Kantonrechter wijst verzoek tot opheffing van bewind en mentorschap af Een man uit Brabant, die in een verzorgingshuis woont, wil af van het bewind en het mentorschap dat sinds juni 2025 over hem is ingesteld. De maatregelen kwamen er na het overlijden van zijn echtgenote, in een periode van escalerende onenigheid in de familie en signalen van financieel misbruik. Almass Bewindvoering B.V. is aangesteld als bewindvoerder en mentor, dus als beheerder van zijn geld en als behartiger van zijn persoonlijke belangen. De man vindt dat hij zijn zaken weer zelf kan regelen en voelt zich door de maatregelen beperkt in zijn vrijheid en privacy. Hij stelt dat de situatie sinds de instelling wezenlijk is veranderd: hij woont zelfstandig, heeft een actief sociaal netwerk en komt afspraken na.
De man bracht ook bezwaren in tegen de manier waarop de maatregelen destijds zijn ingesteld. Volgens zijn gemachtigde heeft hij het verzoek niet zelf ondertekend en zou er geen zitting zijn geweest. De bewindvoerder-mentor wees erop dat de man het verzoek, het plan van aanpak en het mentorschapsplan in zijn aanwezigheid ondertekende. De kantonrechter kon niet met zekerheid vaststellen of de instellingszitting heeft plaatsgevonden, omdat niet bekend is waar het dossier van de rechtbank die de maatregelen instelde nu ligt. Tegen beide instellingsbeschikkingen is geen hoger beroep ingesteld, waardoor ze definitief zijn. Die bezwaren passeerde de kantonrechter dan ook.
Bij de beoordeling van het opheffingsverzoek vroeg de kantonrechter zich af of de noodzaak voor de maatregelen is weggevallen. Ter zitting vertelde de man vier keer opnieuw hetzelfde verhaal over zijn bankbezoek, waar hij hoorde dat zijn huis was verkocht en dat er een bewind was ingesteld. Hij bleef herhalen dat hij geen bankafschriften krijgt, terwijl de bank die maandelijks per post stuurt en hij ook via een bankapp inzage heeft. Over de nalatenschap van zijn vrouw zei hij dat hij een paar honderdduizend euro mist, maar dat hij het laat gaan. Twee kettingen van zijn vrouw mist hij ook nog. Zijn computer gebruikt hij sinds de verhuizing niet meer en hij verwijst voor zijn financiën naar familieleden.
De bewindvoerder-mentor stelde dat de financiën nu goed lopen, maar dat er veel vermogen is dat zorgvuldig beheerd moet worden. Ook moet de zorg worden gecoördineerd, bijvoorbeeld rond zijn hartproblemen en een gebroken voet. De zorginstelling wil dat het mentorschap blijft. De zus van de man vertelde dat hij vroeger zijn geldzaken zelf regelde met een boekhouder en het met wat hulp zonder bewind zou kunnen. Zij zei ook dat de huisarts haar eerder had gezegd dat hij zijn financiële zaken niet meer zelf kon regelen.
De kantonrechter oordeelde dat de man zijn vermogensrechtelijke en niet-vermogensrechtelijke belangen nu onvoldoende zelfstandig kan behartigen. Hij geeft deels zelf invulling aan zijn dagelijks leven, maar het ontbreekt hem op belangrijke punten aan overzicht en inzicht. De kantonrechter begrijpt zijn frustratie over de beperking van zijn autonomie. De feitelijke grondslag voor beide maatregelen is volgens hem echter ongewijzigd aanwezig. De kantonrechter wees het verzoek tot opheffing van het bewind en het mentorschap daarom af.
Rechtbank Oost-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter wijst claim van € 35.000 tegen interieurontwerper af en laat klanten € 7.286 betalen Een echtpaar liet de verbouwing en inrichting van hun woning begeleiden door een interieurontwerper. In maart 2024 sloten zij daarvoor een overeenkomst van € 20.500 inclusief btw: de ontwerper zou een design maken, de uitvoering begeleiden en leveranciers inschakelen. Het project liep stuk. De opdrachtgevers meenden dat de ontwerper ernstig tekortschoot en eisten hun geld terug, plus schadevergoeding. De ontwerper stuurde op haar beurt nog twee onbetaalde facturen.
De opdrachtgevers voerden aan dat de ontwerper de overeenkomst op 2 oktober 2024 had opgezegd, of dat de overeenkomst moest worden ontbonden. Hun vorderingen liepen op tot ruim € 35.000. De kantonrechter oordeelde dat geen van beide klopt. In de e-mail van 2 oktober 2024 schreef de ontwerper weliswaar over een afronding van het project, maar zij noemde ook vervolgstappen. Daaruit leidde de rechter af dat zij haar werk wilde voortzetten en afronden. Een latere e-mail van haar advocaat, waarin stond dat het ging om een nadere duiding van het vervolgen van de overeenkomst, bevestigde dat beeld.
Ook een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt, zag de rechter niet. De gasaansluiting voor een wokbrander in de keuken hoorde volgens de rechter niet bij het takenpakket van de ontwerper, want een gasaansluiting maakt geen deel uit van het interieur. Zij had de wens aanvankelijk wel over het hoofd gezien, maar bood daarna aan met de betrokkenen te overleggen. Daar reageerden de opdrachtgevers niet duidelijk positief op. Bij een gebroken bijzettafel had de ontwerper zich volgens de rechter meer kunnen inspannen bij de leverancier, maar ook dat was geen reden om de overeenkomst te ontbinden. Over de gordijnen bleek uit de e-mails dat de opdrachtgevers zelf wijzigingen wilden doorvoeren nadat de bestelling was geplaatst. Dat het bed nooit is geleverd, kon de ontwerper niet worden aangerekend: niet was gebleken dat zij had moeten weten dat de leverancier onbetrouwbaar was.
Voor de rest van de begeleiding gold hetzelfde. De ontwerper had onweersproken een interieurontwerp gemaakt en leveranciers gezocht en begeleid. De opdrachtgevers hadden haar niet in gebreke gesteld. Uit de e-mails bleek volgens de rechter dat de steeds wisselende keuzes van de opdrachtgevers en de problemen met leveranciers voor vertraging en wijzigingen zorgden. De opdrachtgevers stelden bovendien hoge eisen aan het werk. De eis om foto's van hun interieur van de website en sociale media van de ontwerper te halen, wees de rechter af, omdat zij die foto's al had verwijderd.
In de eis die de ontwerper zelf had ingesteld, kreeg zij grotendeels gelijk. De kantonrechter wees een factuur van € 4.711,74 voor meerwerk aan de keuken toe. De opdrachtgevers hadden daar via WhatsApp opdracht voor gegeven en protesteerden niet toen de ontwerper de extra kosten per e-mail bevestigde. Ook een factuur van € 2.574,17 voor een aanbetaling van 5 procent op de keukenofferte werd toegewezen, omdat de opdrachtgevers per e-mail akkoord waren gegaan met die offerte van € 51.483,40. Samen is dat € 7.285,91, plus wettelijke handelsrente vanaf 6 december 2024. Ook kreeg zij € 739,30 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De eis van de ontwerper om negatieve online reviews van de opdrachtgevers te laten verwijderen, wees de rechter af. Zij had niet gemotiveerd welke onderdelen van de reviews onwaar of onrechtmatig zijn. Dat een review een eenzijdige weergave is, is volgens de rechter geen reden, want een review is een persoonlijke ervaring van een klant.
De kantonrechter wees alle vorderingen van de opdrachtgevers af. Hij veroordeelde hen hoofdelijk tot betaling van € 7.285,91 plus rente en € 739,30 incassokosten aan de ontwerper, en in de proceskosten van € 1.298,00 in de eis van de opdrachtgevers en € 360,00 in de tegeneis van de ontwerper. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Trambestuurder krijgt € 750 boete voor negeren rood licht bij aanrijding fietsster Een veertienjarig meisje werd op 25 maart 2026 tijdens de ochtendspits in Amsterdam op haar fiets aangereden door een tram. Het ongeluk gebeurde op de Buitenveldertselaan, ter hoogte van de kruising met de De Cuserstraat. Het regende. Het meisje stak de trambaan over toen haar eigen verkeerslicht op groen stond. De tram reed over de kruising terwijl het voor hem bestemde verkeerslicht, een zogeheten negenoog, al negen minuten rood uitstraalde.
De bestuurder, een man van in de vijftig, hield zelf aanvankelijk vol dat het negenoog wit licht gaf, waardoor hij dacht te mogen doorrijden. Toen de politie hem de camerabeelden van de tram liet zien, zag hij dat het licht rood was. Ook op de zitting erkende hij dat hij het rode licht kennelijk, maar onbedoeld, had genegeerd.
De officier van justitie vond dat de man aanmerkelijke schuld had aan het ongeval, in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet. Zij wees erop dat het licht al negen minuten rood was, dat de man beroepschauffeur is en dat het slecht weer en druk was. Daarom eiste zij 100 uur taakstraf en een geheel voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid van zes maanden. De verdediging vond dat hij van die zwaardere aanklacht moest worden vrijgesproken en dat alleen het veroorzaken van gevaar op de weg (artikel 5) bewezen kon worden.
De rechtbank volgde de verdediging. Voor 'schuld' in de zin van artikel 6 is meer nodig dan een verkeersfout met ernstige gevolgen: er moet sprake zijn van aanmerkelijke onvoorzichtigheid. De rechtbank keek naar het geheel van de gedragingen. De man had volgens de rechtbank wel op de situatie gelet. Hij zag een fietser van rechts naderen en twijfelde of die zou stoppen. Daarna zag hij het meisje van links pas toen zij vlak voor het spoor stond. Hij bediende toen 3,7 seconden de bel en remde. Uit de data van de tram blijkt dat hij 1,6 seconde voor de oversteekplaats begon te remmen, eerst met 20 procent, en op 1,8 seconde na de oversteekplaats met 100 procent. De man zei dat meteen vol remmen niets had uitgemaakt, omdat hij het meisje te laat zag. Dat het licht negen minuten rood was en dat hij beroepschauffeur is, maakte voor de rechtbank geen verschil: het bleef één en dezelfde fout, namelijk de onjuiste veronderstelling dat het licht wit was. Het overige gedrag was dat van een zorgvuldige beroepschauffeur.
Wel achtte de rechtbank bewezen dat de man gevaar op de weg veroorzaakte door het rode licht te negeren. Dat gevaar werd werkelijkheid doordat hij het meisje aanreed en zij letsel opliep.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat artikel 5 een overtreding is waarop een veel lagere straf staat dan op het misdrijf van artikel 6. De man heeft geen strafblad. Het ongeval maakte grote indruk op hem, hij toonde zich schuldbewust en krijgt psychische ondersteuning. Hij stopte uit eigen beweging als trambestuurder en werkt nu als tramconducteur. Een voorwaardelijke straf als stok achter de deur vond de rechtbank daarom niet nodig. De rechtbank sprak de man vrij van het primair tenlastegelegde en veroordeelde hem voor het veroorzaken van gevaar op de weg tot een geldboete van € 750, te vervangen door zeven dagen hechtenis als hij niet betaalt. Een ontzegging van de rijbevoegdheid legde zij niet op.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Kantonrechter laat administratiekantoor € 3.877 incasseren van klant zonder schriftelijke opdracht Een ondernemer uit Rotterdam deed jarenlang haar administratie, loonbelasting, btw-aangiften en jaarstukken door een extern kantoor. Afspraken over de prijs legden ze nooit op papier vast, en een schriftelijke overeenkomst was er ook niet. Tussen februari 2021 en oktober 2024 stuurde het kantoor meerdere facturen, waarvan een deel onbetaald bleef. De ondernemer stelde dat ze niets hoefde te betalen, en dat zij in elk geval de eigen vordering mocht verrekenen.
Het kantoor eiste in de dagvaarding van 29 juli 2025 een hoofdsom van € 4.094,75, plus € 534,48 aan incassokosten en € 879,19 aan handelsrente. De zaak werd op 29 september 2026 ter zitting besproken. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wees de vordering voor het grootste deel toe.
Het eerste verweer was dat er geen schriftelijke overeenkomst bestond. Dat hielp de ondernemer niet. Een overeenkomst van opdracht is vormvrij en kan ook mondeling of stilzwijgend tot stand komen. Omdat de ondernemer de dienstverlening, waaronder het indienen van belastingaangiften, had gebruikt, stond voor de kantonrechter vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, maakte dat niet anders: dan is een redelijk loon verschuldigd. De facturen, met bedragen van € 157,30 tot € 1.173,80, vond de kantonrechter niet onredelijk, en de ondernemer had dat ook onvoldoende betwist.
De ondernemer voerde verder aan dat de openstaande facturen niet als schuld in de jaarrekeningen stonden die het kantoor zelf had opgesteld. Het kantoor wees echter op de jaarstukken over 2023, waarin onder de post accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan het kantoor was opgenomen. De ondernemer kon dat ter zitting niet weerleggen. Het beroep op verjaring faalde ook: de oudste factuur dateert van 12 februari 2021, dus de termijn van vijf jaar was bij de dagvaarding nog niet verstreken. Dat facturen laat waren verstuurd of aangiften laat waren ingediend, maakte de betalingsplicht niet minder.
De ondernemer wilde ook een bedrag van ongeveer € 3.000 verrekenen voor cosmetische producten die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor stelde dat zij die producten gewoon via de webshop had besteld en betaald. De ondernemer onderbouwde haar claim niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, dus de kantonrechter liet het beroep op verrekening buiten beschouwing. Ook de geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leverden niets op: er was geen formele tegenvordering ingesteld en als verweer was het onvoldoende onderbouwd. Stukken waar de gemachtigde van de ondernemer ter zitting naar verwees, maar die niet in het geding waren gebracht, liet de kantonrechter ook buiten beschouwing.
Over de hoofdsom week de kantonrechter af van de eis. In de dagvaarding stond € 4.094,75, maar de in de tekst genoemde factuurbedragen kwamen bij elkaar op € 3.876,95. Daarvan ging de kantonrechter uit.
De ondernemer moet het kantoor € 3.876,95 betalen, met wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen tot de dag van volledige betaling. Daarnaast komt er € 512,70 aan buitengerechtelijke incassokosten. De proceskosten zijn begroot op € 1.104,40, omdat de ondernemer voor het grootste deel ongelijk kreeg. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, dus het kantoor mag het meteen laten uitvoeren, ook als de ondernemer in hoger beroep gaat. Het anders of meer gevorderde, onder meer het hogere bedrag aan hoofdsom, wees de kantonrechter af.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Boekhouder moet € 1.524 belastingrente betalen na te late teruggave administratie Een ondernemer droeg op 20 januari 2025 via zijn toenmalige boekhouder zijn administratie over aan een administratiekantoor. Volgens hem was daarmee een overeenkomst ontstaan waarbij het kantoor zijn financieel-administratieve werk zou doen. Het kantoor ontkende dat er een overeenkomst was. Toen de ondernemer op 4 maart 2025 zijn administratie terugvroeg, kreeg hij die pas op 20 mei 2025 terug. Daardoor kon hij zijn belastingaangifte niet op tijd indienen.
De kantonrechter in Utrecht oordeelde dat de ondernemer niet voldoende had aangetoond dat een overeenkomst was gesloten. Er waren wel voorbereidende gesprekken geweest, maar partijen hadden niet afgesproken wat het kantoor precies zou doen en tegen welke tarieven. Zonder die kernafspraken is een overeenkomst te onbepaald. Toch bleef het kantoor niet buiten schot: wie in onderhandeling is getreden, heeft wederzijdse verplichtingen. Eén daarvan is dat stukken die tijdens de onderhandelingen zijn afgegeven direct en op het eerste verzoek worden teruggegeven, zodra duidelijk is dat partijen niet verder willen.
Dat deed het kantoor niet. De ondernemer vroeg zijn administratie via zijn nieuwe boekhouder op 4, 14 en 31 maart en op 19 mei 2025 terug. Pas op 20 mei volgde de teruggave. Volgens de kantonrechter was dat te laat, en door de herhaalde verzoeken verkeerde het kantoor in verzuim.
De belastingdienst had € 1.524 aan rente in rekening gebracht, omdat de aangifte op 18 juli 2025 werd ingediend in plaats van vóór 1 mei 2025. Het kantoor voerde aan dat het niet wist dat 1 mei de uiterste datum was, dat de ondernemer zelf 1 juni had genoemd en dat de aangifte na teruggave van de administratie nog acht weken op zich liet wachten. De kantonrechter verwierp dat. Het kantoor is zelf specialist in belastingaangiften, of wordt daarvoor aangezien, en kende dus de termijn. De ondernemer had voldoende uitgelegd waarom de aangifte acht weken kostte, en het kantoor had daar te weinig tegenover gezet. Het kantoor had juist zelf invloed op het tijdstip van indienen, omdat het de administratie tot 20 mei achterhield. Van eigen schuld van de ondernemer was geen sprake. Ook kon het kantoor geen redelijk loon verrekenen, omdat vaststaat dat er geen overeenkomst is gesloten.
De kantonrechter wees de gevorderde wettelijke handelsrente af, omdat er geen handelsovereenkomst was. De gewone wettelijke rente vanaf 14 oktober 2025 kreeg de ondernemer wel toegewezen. Het administratiekantoor moet € 1.524 aan schade betalen, € 228,60 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 960,52 aan proceskosten, met rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht