Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Raad van State wijst Woo-hoger beroep af wegens misbruik van recht door man Een man uit Noord-Brabant wilde informatie van de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Op 17 november 2022 deed hij een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het verzoek ging over zijn eigen hoger beroep in een eerdere zaak. Zijn eerste advocaat zou daarin zijn gevraagd de bezwaren tegen een vonnis uit te werken, en de tweede advocaat zou zijn verdediging terzijde hebben gelegd ten gunste van een eigen aanpak. Daardoor zou hij zonder raadsman hebben moeten verdedigen. De man vroeg om openbaarmaking van informatie over het vervangen van de op toevoeging (gesubsidieerde rechtsbijstand) werkende raadsman.
De deken vond het verzoek onduidelijk. Op 22 november 2022 vroeg hij de man zijn verzoek te preciseren, en de man reageerde daarop op 28 november 2022. Dat bleek niet genoeg. Een telefoontje om het verzoek te verduidelijken lukte niet, waarna de deken de man vroeg zelf te bellen. Hij reageerde op 13 december 2022 per brief. Bij besluit van 16 december 2022 nam de deken het verzoek niet in behandeling, omdat de man zijn verzoek onvoldoende had gepreciseerd. Het bezwaar daartegen verklaarde de deken op 30 januari 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 21 juni 2024 ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk geformuleerd. De man had meerdere keren de kans gekregen het te verduidelijken, maar had dat niet gedaan en had geweigerd te bellen. De deken had hem volgens de rechtbank voldoende geholpen en hoefde het verzoek dus niet te behandelen.
In hoger beroep betoogde de man dat zijn verzoek wel duidelijk genoeg was en de deken het in behandeling had moeten nemen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam daar niet aan toe. Zij oordeelde ambtshalve, dus zonder dat een partij daarom had gevraagd, dat de man misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. De Afdeling verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin had zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij herhaaldelijk dezelfde verzoeken doet, veel kansloze klachten indient en evenzoveel procedures voert, onduidelijke processtukken indient en niet meewerkt. Het procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk. De inhoud van het Woo-verzoek is niet beoordeeld, dus de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De deken hoeft de proceskosten van de man niet te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: zienswijze in Krijgsman-zaak grotendeels openbaar, alleen tabel blijft geheim Een lokale omroep wil weten wat de gemeente Gooise Meren heeft afgesproken over de ontwikkeling van De Krijgsman in Muiden, de voormalige springstoffenfabriek. RTV Noord-Holland vroeg de gemeenteraad om de vaststellingsovereenkomst en andere documenten openbaar te maken. De gemeenteraad weigerde dat eerst. Na een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 17 mei 2023 wilde de raad alsnog passages openbaar maken. Tegen dat besluit kwamen zowel RTV Noord-Holland als de eigenaren van het terrein in beroep: KNSF Vastgoed II, de Koninklijke Nederlandsche Springstoffenfabriek en Exploitatiemaatschappij De Krijgsman. Die laatsten trokken hun beroep op 6 oktober 2026 in, maar blijven wel partij bij de procedure.
In deze beslissing gaat het niet om de vraag welke documenten openbaar moeten, maar om één gedingstuk: de zienswijze die KNSF op 5 juli 2023 indiende. KNSF vroeg de Raad van State te bepalen dat alleen de rechter dit stuk mag lezen, en dus niet RTV Noord-Holland. Volgens KNSF staat er informatie in waarvan de openbaarmaking juist het onderwerp van het geschil is. RTV Noord-Holland vond het niet waarschijnlijk dat het hele stuk uit zulke informatie bestaat.
De Afdeling behandelt het verzoek, hoewel KNSF haar beroep heeft ingetrokken. De zienswijze is namelijk op verzoek van de Afdeling zelf ingediend en bevat informatie die relevant kan zijn voor het beroep van de omroep. Een rechter moet bij zo'n verzoek twee belangen tegen elkaar afwegen. Aan de ene kant staat dat partijen over dezelfde informatie beschikken en dat de rechter alles weet wat hij nodig heeft. Aan de andere kant staat dat kennisneming door een partij een algemeen belang, het belang van een andere partij of dat van derden onevenredig kan schaden. Een zienswijze hoort in beginsel ongeschoond bij de processtukken.
Na lezing van het stuk stelt de Afdeling vast dat het overgrote deel algemene standpunten bevat over waarom de informatie volgens KNSF niet openbaar kan worden gemaakt. Daarin staat geen bedrijfsgevoelige informatie waarover nog discussie bestaat. Voor dat deel weegt het belang van RTV Noord-Holland zwaarder, zodat het verzoek wordt afgewezen.
Voor de tabel die begint op bladzijde 4 oordeelt de Afdeling anders. KNSF geeft daarin per document preciezer aan waarom het niet openbaar zou moeten worden. Of die documenten terecht geheim blijven, is nu net de vraag in de hoofdprocedure. Als RTV Noord-Holland de tabel zou mogen lezen, zou de Afdeling vooruitlopen op haar eigen oordeel en zou de hoofdprocedure in zoverre zinloos worden.
De Afdeling wijst het verzoek van KNSF daarom af, met uitzondering van de tabel op en na bladzijde 4. KNSF moet uiterlijk 19 oktober 2026 een geschoonde versie van de zienswijze, zonder die tabel, aan de Afdeling en aan RTV Noord-Holland sturen. Doet zij dat niet, dan kan de Afdeling daar gevolgen aan verbinden.
Raad van State · 14 oktober 2026
Bestuursrecht Raad van State blokkeert openbaarmaking van bouwdossier dakopbouw Dongen tot beslissing op hoger beroep Een echtpaar uit Dongen wil niet dat de gemeente stukken openbaar maakt over de dakopbouw op hun woonhuis. Het gaat om documenten over het vergunningsproces en de handhavingsprocedure rond die opbouw. Buren of andere betrokkenen hadden de gemeente op grond van de Wet open overheid (de Woo) gevraagd om die informatie. Het college van burgemeester en wethouders van Dongen besloot de documenten gedeeltelijk openbaar te maken, en dat vinden de bewoners te ver gaan.
De zaak begon met een besluit van het college van 3 oktober 2024 op het Woo-verzoek. Een aantal documenten werd gedeeltelijk openbaar gemaakt. Zowel de indieners van het verzoek als de bewoners maakten daartegen bezwaar. Op 12 augustus 2025 haalde het college zijn eerdere besluit gedeeltelijk terug en maakte het drie nieuw aangetroffen documenten gedeeltelijk openbaar. Ook daartegen gingen beide partijen in beroep.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant verklaarde de beroepen op 30 juni 2026 ongegrond. Daarmee bleven de besluiten van het college overeind. De bewoners gingen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en vroegen daarbij ook om schadevergoeding. Omdat dat hoger beroep tijd kost en openbaarmaking intussen niet meer ongedaan te maken valt, vroegen zij de voorzieningenrechter van de Raad van State ook om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die geldt zolang het hoger beroep loopt. De voorzieningenrechter behandelde dat verzoek op een zitting op 3 september 2026.
De voorzieningenrechter beoordeelt niet of de rechtbank het bij het rechte eind had. Hij benadrukt dat zijn oordeel voorlopig is en de latere beslissing op het hoger beroep niet bindt. Niet alle vragen uit het hoger beroep lenen zich volgens hem voor een antwoord in zo'n spoedprocedure. Daarom maakt hij een afweging van de belangen van de betrokkenen.
Bij die afweging weegt het belang van de bewoners zwaarder. Zij willen hun persoonlijke levenssfeer beschermen, en als de documenten eenmaal openbaar zijn, is dat niet terug te draaien. Het belang van het college en van de indieners van het Woo-verzoek om niet op de uitspraak in hoger beroep te hoeven wachten, haalt het daarbij niet.
De voorzieningenrechter bepaalt daarom dat het college de documenten waarop de besluiten van 12 augustus 2025 zien niet openbaar maakt voordat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist. Het college moet bovendien de proceskosten van de bewoners vergoeden: € 1.868,00 voor de beroepsmatig verleende rechtsbijstand, en € 297,00 aan griffierecht.
Raad van State · 27 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter verbiedt vrouw om Stichting Huis voor Dieren op Facebook te beschuldigen van fraude en dierenmishandeling Een vrouw uit Overijssel plaatste jarenlang berichten op Facebook waarin zij de voorzitter van Stichting Huis voor Dieren en haar voormalige dierencrematorium beschuldigde van fraude, oplichting, dierenmishandeling, corruptie en psychische stoornissen. Aanleiding was een ontevreden ervaring in 2021, toen de vrouw haar hond liet cremeren bij het crematorium en op de urn de pootafdruk en naam van het dier ontbraken.
In de Facebook-berichten beschreef de vrouw de voorzitter als iemand met een 'narcistische en psychopatische stoornis', beweerde zij dat dieren illegaal in kliko's waren gedumpt in plaats van gecremeerd, en riep zij oud-medewerkers op zich bij haar te melden over vermeende misstanden. Ze tagde daarbij ook instanties als de NVWA, de Rijksrecherche en nieuwsmedia. De vrouw presenteerde haar beweringen als vaststaande feiten en noemde zichzelf een 'klokkenluider'.
Stichting Huis voor Dieren en haar voorzitter stapten naar de rechter en vorderden onder meer een verbod op verdere negatieve uitlatingen, verwijdering van de berichten, een rectificatie en een verbod op het doen van meldingen bij instanties. Zij stelden dat de beschuldigingen onrechtmatig waren omdat daarvoor geen bewijs bestond. Tegelijk werd gevorderd dat twee andere gedaagden, de nieuwe eigenaren van het crematorium, geen bedrijfsinformatie meer mochten doorspelen.
De rechter stelde vast dat de beschuldigingen de grens van de vrijheid van meningsuiting overschreden. Hoewel de vrouw het recht heeft zich kritisch uit te laten over dienstverlening waarbij zij ontevreden was, gaan de berichten veel verder: ze bevatten ernstige beschuldigingen van strafbare feiten en beledigingen die als vaststaande feiten worden gepresenteerd, terwijl de vrouw in haar juridische verweer zelf toegaf dat de onderliggende feiten niet allemaal bewezen zijn. De rechter oordeelde dat het recht op bescherming van de goede naam in dit geval zwaarder weegt dan het recht op vrije meningsuiting.
De vorderingen werden deels toegewezen en deels afgewezen. Een rectificatie wees de rechter af, omdat het verbod en de verwijdering van de berichten al voldoende tegemoet komen aan de belangen van de stichting. Het verbod om meldingen te doen bij politie en andere instanties wees de rechter ook af, omdat onvoldoende was aangetoond dat de aangiften opzettelijk onjuist waren. De vorderingen tegen de nieuwe eigenaren van het crematorium werden volledig afgewezen, omdat onvoldoende vaststond dat de stichting nog rechthebbende was op de bedrijfsinformatie na de overdracht.
De vrouw moet de berichten binnen 24 uur na betekening van het vonnis verwijderen en mag geen vergelijkbare uitlatingen meer plaatsen op haar Facebook-profiel en haar besloten Facebook-groep. Bij overtreding verbeurt zij een dwangsom van € 250 per dag, met een maximum van € 15.000. Ook moet zij de proceskosten van de stichting betalen, begroot op € 2.254. Omdat de vorderingen tegen de nieuwe eigenaren zijn afgewezen, moet de stichting op haar beurt de proceskosten van die twee gedaagden vergoeden, begroot op € 1.707.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht