed jarenlang haar administratie, loonbelasting, btw-aangiften en jaarstukken door een extern kantoor. Afspraken over de prijs legden ze nooit op papier vast, en een schriftelijke overeenkomst was er ook niet. Tussen februari 2021 en oktober 2024 stuurde het kantoor meerdere facturen, waarvan een deel onbetaald bleef. De ondernemer stelde dat ze niets hoefde te betalen, en dat zij in elk geval de eigen vordering mocht verrekenen.
Het kantoor eiste in de dagvaarding van 29 juli 2025 een hoofdsom van € 4.094,75, plus € 534,48 aan incassokosten en € 879,19 aan handelsrente. De zaak werd op 29 september 2026 ter zitting besproken. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wees de vordering voor het grootste deel toe.
Het eerste verweer was dat er geen schriftelijke overeenkomst bestond. Dat hielp de ondernemer niet. Een overeenkomst van opdracht is vormvrij en kan ook mondeling of stilzwijgend tot stand komen. Omdat de ondernemer de dienstverlening, waaronder het indienen van belastingaangiften, had gebruikt, stond voor de kantonrechter vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, maakte dat niet anders: dan is een redelijk loon verschuldigd. De facturen, met bedragen van € 157,30 tot € 1.173,80, vond de kantonrechter niet onredelijk, en de ondernemer had dat ook onvoldoende betwist.
De ondernemer voerde verder aan dat de openstaande facturen niet als schuld in de jaarrekeningen stonden die het kantoor zelf had opgesteld. Het kantoor wees echter op de jaarstukken over 2023, waarin onder de post accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan het kantoor was opgenomen. De ondernemer kon dat ter zitting niet weerleggen. Het beroep op verjaring faalde ook: de oudste factuur dateert van 12 februari 2021, dus de termijn van vijf jaar was bij de dagvaarding nog niet verstreken. Dat facturen laat waren verstuurd of aangiften laat waren ingediend, maakte de betalingsplicht niet minder.
De ondernemer wilde ook een bedrag van ongeveer € 3.000 verrekenen voor cosmetische producten die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor stelde dat zij die producten gewoon via de webshop had besteld en betaald. De ondernemer onderbouwde haar claim niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, dus de kantonrechter liet het beroep op verrekening buiten beschouwing. Ook de geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leverden niets op: er was geen formele tegenvordering ingesteld en als verweer was het onvoldoende onderbouwd. Stukken waar de gemachtigde van de ondernemer ter zitting naar verwees, maar die niet in het geding waren gebracht, liet de kantonrechter ook buiten beschouwing.
Over de hoofdsom week de kantonrechter af van de eis. In de dagvaarding stond € 4.094,75, maar de in de tekst genoemde factuurbedragen kwamen bij elkaar op € 3.876,95. Daarvan ging de kantonrechter uit.
De ondernemer moet het kantoor € 3.876,95 betalen, met wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen tot de dag van volledige betaling. Daarnaast komt er € 512,70 aan buitengerechtelijke incassokosten. De proceskosten zijn begroot op € 1.104,40, omdat de ondernemer voor het grootste deel ongelijk kreeg. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, dus het kantoor mag het meteen laten uitvoeren, ook als de ondernemer in hoger beroep gaat. Het anders of meer gevorderde, onder meer het hogere bedrag aan hoofdsom, wees de kantonrechter af.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst claim van € 35.000 tegen interieurontwerper af en laat klanten € 7.286 betalen Een echtpaar liet de verbouwing en inrichting van hun woning begeleiden door een interieurontwerper. In maart 2024 sloten zij daarvoor een overeenkomst van € 20.500 inclusief btw: de ontwerper zou een design maken, de uitvoering begeleiden en leveranciers inschakelen. Het project liep stuk. De opdrachtgevers meenden dat de ontwerper ernstig tekortschoot en eisten hun geld terug, plus schadevergoeding. De ontwerper stuurde op haar beurt nog twee onbetaalde facturen.
De opdrachtgevers voerden aan dat de ontwerper de overeenkomst op 2 oktober 2024 had opgezegd, of dat de overeenkomst moest worden ontbonden. Hun vorderingen liepen op tot ruim € 35.000. De kantonrechter oordeelde dat geen van beide klopt. In de e-mail van 2 oktober 2024 schreef de ontwerper weliswaar over een afronding van het project, maar zij noemde ook vervolgstappen. Daaruit leidde de rechter af dat zij haar werk wilde voortzetten en afronden. Een latere e-mail van haar advocaat, waarin stond dat het ging om een nadere duiding van het vervolgen van de overeenkomst, bevestigde dat beeld.
Ook een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt, zag de rechter niet. De gasaansluiting voor een wokbrander in de keuken hoorde volgens de rechter niet bij het takenpakket van de ontwerper, want een gasaansluiting maakt geen deel uit van het interieur. Zij had de wens aanvankelijk wel over het hoofd gezien, maar bood daarna aan met de betrokkenen te overleggen. Daar reageerden de opdrachtgevers niet duidelijk positief op. Bij een gebroken bijzettafel had de ontwerper zich volgens de rechter meer kunnen inspannen bij de leverancier, maar ook dat was geen reden om de overeenkomst te ontbinden. Over de gordijnen bleek uit de e-mails dat de opdrachtgevers zelf wijzigingen wilden doorvoeren nadat de bestelling was geplaatst. Dat het bed nooit is geleverd, kon de ontwerper niet worden aangerekend: niet was gebleken dat zij had moeten weten dat de leverancier onbetrouwbaar was.
Voor de rest van de begeleiding gold hetzelfde. De ontwerper had onweersproken een interieurontwerp gemaakt en leveranciers gezocht en begeleid. De opdrachtgevers hadden haar niet in gebreke gesteld. Uit de e-mails bleek volgens de rechter dat de steeds wisselende keuzes van de opdrachtgevers en de problemen met leveranciers voor vertraging en wijzigingen zorgden. De opdrachtgevers stelden bovendien hoge eisen aan het werk. De eis om foto's van hun interieur van de website en sociale media van de ontwerper te halen, wees de rechter af, omdat zij die foto's al had verwijderd.
In de eis die de ontwerper zelf had ingesteld, kreeg zij grotendeels gelijk. De kantonrechter wees een factuur van € 4.711,74 voor meerwerk aan de keuken toe. De opdrachtgevers hadden daar via WhatsApp opdracht voor gegeven en protesteerden niet toen de ontwerper de extra kosten per e-mail bevestigde. Ook een factuur van € 2.574,17 voor een aanbetaling van 5 procent op de keukenofferte werd toegewezen, omdat de opdrachtgevers per e-mail akkoord waren gegaan met die offerte van € 51.483,40. Samen is dat € 7.285,91, plus wettelijke handelsrente vanaf 6 december 2024. Ook kreeg zij € 739,30 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De eis van de ontwerper om negatieve online reviews van de opdrachtgevers te laten verwijderen, wees de rechter af. Zij had niet gemotiveerd welke onderdelen van de reviews onwaar of onrechtmatig zijn. Dat een review een eenzijdige weergave is, is volgens de rechter geen reden, want een review is een persoonlijke ervaring van een klant.
De kantonrechter wees alle vorderingen van de opdrachtgevers af. Hij veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van € 7.285,91 plus rente en € 739,30 incassokosten aan de ontwerper, en in de proceskosten van € 1.298,00 in de eis van de opdrachtgevers en € 360,00 in de tegeneis van de ontwerper. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt vrouw om Stichting Huis voor Dieren op Facebook te beschuldigen van fraude en dierenmishandeling Een vrouw uit Overijssel plaatste jarenlang berichten op Facebook waarin zij de voorzitter van Stichting Huis voor Dieren en haar voormalige dierencrematorium beschuldigde van fraude, oplichting, dierenmishandeling, corruptie en psychische stoornissen. Aanleiding was een ontevreden ervaring in 2021, toen de vrouw haar hond liet cremeren bij het crematorium en op de urn de pootafdruk en naam van het dier ontbraken.
In de Facebook-berichten beschreef de vrouw de voorzitter als iemand met een 'narcistische en psychopatische stoornis', beweerde zij dat dieren illegaal in kliko's waren gedumpt in plaats van gecremeerd, en riep zij oud-medewerkers op zich bij haar te melden over vermeende misstanden. Ze tagde daarbij ook instanties als de NVWA, de Rijksrecherche en nieuwsmedia. De vrouw presenteerde haar beweringen als vaststaande feiten en noemde zichzelf een 'klokkenluider'.
Stichting Huis voor Dieren en haar voorzitter stapten naar de rechter en vorderden onder meer een verbod op verdere negatieve uitlatingen, verwijdering van de berichten, een rectificatie en een verbod op het doen van meldingen bij instanties. Zij stelden dat de beschuldigingen onrechtmatig waren omdat daarvoor geen bewijs bestond. Tegelijk werd gevorderd dat twee andere gedaagden, de nieuwe eigenaren van het crematorium, geen bedrijfsinformatie meer mochten doorspelen.
De rechter stelde vast dat de beschuldigingen de grens van de vrijheid van meningsuiting overschreden. Hoewel de vrouw het recht heeft zich kritisch uit te laten over dienstverlening waarbij zij ontevreden was, gaan de berichten veel verder: ze bevatten ernstige beschuldigingen van strafbare feiten en beledigingen die als vaststaande feiten worden gepresenteerd, terwijl de vrouw in haar juridische verweer zelf toegaf dat de onderliggende feiten niet allemaal bewezen zijn. De rechter oordeelde dat het recht op bescherming van de goede naam in dit geval zwaarder weegt dan het recht op vrije meningsuiting.
De vorderingen werden deels toegewezen en deels afgewezen. Een rectificatie wees de rechter af, omdat het verbod en de verwijdering van de berichten al voldoende tegemoet komen aan de belangen van de stichting. Het verbod om meldingen te doen bij politie en andere instanties wees de rechter ook af, omdat onvoldoende was aangetoond dat de aangiften opzettelijk onjuist waren. De vorderingen tegen de nieuwe eigenaren van het crematorium werden volledig afgewezen, omdat onvoldoende vaststond dat de stichting nog rechthebbende was op de bedrijfsinformatie na de overdracht.
De vrouw moet de berichten binnen 24 uur na betekening van het vonnis verwijderen en mag geen vergelijkbare uitlatingen meer plaatsen op haar Facebook-profiel en haar besloten Facebook-groep. Bij overtreding verbeurt zij een dwangsom van € 250 per dag, met een maximum van € 15.000. Ook moet zij de proceskosten van de stichting betalen, begroot op € 2.254. Omdat de vorderingen tegen de nieuwe eigenaren zijn afgewezen, moet de stichting op haar beurt de proceskosten van die twee gedaagden vergoeden, begroot op € 1.707.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst vordering af: certificaathouder kwam te laat met omzetting naar certificaten op naam Een houder van twee certificaten van aandelen aan toonder in Forward Business Parks 2000 N.V. wilde die laten omzetten in certificaten op naam. Het administratiekantoor dat de aandelen houdt, de STAK, weigerde dat. De houder stapte naar de rechter en eiste dat de STAK alsnog zou meewerken, op straffe van een dwangsom.
De achtergrond is een wijziging van de administratievoorwaarden van de STAK bij notariële akte van 9 oktober 2017. Houders van certificaten aan toonder konden die tot uiterlijk 9 oktober 2022 kosteloos op naam laten stellen. Wie dat niet deed, zou zijn certificaten zien vervallen: de STAK zou de onderliggende aandelen kosteloos aanbieden aan de onderneming, waarna de niet-omgezette certificaten hun waarde verloren. De houder deed zijn verzoek pas op 18 april 2023, ruim een halfjaar na het verstrijken van die termijn.
De houder beriep zich primair op artikel 2:82 lid 6 en lid 9 van het Burgerlijk Wetboek. Volgens hem mochten eerder uitgegeven aandeelbewijzen tot 31 december 2025 worden ingeleverd, en gold dat ook voor certificaten. De rechtbank volgt hem niet. Die wetsbepaling ziet op aandelen en niet op certificaten. De wetgever heeft bewust onderscheid gemaakt tussen de regels voor aandelen van een naamloze vennootschap en contractuele certificaten van aandelen, dus de bepalingen kunnen ook niet naar analogie worden toegepast.
Subsidiair vroeg de houder om de wijziging van de administratievoorwaarden te vernietigen, en meer subsidiair om haar nietig te verklaren. Hij voerde aan dat hij geen overgangsperiode had gekregen en dat dit in strijd is met het recht op eigendom uit artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. De rechtbank wijst dat af. De houder heeft niet duidelijk gemaakt welke bepaling hij bedoelt, laat staan waarom die in strijd zou zijn met het EVRM-protocol, dat in beginsel van toepassing is op staten. Ook de meest subsidiair gevorderde verklaring voor recht dat de STAK onrechtmatig handelt, strandt. De STAK handelt niet in strijd met een wettelijke verplichting of met haar eigen administratievoorwaarden, en de houder heeft niet uitgelegd op welke andere wijze zij onrechtmatig zou handelen. Daardoor komt de rechtbank niet toe aan de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De houder is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van de STAK betalen: € 4.292, bestaande uit € 2.995 griffierecht, € 1.108 salaris advocaat en € 189 nakosten. Bij niet-tijdige betaling binnen veertien dagen na aanschrijving komen daar € 98 nakosten en de kosten van betekening bij, plus de wettelijke rente. Het vonnis is wat de proceskosten betreft uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht