Rotterdamse kantonrechter verwijst ontslagzaak tegen Randstad door naar rechtbank Amsterdam Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden.
Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte.
Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft.
De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen.
De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet na relatie met ondergeschikte ongeldig, manager krijgt € 29.105 Een manager die ruim een jaar een geheime relatie had met een rechtstreeks aan hem ondergeschikte collega, mocht daarom niet op staande voet worden ontslagen. De werkgever had een minder zware maatregel moeten kiezen, oordeelt de kantonrechter in Roermond.
De man was sinds 1 april 2021 in dienst als manager en verdiende € 6.700 bruto per maand. Hij had ongeveer een jaar een affectieve en seksuele relatie met een werkneemster die direct onder hem werkte. Toen hij daarnaar werd gevraagd, ontkende hij die relatie in eerste instantie. Op 10 april 2026 gaf hij tegenover de directeur toe dat hij de relatie had gehad. Na een gesprek op 13 april 2026 werd hij op 14 april 2026 op staande voet ontslagen, onder de voorwaarde dat hij een aangeboden beëindigingsovereenkomst niet zou tekenen. Hij tekende die overeenkomst wel, maar ontbond haar binnen de bedenktermijn. Daardoor werd het ontslag op staande voet per 29 april 2026 van kracht. De man berust in dat ontslag.
De werkgever voerde aan dat er een ernstige vertrouwensbreuk was ontstaan. Volgens het bedrijf had de man een langdurige geheime relatie binnen een hiërarchische verhouding, waren er seksuele handelingen in het bedrijfspand geweest en had hij meermalen onjuiste verklaringen afgelegd. De man stelde dat er geen dringende reden was en dat het beginsel van hoor en wederhoor met voeten was getreden.
De kantonrechter vindt dat het gedrag een leidinggevende niet past. Ook zonder vastgelegd beleid had de man moeten begrijpen dat dit niet door de beugel kon. Dat het vertrouwen is beschadigd en dat de werkgever van hem af wil, is volgens de rechter begrijpelijk. Toch is een ontslag op staande voet, de zwaarste vorm van ontslag, hier niet proportioneel. De werkgever had een minder zwaar middel kunnen inzetten, zoals een verzoek om de arbeidsovereenkomst door de rechter te laten ontbinden. Er was dus geen dringende reden. Omdat de man al in het einde van het dienstverband heeft berust, hoeft het ontslag niet te worden vernietigd.
Daaruit volgen drie vergoedingen. Een ongeldig ontslag geldt als ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, dus de man krijgt een billijke vergoeding. Die is veel lager dan de gevraagde € 50.000: de rechter stelt haar op € 2.000 bruto. De man had per 1 juni 2026 al een nieuwe baan bij een gelieerde vennootschap, zodat zijn inkomensverlies en gemiste pensioenopbouw beperkt zijn. De gestelde ziekte- en burn-outklachten zijn niet onderbouwd en hebben die nieuwe baan kennelijk niet in de weg gestaan. Daarnaast is er een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 14.472 bruto, omdat het ontslag eerder inging dan de opzegtermijn toestond. Ook krijgt hij een transitievergoeding van € 12.633 bruto, een bedrag dat de werkgever niet betwistte. Er is geen grond om te oordelen dat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de man.
De gevraagde verklaringen voor recht wijst de rechter af, omdat de man geen belang heeft bij die uitspraken.
De werkgever vroeg op zijn beurt € 10.000 boete wegens overtreding van het ronselbeding. Hij stelde dat de man actief planners had benaderd om over te stappen naar het bedrijf waar hij later ging werken. De man ontkende dat en zei dat de genoemde personen goede kennissen waren. 'Te hebben vernomen' is onvoldoende, oordeelt de rechter. Er zijn geen concrete feiten die op schending wijzen en er is niet aangetoond dat iemand na een actieve benadering in dienst trad bij dat bedrijf. Het tegenverzoek wordt afgewezen.
De kantonrechter veroordeelt de werkgever tot betaling van een billijke vergoeding van € 2.000 bruto, € 14.472 bruto wegens onregelmatige opzegging en € 12.633 bruto aan transitievergoeding, telkens met wettelijke rente. Ook moet de werkgever de proceskosten van € 1.762 betalen, plus € 865 voor het tegenverzoek. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank halveert boete voor matrassenrecycler na illegale arbeid: € 85.500 wordt € 43.605 Op 29 maart 2023 troffen inspecteurs van de Nederlandse arbeidsinspectie bij een matrassenrecycler in Utrecht tien mensen aan die matrassen aan het recyclen waren. Uit het onderzoek dat volgde bleek dat in één week dertien vreemdelingen voor het bedrijf werkten zonder dat daarvoor een tewerkstellingsvergunning of gecombineerde vergunning voor verblijf en arbeid was afgegeven. Twaalf van hen waren Nigeriaans en door een keten van uitzendbureaus bij het bedrijf terechtgekomen. De dertiende, een Sri Lankees, kwam via een ander uitzendbureau. Tien van de dertien vreemdelingen waren daarnaast niet vastgelegd met een kopie van hun identiteitsbewijs, wat bij inlenen via een keten van werkgevers wel moet.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het bedrijf een boete van € 85.500 op wegens overtreding van de Wet arbeid vreemdelingen. Daarvan was € 78.000 bedoeld voor het laten werken van dertien vreemdelingen zonder vergunning (13 keer € 6.000) en € 7.500 voor het niet bewaren van identiteitsbewijzen (10 keer € 750). De minister ging daarbij uit van grove schuld bij de eerste overtreding. Het bedrijf maakte bezwaar, maar de minister hield de boete in stand. Daarop ging het bedrijf in beroep bij de rechtbank.
Het bedrijf betwistte allereerst dat een van de vreemdelingen zonder vergunning had gewerkt. Hij zou een taakstraf hebben uitgevoerd, en dat is geen arbeid in de zin van de wet. De rechtbank wees dat af. De minister had aangetoond dat de man geen vergunning en geen verblijfsrecht had, en ook het Centraal Justitieel Incassobureau, dat taakstraffen registreert, bevestigde dat er geen taakstraf werd uitgevoerd. Een beweging van de man zelf, zonder een stuk waaruit de taakstraf blijkt, was niet genoeg.
Ook het betoog dat er geen sprake was van grove schuld sneuvelde. Het bedrijf had gesteld dat het alleen mensen uit de Europese Unie wilde inzetten en erop mocht vertrouwen dat de uitzendbureaus de papieren controleerden. Maar uit het boeterapport bleek dat bij geen van de vreemdelingen vóór aanvang van het werk was gecontroleerd of zij in Nederland mochten werken. Een werkinstructie voor de naleving van de wet kwam pas na de controle. De rechtbank oordeelde dat een werkgever zelf moet onderzoeken of iemand mag werken en niet mag vertrouwen op een uitzendbureau, en dat het ontbreken van elke eigen controle ernstig nalatig is. Ook de stelling dat het bedrijf zich had vergist over verblijfsdocumenten uit Malta of Italië haalde niets uit: wie niet controleert, kan ook geen denkfout maken. Het beroep op een andere zaak waarin de minister de boete wel had gematigd, slaagde evenmin. Die matiging was volgens de minister een fout, en het gelijkheidsbeginsel verplicht niet om fouten te herhalen.
Twee punten kreeg het bedrijf wel gelijk. Ten eerste had de rechtbank oog voor de cumulatie van overtredingen: bij twaalf vreemdelingen ging het steeds om dezelfde fout van dezelfde leidinggevende, bij dezelfde uitlener. Voor die twaalf boetes matigde de rechtbank met 10%. Voor de dertiende vreemdeling gold dat niet, omdat die via een ander uitzendbureau kwam.
Ten tweede oordeelde de rechtbank dat het boetenormbedrag in dit geval onevenredig uitpakte. De Beleidsregel kent voor rechtspersonen een normbedrag van € 8.000 en voor eenmanszaken € 4.000. Dat er geen onderscheid wordt gemaakt naar de grootte van de onderneming is op zichzelf niet onredelijk, omdat elke overtreding hetzelfde voordeel oplevert en onderscheid tot concurrentievervalsing zou kunnen leiden. Maar in de keten zat een uitzendbureau dat als eenmanszaak met 100 medewerkers slechts € 4.000 per overtreding kreeg opgelegd, terwijl het bedrijf van eiseres met acht vaste medewerkers het dubbele moest betalen voor dezelfde overtreding. Voor de twaalf vreemdelingen uit die keten stelde de rechtbank het normbedrag daarom zelf op € 4.000 en kwam met 75% voor grove schuld op € 3.000 per persoon.
Andere argumenten van het bedrijf haalden niets uit. De getroffen maatregelen na de controle, zoals een nieuwe werkinstructie, bleken onvoldoende aangetoond: het was onduidelijk of ze ook werden toegepast. Het tijdsverloop tussen de laatste onderzoekshandeling en het boeterapport bleef binnen zes maanden, en dat tussen het boeterapport en het besluit gaf geen reden tot matiging, omdat het bedrijf er niet door was benadeeld en de minister het over de langere termijn had geïnformeerd. Wel had de procedure langer dan de redelijke termijn van twee jaar geduurd, met ongeveer vier maanden. Daarvoor matigde de rechtbank de totale boete met 5%.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de beslissing op bezwaar en herriep het boetebesluit voor zover het de hoogte betrof. Zelf stelde zij de totale boete vast op € 43.605, ongeveer de helft van het oorspronkelijke bedrag. De minister moet bovendien de proceskosten van het bedrijf vergoeden tot € 3.935 en het griffierecht van € 385 terugbetalen.
Rechtbank Gelderland · 16 oktober 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025.
De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in.
Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek.
De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet.
Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank.
De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Rechtbank Gelderland · 13 november 2026
Bestuursrecht