A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies.
HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024.
De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer.
De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders.
Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig.
De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wil € 83.840-claim over opgezegde opdracht naar handelskamer verwijzen Een man uit Overijssel eist ruim € 85.000 van een besloten vennootschap, omdat zij de overeenkomst van opdracht die hij met haar sloot onaanvaardbaar zou hebben opgezegd. Hij vraagt om een verklaring dat het bedrijf aansprakelijk is voor zijn schade. Daarnaast wil hij € 83.840 aan gederfde omzet en € 1.613,40 aan buitengerechtelijke kosten vergoed krijgen.
Voor het geval dat de rechter daar anders over denkt, heeft hij een tweede vordering ingediend. Dan vraagt hij te oordelen dat de overeenkomst van 8 september 2025 in werkelijkheid een arbeidsovereenkomst is. In dat geval wil hij een transitievergoeding, de vergoeding die een werknemer krijgt bij ontslag. Ook vraagt hij de kantonrechter om de zaak zo nodig in de juiste procedurevorm te brengen of door te sturen naar de bevoegde rechter.
Het bedrijf verzet zich tegen alle vorderingen. Het vraagt de rechter om de man niet-ontvankelijk te verklaren, of anders zijn vorderingen af te wijzen.
De kantonrechter van de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Enschede, oordeelt voorlopig dat hij onbevoegd is om de hoofdvordering te behandelen. Die vordering is met ruim € 85.000 te hoog voor de kantonrechter. Zaken van die omvang horen bij de kamer voor handelszaken van de rechtbank. De man heeft zijn vordering niet bij die kamer ingediend.
Daarom overweegt de kantonrechter de zaak uit eigen beweging door te verwijzen naar de kamer voor handelszaken in Almelo. Hij doet dat nog niet meteen. Eerst krijgen beide partijen de kans om te reageren op dat voornemen.
De zaak komt daarvoor op de rol van 20 oktober 2026. Het inhoudelijke geschil over de opzegging en de vraag of er sprake was van een arbeidsovereenkomst is nog niet beoordeeld. Alle verdere beslissingen houdt de kantonrechter aan.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst loondoorbetaling af: contract van 7 maart 2025 was geen nieuwe arbeidsovereenkomst bij Tuinmeubelshop Een vrouw die als klantenservicemedewerker werkte bij Tuinmeubelshop B.V. in Tiel stapte naar de rechter omdat zij vond dat zij een vast contract had. Ze eiste onder meer doorbetaling van loon tijdens ziekte en wedertewerkstelling. De zaak draaide om de vraag of ze drie of vier tijdelijke contracten had gehad, want bij vier opeenvolgende contracten wordt het laatste automatisch omgezet in een contract voor onbepaalde tijd.
De vrouw begon in februari 2024 op basis van een nul-urencontract. In september 2024 volgde een tweede nul-urenovereenkomst, met als einddatum 30 september 2025. Op 7 maart 2025 ondertekenden partijen een nieuw contractdocument, met een vaste arbeidsomvang van 32 uur per week en een maandloon. De einddatum bleef ongewijzigd: 30 september 2025. Vervolgens werd in juli 2025 een vierde contract getekend, voor de periode oktober 2025 tot en met september 2026. Per 1 mei 2026 werd de vrouw ziek. In augustus 2026 berichtte Tuinmeubelshop haar dat het contract op 30 september 2026 van rechtswege zou eindigen.
De vrouw stelde dat het document van 7 maart 2025 een geheel nieuw, derde contract was. Daarmee zou het latere contract van oktober 2025 het vierde zijn geweest, waardoor de ketenregeling van artikel 7:668a van het Burgerlijk Wetboek zou zijn ingetreden en zij automatisch een vast contract zou hebben gekregen. Tuinmeubelshop betwistte dit: het ging slechts om een aanpassing van het lopende contract, namelijk de overstap van nul-uren naar vaste uren, en niet om een nieuw contract.
De kantonrechter oordeelde dat het document van 7 maart 2025 geen nieuwe schakel in de keten was. Doorslaggevend was dat de einddatum van 30 september 2025 identiek bleef aan die van de tweede overeenkomst. Volgens vaste rechtspraak levert een tussentijdse wijziging van de arbeidsomvang geen opvolgend contract op, ook niet als daarvoor een nieuw formulier wordt getekend. Dat het nieuwe document ook andere bepalingen bevatte, zoals een andere cao en een wachtdag bij ziekte, deed daar niet aan af: Tuinmeubelshop legde uit dat dit het gevolg was van het gebruik van een ander contractsjabloon voor vaste medewerkers in plaats van oproepkrachten, en dat achtte de rechter voorshands aannemelijk.
Ook de administratieve registratie van een "nieuw dienstverband" bij het salarispakket en het pensioenfonds per 1 maart 2025 overtuigde de rechter niet. Uit loonstroken bleek dat die datum simpelweg was blijven staan als systeemgegeven voor de verwerking van de urenuitbreiding. Verder stelde de rechter vast dat Tuinmeubelshop de vrouw in augustus 2025 per e-mail uitdrukkelijk had uitgelegd dat het om een omzetting van het lopende contract ging, en dat de vrouw daar destijds niet tegen had geprotesteerd. Haar eigen e-mail van 28 augustus 2026, waarin zij schreef dat zij "na bijna drie jaren" vertrok, bevestigde dat zij zelf ook uitging van drie jaar dienstverband en niet van een langer lopend vast contract.
De kantonrechter concludeerde dat in een bodemprocedure naar alle waarschijnlijkheid zal worden geoordeeld dat het contract van oktober 2025 het derde contract was en op 30 september 2026 rechtsgeldig van rechtswege is geëindigd. Het opzegverbod bij ziekte staat aan zo'n einde van rechtswege niet in de weg. De vrouw werd veroordeeld in de proceskosten van Tuinmeubelshop, begroot op € 1.009,-, en al haar vorderingen werden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet na relatie met ondergeschikte ongeldig, manager krijgt € 29.105 Een manager die ruim een jaar een geheime relatie had met een rechtstreeks aan hem ondergeschikte collega, mocht daarom niet op staande voet worden ontslagen. De werkgever had een minder zware maatregel moeten kiezen, oordeelt de kantonrechter in Roermond.
De man was sinds 1 april 2021 in dienst als manager en verdiende € 6.700 bruto per maand. Hij had ongeveer een jaar een affectieve en seksuele relatie met een werkneemster die direct onder hem werkte. Toen hij daarnaar werd gevraagd, ontkende hij die relatie in eerste instantie. Op 10 april 2026 gaf hij tegenover de directeur toe dat hij de relatie had gehad. Na een gesprek op 13 april 2026 werd hij op 14 april 2026 op staande voet ontslagen, onder de voorwaarde dat hij een aangeboden beëindigingsovereenkomst niet zou tekenen. Hij tekende die overeenkomst wel, maar ontbond haar binnen de bedenktermijn. Daardoor werd het ontslag op staande voet per 29 april 2026 van kracht. De man berust in dat ontslag.
De werkgever voerde aan dat er een ernstige vertrouwensbreuk was ontstaan. Volgens het bedrijf had de man een langdurige geheime relatie binnen een hiërarchische verhouding, waren er seksuele handelingen in het bedrijfspand geweest en had hij meermalen onjuiste verklaringen afgelegd. De man stelde dat er geen dringende reden was en dat het beginsel van hoor en wederhoor met voeten was getreden.
De kantonrechter vindt dat het gedrag een leidinggevende niet past. Ook zonder vastgelegd beleid had de man moeten begrijpen dat dit niet door de beugel kon. Dat het vertrouwen is beschadigd en dat de werkgever van hem af wil, is volgens de rechter begrijpelijk. Toch is een ontslag op staande voet, de zwaarste vorm van ontslag, hier niet proportioneel. De werkgever had een minder zwaar middel kunnen inzetten, zoals een verzoek om de arbeidsovereenkomst door de rechter te laten ontbinden. Er was dus geen dringende reden. Omdat de man al in het einde van het dienstverband heeft berust, hoeft het ontslag niet te worden vernietigd.
Daaruit volgen drie vergoedingen. Een ongeldig ontslag geldt als ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, dus de man krijgt een billijke vergoeding. Die is veel lager dan de gevraagde € 50.000: de rechter stelt haar op € 2.000 bruto. De man had per 1 juni 2026 al een nieuwe baan bij een gelieerde vennootschap, zodat zijn inkomensverlies en gemiste pensioenopbouw beperkt zijn. De gestelde ziekte- en burn-outklachten zijn niet onderbouwd en hebben die nieuwe baan kennelijk niet in de weg gestaan. Daarnaast is er een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 14.472 bruto, omdat het ontslag eerder inging dan de opzegtermijn toestond. Ook krijgt hij een transitievergoeding van € 12.633 bruto, een bedrag dat de werkgever niet betwistte. Er is geen grond om te oordelen dat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de man.
De gevraagde verklaringen voor recht wijst de rechter af, omdat de man geen belang heeft bij die uitspraken.
De werkgever vroeg op zijn beurt € 10.000 boete wegens overtreding van het ronselbeding. Hij stelde dat de man actief planners had benaderd om over te stappen naar het bedrijf waar hij later ging werken. De man ontkende dat en zei dat de genoemde personen goede kennissen waren. 'Te hebben vernomen' is onvoldoende, oordeelt de rechter. Er zijn geen concrete feiten die op schending wijzen en er is niet aangetoond dat iemand na een actieve benadering in dienst trad bij dat bedrijf. Het tegenverzoek wordt afgewezen.
De kantonrechter veroordeelt de werkgever tot betaling van een billijke vergoeding van € 2.000 bruto, € 14.472 bruto wegens onregelmatige opzegging en € 12.633 bruto aan transitievergoeding, telkens met wettelijke rente. Ook moet de werkgever de proceskosten van € 1.762 betalen, plus € 865 voor het tegenverzoek. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam.
De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen.
De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald.
De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien.
Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen.
Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op.
De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht