Kantonrechter dwingt school tot betaling van € 18.889 na te late opzegging van drie jaar lopend softwarecontract Een school die in 2018 een online leeromgeving afnam bij Profijt Software, moet het volledige bedrag van € 18.889,54 betalen voor het schooljaar 2025-2026. De school meende dat zij het contract op 1 april 2025 netjes had opgezegd, maar volgens de kantonrechter liep de overeenkomst gewoon door.
Profijt Software levert online software voor het onderwijs. Op 9 oktober 2018 sloot het bedrijf met de school een overeenkomst voor een online leeromgeving. Die had een looptijd van drie jaar, ingaand op 1 september 2018. In de overeenkomst stond ook dat de 'Nederland ICT Voorwaarden' van toepassing waren, met een verwijzing naar de website van het bedrijf. Volgens artikel 4.2 van die voorwaarden uit 2014 wordt een contract telkens stilzwijgend verlengd voor dezelfde periode als de oorspronkelijke looptijd, tenzij een van beide partijen schriftelijk opzegt met een termijn van drie maanden voor het einde van de periode. Dat betekende hier verlenging met telkens drie jaar.
Op 1 april 2025 liet de school weten dat zij het contract per 1 september 2025 wilde beëindigen. Profijt Software was het daar niet mee eens: door de stilzwijgende verlengingen liep het contract volgens het bedrijf tot 1 september 2027. Toen de school de factuur van 7 juli 2025 voor het schooljaar 2025-2026 (€ 17.101,76) niet betaalde, stapte Profijt Software naar de kantonrechter. Het bedrijf vorderde daarnaast € 841,76 aan rente en € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De school voerde een reeks verweren. Ten eerste vond zij dat de nieuwere voorwaarden uit 2020 golden, waarin de stilzwijgende verlenging maximaal een jaar bedraagt. Dan zou haar opzegging van 1 april 2025 op tijd zijn geweest. De kantonrechter volgde dat niet. Profijt Software had onweersproken gesteld dat de versie uit 2014 op het moment van het sluiten van de overeenkomst op de website stond. De overeenkomst verwees daarnaar, en de school had daar eenvoudig kennis van kunnen nemen. Daarmee waren de voorwaarden uit 2014 van toepassing.
Ten tweede riep de school de bescherming in die consumenten krijgen tegen onredelijk bezwarende bedingen, via de zogenoemde reflexwerking. Die route sloot de kantonrechter af: de positie van de school lijkt onvoldoende op die van een consument. Alleen de stelling dat zij als relatief kleine school de deskundigheid van Profijt Software had ingehuurd, was daarvoor niet genoeg.
Ten derde wees de school op de bepaling dat de overeenkomst 'tussentijds per 1 september 2019 kan worden beëindigd'. Dat zou volgens haar een jaarlijkse opzegmogelijkheid betekenen. De kantonrechter oordeelde van niet. De looptijd van drie jaar staat duidelijk in het contract. Profijt Software had bovendien tijdens de zitting uitgelegd dat het eerste jaar op verzoek van de school als proefjaar diende, en de school betwistte dat niet. Ook past die uitleg bij de tekst, want daarin staat specifiek het jaartal 2019 en niet bijvoorbeeld 'jaarlijks'.
Tot slot voerde de school aan dat de kantonrechter niet bevoegd was. Profijt Software zou ook al een factuur voor 2026-2027 hebben gestuurd, waardoor de totale vordering boven de grens van € 25.000 voor kantonzaken uit zou komen. De kantonrechter overwoog dat het contract jaarlijks een nieuwe vordering oplevert, omdat de licenties elk jaar op 1 september worden gefactureerd. In deze zaak ging het alleen om de factuur voor 2025-2026, dus de kantonrechter was bevoegd.
De conclusie van de kantonrechter was dat de school het contract niet rechtsgeldig had opgezegd en dat het doorloopt tot september 2027. Daarom moet de school € 18.889,54 betalen, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van 10,15 procent over € 17.101,76 vanaf 10 februari 2026. Ook de € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten wordt toegewezen. De school moet daarnaast de proceskosten van € 2.640,52 betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat Profijt Software het ook mag laten uitvoeren als de school in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Werkgever moet € 74.000 billijke vergoeding betalen voor onbetaald loon bij zieke werknemer Een man uit Nederland werkte sinds 2018 voor een Duits softwarebedrijf voor de hotelbranche. Hij werd eind november 2022 ziek. Begin 2023 zegde zijn werkgever de arbeidsovereenkomst op wegens bedrijfseconomische omstandigheden, per 1 mei 2023. Vanaf die datum betaalde het bedrijf geen loon meer, omdat het ervan uitging dat de man niet meer in dienst was. De man ging er niet mee akkoord en bleef jaren procederen om zijn loon en zijn baan veilig te stellen.
De zaak liep eerst via de Duitse rechter. De arbeidsrechter in Dortmund oordeelde in januari 2024 dat het ontslag ook naar Duits recht niet geldig was, omdat de reorganisatie onvoldoende was onderbouwd. Het Landesarbeitsgericht Hamm oordeelde op 13 februari 2025 dat Nederlands recht van toepassing was op de arbeidsovereenkomst en dat het ontslag dus niet standhield. Het Bundesarbeitsgericht bevestigde dat op 19 maart 2026. Het bedrijf zocht intussen alsnog een Nederlandse arbodienst, en de man kreeg per 25 november 2024 een IVA-uitkering voor volledige arbeidsongeschiktheid. In 2026 kreeg het bedrijf bij het UWV alsnog toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen wegens langdurige arbeidsongeschiktheid, per 1 oktober 2026.
De man vroeg de kantonrechter in Roermond onder meer om achterstallig loon, vakantiegeld, vakantiedagen, een transitievergoeding en een billijke vergoeding van ruim € 2,5 miljoen. De kantonrechter volgde zijn eis voor het loon maar deels. De man meende recht te hebben op 100 procent doorbetaling, omdat het bedrijf dat tot 1 mei 2023 ook had gedaan. Volgens de kantonrechter was dat onvoldoende voor een vast beleid. Daarom geldt de wettelijke regeling van 70 procent van het maximumdagloon. Dat levert € 89.270,56 bruto op, plus een wettelijke verhoging van € 44.635,28. Die verhoging is volledig verschuldigd, omdat het bedrijf na de uitspraak van het Landesarbeitsgericht Hamm wist hoe de vlag erbij stond en toch niet betaalde. Het argument dat de man het loon niet zou hebben willen ontvangen, slaagde niet: hij had in 2023 juist een kort geding gevoerd om zijn salaris te krijgen, en het bedrijf had nooit nagevraagd of hij geen aanspraak wilde maken.
Ook de vakantiebijslag over de jaren sinds 2020 wordt toegewezen, omdat Nederlands recht geacht wordt vanaf het begin van het dienstverband te gelden. Bij de opbouw van vakantiedagen na het einde van de loondoorbetaling volgde de rechter de conclusie van de procureur-generaal bij de Hoge Raad: de wettelijke vakantiedagen (20 per jaar) blijven doorlopen. Daarmee komt de man op 793,36 uur, een bedrag van € 35.423,52.
De kern van het geschil was de billijke vergoeding. Die kan alleen worden toegekend als de langdurige arbeidsongeschiktheid het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever. Dat het bedrijf niet meteen een arbodienst inschakelde, vond de kantonrechter niet ernstig verwijtbaar: het bedrijf mocht uitgaan van Duits recht, en zelfs de Duitse rechter en het UWV lieten die vraag eerst open of beantwoordden in dezelfde richting. Het niet betalen van het loon wel, maar pas vanaf 13 februari 2025, toen het bedrijf kon weten dat Nederlands recht gold. Tussen die datum en de tweede ontslagaanvraag bij het UWV lagen ruim vijftien maanden, een periode waarin herstel mogelijk was geweest als het loon was uitbetaald. Dat de man al een psychische voorgeschiedenis had, maakte dit niet anders: uit de medische stukken bleek dat het gedoe rond ontslag en uitblijvend loon het herstel aanzienlijk had bemoeilijkt.
Bij de hoogte van de vergoeding hield de rechter rekening met de kans dat de arbeidsovereenkomst ook zonder ziekte nog maximaal twee jaar zou hebben geduurd, gelet op de zwakke onderbouwing van de reorganisatie, de persoonlijke problematiek van de man en zijn leeftijd. Het gemiste salaris over twee jaar (€ 185.760,24) minus de IVA-uitkering die hij in die periode ontvangt (€ 112.344,96) leverde afgerond € 74.000 bruto op. Zijn verzoek om vergoeding van de volledige advocaatkosten van € 31.824,51 wees de kantonrechter af, omdat daarvoor buitengewone omstandigheden nodig zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die waren er niet.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf onder meer tot betaling van € 21.828,12 bruto aan transitievergoeding, € 89.270,56 bruto aan achterstallig loon, € 74.000 bruto aan billijke vergoeding, de verschillende wettelijke verhogingen en de proceskosten van € 2.051. Alle bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente, en de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst ziekenhuismedewerker per 1 januari 2027 na schikking Het Martini Ziekenhuis in Groningen wilde van een werknemer af. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord, en was herplaatsing niet meer mogelijk. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. De werkneemster, die door een eigen gemachtigde werd bijgestaan, voerde verweer.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 door naar de rechtbank Overijssel, kamer voor kantonzaken in Zwolle. Het ziekenhuis diende een verzoekschrift in met 38 producties en later nog twee extra producties. De werkneemster reageerde met een verweerschrift met 33 bijlagen.
Op 14 oktober 2026 volgde de mondelinge behandeling. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De kantonrechter hoefde daardoor geen inhoudelijk oordeel te vellen over wie de schuld had aan de verstoorde verhouding.
De kantonrechter nam de afspraken van partijen over. Volgens de rechter is er sprake van een verstoorde arbeidsverhouding, waardoor van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Ook de afspraak over de proceskosten werd overgenomen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst op 21 oktober 2026 met ingang van 1 januari 2027. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht NHL Stenden mag docent ontslaan wegens verstoorde verhouding, maar krijgt geen gelijk over verwijtbaar gedrag NHL Stenden Hogeschool verzocht de kantonrechter om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een docent van de Bachelor-opleiding in Emmen. De hogeschool stelde dat de docent sociaal onveilig gedrag had vertoond jegens studenten en collega's, en baseerde zich daarvoor op rapportages van de Ombudsman Studenten en meldingen van medewerkers. De docent werkte al sinds 2007 bij NHL Stenden en verdiende ruim € 6.500 bruto per maand.
De problemen kwamen in een stroomversnelling na een kalibratiesessie in de zomer van 2024, waarbij teamleden aangaven zich onveilig te voelen. In december 2025 stelden beide ombudsmannen van de hogeschool een notitie op over structurele sociale onveiligheid, vastgelopen teamdynamiek en zorgen over de onderwijskwaliteit. Vervolgens werden studenten en medewerkers uitgenodigd concrete meldingen te doen. Uiteindelijk ontving de Ombudsman Studenten dertig verklaringen van studenten, waarbij in alle gevallen de naam van de docent viel. Ook in meldingen van zeven oud-medewerkers werd hij als actor genoemd. Studenten beschreven kleinerende opmerkingen, publieke correcties en een sfeer waarin zij bang waren vragen te stellen.
De kantonrechter erkende dat NHL Stenden terecht actie heeft ondernomen op basis van deze signalen. Tegelijkertijd oordeelde de rechter dat de hogeschool de procedure daarna ernstig onzorgvuldig heeft uitgevoerd. De hogeschool had de verwijten concreet en individueel aan de docent moeten voorleggen, zodat hij zich gericht kon verweren. In plaats daarvan kreeg hij op 7 april 2026 de stapel rapportages en verklaringen te lezen in iets meer dan een uur, werd zijn verzoek om bijstand van de onderwijsvakbond AOb geweigerd en negeerde de hogeschool het advies van de bedrijfsarts om het gesprek te voeren onder begeleiding van een bedrijfsmaatschappelijk werker. Toen de docent bij brief vroeg welke concrete feiten hem werden verweten en hoe die waren geverifieerd, ging NHL Stenden daar niet op in.
Omdat een behoorlijk hoor-en-wederhoortraject achterwege bleef, kon de rechter niet vaststellen dat de docent ernstig verwijtbaar had gehandeld. De primaire ontslaggrond, ernstig verwijtbaar handelen, slaagde daardoor niet.
Wel ontbond de kantonrechter de arbeidsovereenkomst op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Beide partijen erkenden tijdens de procedure dat de situatie onherstelbaar was vastgelopen: de docent gaf zelf aan dat een toekomst bij NHL Stenden hem erg lastig leek. Herplaatsing binnen de hogeschool lag niet in de rede, mede omdat de verstoring de gehele academie raakte.
De docent vroeg ook een billijke vergoeding, bovenop de transitievergoeding. Hij voerde aan dat NHL Stenden ernstig verwijtbaar had gehandeld door hem onzorgvuldig te behandelen en het ontbindingsverzoek in te dienen direct na zijn aankondiging van een kort geding. De kantonrechter wees dit af. De procedurele tekortkomingen van NHL Stenden waren weliswaar reëel, maar niet ernstig genoeg om als ernstig verwijtbaar te gelden. Bijkomende omstandigheden die dat oordeel zouden rechtvaardigen, ontbraken.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 maart 2027 en veroordeelt NHL Stenden tot betaling van een transitievergoeding van € 50.224 bruto, een deugdelijke eindafrekening inclusief uitbetaling van 41 niet-genoten vakantiedagen, en verstrekking van de ontbrekende loonstroken. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij betaalt de eigen kosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht